Een Travellerspoint blog

Berichten over san

Watervallen - in het lang en in het breed

semi-overcast 25 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

The Mission
We willen een heel eind opschieten richting noordoosten om via de provincie Misiones terug naar Uruguay te rijden.

20120521-2..ARG_004.jpg20120521-2..011__2_.jpg

De veelkleurige bergwanden en rotsformaties veranderen in frisgroene vlakten, gele en rode bloemetjes zorgen voor een lentetoets. En zeggen dat het hier herfst is. Vanaf San Salvador de Jujuy gidst de RN 16 ons door de vlakke Chaco. Deze streek is duidelijk landbouwgebied. Links en rechs van de weg liggen grote finca’s en de enkele tegenliggers op de baan zijn grote landbouwvoertuigen of in enkele gevallen een traditionele kar met paard. Hier en daar staan varkentjes langs de weg te knorren maar wat ons vooral fascineert is de grote diversiteit aan vogels.

20120520_N..021__2_.jpg

We zien ze hier in alle formaten en kleuren. Van de ordinaire duif over bontgroene parkieten tot grote gieren. Er gaat geen boom of elektriciteitspaal voorbij of er hangen dikke kluwens van nesten in. Hoe dieper inlands hoe vochtiger en warmer het wordt. Ideale thuisbasis van de kakkerlak en daar mag ik getuige van zijn in het toilet van het pompstation. Ons plan is om vandaag tot in Monte Quemado te geraken maar de laatste 120 kilometers zijn een zware opgave. De staat van de weg is erbarmelijk. We vragen ons zelfs af wat het ergste is: ripio-rijden of slalom-rijden langs putten van wel 20 cm diep :-( De staat van het wegpaneel stemt echt wel overeen met de staat van de weg.

20120520_N..022__2_.jpg20120520_N..028__2_.jpg

We geraken nog net op tijd aan het volgende tankstation voor het helemaal pikdonker is. Aangezien er hier langs de weg niet te camperen valt, blijven we vannacht maar hier. Twee speelse puppies huppelen op en neer en zoeken onderdak onder de vrachtwagens die er geparkeerd staan. Als we wat te drinken halen in het winkeltje dribbelen ze met ons mee. De moeder ziet er hongerig uit en Theo steekt haar wat vlees toe. Het pompstation is 24/24u open en de tankbediende beweert dat het hier veilig is. Rustig is iets anders. Het is zaterdagavond en dus uitgaansavond. Brommertjes rijden af en aan en dat gaat zo bijna de hele nacht door. Er komt weinig slaap bij kijken temeer omdat Theo het hondje, dat hij inmiddels ‘Gauchito’ heeft gedoopt, niet uit zijn hoofd kan zetten. Een vreselijk onsympathieke winkeljuffrouw en een opdringerige kakkerlak die mee koffie wil drinken, maken dat we hier gauw ons boeltje pakken en onze route verderzetten langs de Gran Chaco. De grote cardon cactussen zijn verdwenen en in de plaats komt een platte soort.

20120520_N..cia_034.jpg20120520_N..036__2_.jpg

Argentinië is een van de grootste producenten van soja en offert hier spijtig genoeg grote delen natuurgebied voor op. Namen als BASF, Bayer en Dow Chemical duiken op en reclamepanelen voor genetisch gemanipuleerde zaden staan langs de weg :-(. Aangezien de Chaco en haar natuurparken moeilijk bereikbaar zijn voor ons (modder), gaan we in de zoo van Roque Sáenz Peña de typische dieren uit deze regio bekijken. Maar het is triest om zien. De infrastructuur laat te wensen over; de dieren zitten in veel te kleine kooien, zien er ondervoed uit en het stinkt er vreselijk.

20120520_N..059__2_.jpg20120520_N..063__2_.jpg

En dan sta ik ook nog nietsvermoedend met mijn teenslippers in een mierennest! Ik sta als een gek in het rond te springen en te roepen want binnen de kortste keren voel ik ze overal bijten. Echt weer iets voor mij. We strijken neer in de zondagse drukte op de camping municipal van Resistencia waar families gezellig maar luidruchtig rond de parilla zitten. Wij halen gauw enkele heerlijk verse torta’s op de straathoek en proberen te acclimatiseren in de vochtige warmte.

IMG_3343.jpg

De smalle provincie Misiones ligt tussen Paraguay en Brazilië. De aarde is er rood, hét kenmerk van de provincie, de omgeving heuvelachtig en rijkbebost.

20120525_P..iso_018.jpg20120525_P..iso_033.jpg

De weg gaat door thee- en matéplantages, alle belangrijke merken zijn vertegenwoordigd. De ruïnes uit de tijd van de Jezuïetenmissies slaan we over. Onderweg worden we verschillende keren ingehaald door tourbussen op weg naar de watervallen van Iguazú. Ze rijden als gekken tegen veel te hoge snelheden en halen in waar het niet mag of veel te gevaarlijk is. We hebben de laatste dagen de weersvoorspelling nauw in het oog gehouden en onze verwachtingen staan hoog gespannen want het belooft morgen ideaal Iguazú weer te worden. Volop zon :-)

Iguazu langs Argentijnse zijde...
We volgen ’s morgens de richtingaanwijzers ‘Cataratas’, want zo heten de watervallen hier, en als we in het Parque Nacional Iguazú toekomen, hebben we even een knagend Disneyland-gevoel; grote parking, veel loketten, een ATM, winkeltjes, restaurants, een treintje. Duidelijk voorzien op veel volk dus, maar ja we zijn hier tenslotte toch ook hé. Ik denk dat we van geluk mogen spreken dat het hoogseizoen hier voorbij is want de drukte valt eigenlijk nog wel mee. In het park zijn verschillende paden die naar de watervallen leiden en daardoor is de menigte al snel verspreid. Hoewel...dé spectaculairste plaats is die met uitzicht op de ‘Garganta del Diablo’ waar de waterstroom het sterkst geconcentreerd is. Onze mond valt open. Dit is inderdaad indrukwekkend, majestueus en oorverdovend!

20120521-2..058__2_.jpg20120521-2..069__2_.jpg

Van in de verte hadden we de waternevel al zien opstijgen, nu worden we er door verfrist en we houden onze camera angstvallig onder onze T-shirt. Op het platform staan tientallen mensen lichtjes te drummen en te duwen om toch maar die mooie Facebook foto te kunnen maken zonder een massa figuranten. Daarna gaat iedereen weer zijn eigen weg. We leggen de twee circuits af (interior en superior) en kunnen zo vanop verschillende plaatsen de watervallen in een ander perspectief zien.

20120521-2..122__2_.jpg

Maar we zien niet alleen veel water vandaag. Ook heel wat beestjes; schattige coatis, exotische vogels, mooie vlinders. Ogen te kort.

20120521-2..082__2_.jpg20120521-2..083__2_.jpg

... en langs Braziliaanse zijde
Om 8 uur ’s morgens brengt een taxi ons naar Brazilië om de watervallen, en dan vooral het panoramisch overzicht, te gaan bewonderen. Het is overtrokken maar het regent gelukkig nog niet. Aan de grensovergang staan rijen vrachtwagens te wachten maar taxi’s kunnen langs het drive-in loket. In het park Foz do Iguaçu zelf worden we in tegenstelling tot de Argentijnse kant ook in het Engels onthaald en de bus staat al klaar om de eerste lading toeristen naar de platformen te brengen. We haasten ons een beetje op de 1,5 km lange catwalk en proberen de andere toeristen een beetje voor te zijn. Het zicht is inderdaad ‘espectacular!’. We hebben weer hetzelfde gevoel als met de Perito Moreno gletsjer. Je hoort iedereen erover spreken, we zagen de watervallen in de film ‘The Mission’, en er circuleren duizenden prachtige foto’s van dit wereldwonder. Maar dan sta je daar, een klein mensje tegenover kilometers watergordijn. Jammer dat het bewolkt is want met een streepje zonlicht zouden we vlinders en regenbogen kunnen zien. Zoals verwacht begint het in de namiddag te gieten en het houdt niet meer op.

large_20120523_B..032__2_.jpg
20120523_B..048__2_.jpg20120523_B..056__2_.jpg

Het is heel de nacht blijven stormen en het water valt met bakken uit de hemel. Niets houdt ons nog hier, dus zetten we alles netjes aan de kant om te vertrekken, of beter, in de hoop te kunnen vertrekken. Theo is drijfnat als hij de elektriciteitskabel binnenhaalt :-( Het is een rode smeerboel buiten. Hij fronst zijn wenkbrauwen. Dit ziet er niet goed uit. Onze vrees wordt waarheid, de banden krijgen geen grip in het slijk. Grrrr. Even Touring bellen ;-) Twee mannen van de camping komen poolshoogte nemen. Een tractor is er niet, het zal duwen worden en tot onze verbazing lukt dat nog ook. Antonio zit onder het rode slijk om maar te zwijgen van de krachtpatsers :-) Opgelucht rijden we via Eldorado naar de oostkant van de provincie Misiones waar de afgelegen en veel minder gekende maar spectaculaire watervallen van Moconá liggen. De rit naar El Soberbio gaat langs maté- en sinaasappelvelden en door een enorm groen landschap dat soms weg heeft van een regenwoud.

20120525_P..iso_029.jpg20120525_P..iso_044.jpg

De landbouw ziet er nog heel ambachtelijk uit en mannen sjorren zware spullen met os en kar. We zien opvallend veel blonde mensen in deze streek en in de winkel probeer ik te ontcijferen welke taal men hier spreekt. Mensen wonen in kleine, verweerde houten huisjes en velen hebben een grote schuur waarin de tabak ligt te drogen. Want naast maté en citronella is dit ook de tabak regio. We rijden naast de Rio Uruguay en Brazilië ligt op een boogscheut van ons verwijderd. ‘Malvinas parador y camping’, een bescheiden, smalle zandweg. We aarzelen, de slippartij van deze ochtend indachtig, maar na het zien van de unieke locatie aan de rivier, is de knoop snel doorgehakt. We zien wel en normaal gezien zou het moeten stoppen met regenen tot zondag. Federico, de eigenaar, werd op 18-jarige leeftijd opgeroepen om mee te strijden in de Falkland/Malvinas oorlog. De nutteloze oorlog eistte veel jonge levens en heeft een diepe indruk op hem nagelaten. Vandaar de naam van de camping en de parador. Aan de rivier heeft Federico twee platformpjes ineen getimmerd. We ploffen ons in de stoelen en verder moet er niet teveel gebeuren vandaag :-) ’s Avonds heeft Carla, de Braziliaanse echtgenote van Federico, vis gebakken. We worden verwend met drie megastukken. De vissen die hier in de Rio Uruguay zwemmen zijn van formaat!

20120526_P..iso_009.jpg20120526_P..iso_004.jpg

25 mei is een feestdag. De Argentijnen vieren de onafhankelijkheid van Spanje en overal hangt de Argentijnse vlag uit. Wij genieten van ons sprookjesachtig uitzicht. Twee toekans vliegen voorbij, wat later vliegt een zwerm groene parkieten over, een bootje vaart de rivier af... Rond de middag, als een flauw zonnetje door de wolken komt piepen, maken we ons klaar om naar de Moconá watervallen te gaan. Maar dat is sneller gezegd dan gedaan. De camper krijgt geen grip op het vochtige gras en het wil niet lukken om hem naar boven te rijden. Samen met de familie bundelen we alle krachten bij elkaar, duwen en manoeuvreren en uiteindelijk krijgen we er toch schot in. Dat was weer spannend. Langs de weg naar de watervallen zijn op verschillende plaatsen kijkplatforms die een panoramisch uitzicht bieden op de immense jungle. Groen zover we maar kunnen zien. Ik haal mijn beste Spaans boven als twee koppels gezellig staan te picknicken aan hun wagen. Onze buitenlandse nummerplaat springt altijd wel in het oog en geeft aanleiding tot een praatje over onze reis. We krijgen brood met huisgemaakte groentepaté aangeboden en dat kunnen we toch niet weigeren ;-) Na heel wat stijgen en dalen, je moet er inderdaad wat voor over hebben, komen we toe aan het natuurpark.

20120525_P..iso_066.jpg

We laten de camper op de parking staan en moeten nog een heel eind naar beneden om de watervallen te kunnen zien. Ze zijn het gevolg van een geologische fout die de Rio Uruguay in de lengte verdeelt waardoor een waterval is ontstaan van 3 kilometer. De grote luchtfoto in het bezoekerscentrum is overweldigend maar erlangs varen met de motorboot is minstens even indrukwekkend en vooral verfrissend :-)

large_20120525_P..iso_108.jpg
20120525_P..iso_111.jpg20120525_P..iso_100.jpg

We genieten nog een extra dagje van de zalige plek aan de rivier en de lekkere keuken van Clara. Als we ons niet op het platform nestelen dan zitten we gekluisterd aan een boom in de hoop foto’s te kunnen maken van bloemen, kolibri’s, toekans, en ander moois dat ons omringt. De volgende dag regent het en trekken we verder zuidelijk langs de rivier. Het wordt hoe langer hoe warmer en vochtiger. Tegen de avond belanden we in een camping aan Puerto Panambí op een boogscheut van de Braziliaanse grens.

20120526_P..iso_016.jpg20120526_P..iso_011.jpg
20120526_P..iso_038.jpg
20120526_P..iso_013.jpg

Geplaatst door Theo DM 21:43 Gearchiveerd in Argentinië Tagged san salvador de rio iguazu uruguay jujuy moconá waterval gauchito Reacties (0)

Buenos Aires - part II

sunny 28 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Lieve familie en vrienden, jullie hebben lang moeten wachten op het vervolg van de blog, maar school lopen, plezier maken, de rest van de reis voorbereiden EN bloggen was een beetje teveel van het goede ;-)

Waar waren we gebleven. Een week school achter de rug.
In Buenos Aires is altijd wel wat te doen en we zijn onder andere naar het Urban Art Festival geweest in Recoleta. Goede (en minder goede) muziek van lokale bands op de main stage deden de wijk daveren. In het cultureel centrum liepen exposities van nationale en internationale designers, er was veel en gratis glacéau vitaminwater (we zijn ondertussen ook gewonnen voor dit ‘verrijkt’ water voor de actieve medemens die energiek en goed gehydrateerd door het leven wil stappen :-)) en DJ’s gaven het beste van zichzelf in de lounge bar van Puma. In het auditorium pikten we ook nog een conferentie mee van art director Sael (voor mijn collega’s :-): www.eluniversosael.com).

1Palermo_street_view.jpg

Op zondag, wanneer vele straten praktisch autovrij zijn, wilden we graag eens met de fiets gaan rijden maar omdat we geen ID of kredietkaart bij ons hadden (iedereen waarschuwde ons om vooral die twee dingen thuis veilig op te bergen) kwam daar niks van. We zijn toen maar te voet helemaal naar Belgrano gestapt om aan Lake Palermo te gaan supporteren voor de Gran Prix Argentino Canotaje (kanovaren).

Kanovaren_in_Belgrano.jpg

Belgrano is trouwens een wijk die ons wel kan bekoren want eens uit de drukke winkelstraat, is het een elegante buurt waar nieuwe flatgebouwen en chique herenhuizen mekaar afwisselen. Die huizen waren vroeger van Britse en Duitse families en nu worden ze bewoond door de “nouveaux riches”. Er zijn ook leuke restaurants en veel outdoor sportmogelijkheden. Altijd plezant in een warm land :-) En van outdoor gesproken, zondagnamiddag is het uitgelezen moment om op hoeken van straten, op pleintjes en in parken passionele tangodansers aan het werk te zien.

Passie_en_..ecoleta.jpgPassie_en_.._Thelmo.jpg
Zo_is_het_gemakkelijk.jpg
Me_and_Maf.._Thelmo.jpg

L’Auberge español
In de tweede week cursus hebben we heel wat nieuwe medestudenten leren kennen. Een diverse bende maar het klikte meteen. Amerika, België, Duitsland, Japan, Australië, Zwitserland en Brazilië een leuke mix van mensen en nationaliteiten.

Plaza_Italia_in_Bs_As.jpgNaschoolse..iteiten.jpg

Verder hebben we iedere dag een beetje Argentijns bijgeleerd – een zwierige versie van het Catalaans Spaans – , nieuwe barretjes of restaurantjes ontdekt en ‘onze vrienden’ beter leren kennen. Op een middag na de les vertelde iedereen wel iets grappigs te hebben meegemaakt in dit land. Zo bestelde Eliane in een café ‘dos servicios’ wat zoveel betekent als twee WC’s bestellen, vroeg Dominique of ze een ridder mocht monteren toen ze een gaucho vroeg ‘puedo montar un caballero por favor?’ Ze wilde gewoon eens op een paard zitten. En Stephan kwam uitgehongerd aan in Buenos Aires toen hij de lange afstandsbus ‘cama servicio’ nam. Hij dacht dat het een bus met service, en dus eten was, maar 15 uur later drong het tot hem door dat het betekende dat er een toilet aan boord van de bus was. Theo vertelde dat we una mesa of ‘1 tafel’ in Buenos Aires waren in plaats van 1 mes of maand. Zelf zal ik ook al wel stommiteiten uitgekraamd hebben, maar die ben ik vergeten :-)

Lunchen_met_Phoebe.jpgOnze_Rocky.._koffie.jpg

Fiesta time
Op vrijdag kregen Theo en ik ons diploma. Het begon met een rooftop party die de school organiseerde. Daarna zijn we het nachtleven van Bs.As. ingedoken. Maar na een pover broodje choripán (brood met in dit geval een vettige worst tussen), veel wijn en enkele caipirinha’s in de bars van Palermo, zijn we letterlijk en figuurlijk in de gietende regen naar huis afgedropen.

Rooftop_pa.._school.jpgTheo_en_Ba..r_favor.jpg

We zijn een avond met ons kliekje afgezakt naar het Konex complex om er La Bomba de Tiempo mee te maken. Super cool!! Een 15-koppige percussieband geeft er elke maandagavond het beste van zichzelf. 3 uur lang opzwepende muziek van hoog niveau en dus liters zweet uit je lijf dansen in de hangar van een oude oliefabriek.

Bomba_de_T..ver__2_.jpgBomba_de_T..ver__1_.jpg

En dan was er ook nog de housewarming party van Stephan, de klasgenoot van Theo, die in een huis ging wonen met 5 andere roommates. Een huis in de stad met 3 terrassen, zowat alle nationaliteiten (een Zweed gaf er op hetzelfde moment zijn afscheidsfeestje) waren vertegenwoordigd. De Zweed, een chefkok, zorgde voor veel gegrild vlees en wij voor liters bier en wijn. Woar was da fiesje? Doar was da fiesje.

Auberge_Espanol.jpgMet_Theo_e..ol_bank.jpg

Een tangoles mocht zeker ook niet ontbreken op onze drukke agenda. Aan passie absoluut geen gebrek maar die gecompliceerde stappen... die moeten we toch nog wat inoefenen;-). Op het live concert van Orquesta Típica Andariega in de Buenos Ayres Club konden we alleen maar gefascineerd toekijken en een voorbeeld nemen aan de dansparen die heel sensueel en stijlvol over de dansvloer gleden. Prachtig om zien.

Orchesta_T..ega__2_.jpg

Zoet, zoeter, zoetst
Op een keer namen we de A-lijn, de oudste lijn van het metronetwerk van Bs.As met gezellige houten bankjes, en ontmoetten er Mario.

Oudste_met..in_BsAs.jpg

Deze gepensioneerde, vriendelijke man met Italiaanse roots trakteerde ons op ‘alfajores’; twee wafeltjes met dulce de leche tussen en alles samen in chocolade gedompeld. En ook op ‘Havannets’, een chocolade kegel gevuld met .... inderdaad dulce de leche. ALLES is hier trouwens met dulce de leche, een mierzoete, bruine caramelsaus te vergelijken met de plakkerige crème in een Mars. Mousse van ddl, ijscrème van ddl, churos met ddl ingespoten, pannenkoeken en wafels met ddl. Enfin zoals ik al zei, bijna alles. Caloriebommen!!!

The_best_i..am_ever.jpgMmmmm_vers.._ijsjes.jpg

Diego, Evita en anderen
Boca, een van de kleurrijkste wijken in Bs. As. staat wereldwijd bekend om haar beroemde voetbalclub, de Boca Juniors, een van de beste voetbalploegen van Zuid-Amerika. Het was niet meteen onze favoriete plek, heel toeristisch en commercieel maar je moet het wel eens gezien hebben. De wijk is veel groter en naar onze mening veel fotogenieker dan El Caminito en haar felgekleurde huisjes maar in alle gidsen wordt afgeraden om er alleen rond te lopen omdat het een arme en vooral gevaarlijke buurt is. We zijn er achteraf ook eens met de bici (fiets) geweest en hebben toch een paar leuke snapshots kunnen maken.

Kleurige_h..in_Boca.jpgWaar_is_mijn_pet.jpg
La_Bombonera_in_Boca.jpgBoca_wijk__1_.jpg

Donderdag om half vier ’s middags, we konden er onze klok op gelijk zetten, kwam uit het niets een groepje vrouwen aanwandelen op het Plaza de Mayo. De Madres de Plaza de Mayo lopen een vaste ronde om het monument dat zich op het midden van het plein bevindt. In 1977 kwam een groepje vrouwen, een witte babyluier als een bandana rond het hoofd gebonden, op het plein bijeen om opheldering te eisen over hun kinderen die verdwenen tijdens de dictatuur van Jorge Rafael Videla. Iedere week, op hetzelfde uur en op dezelfde dag houden de moeders nog altijd een stille, symbolische mars die heel veel toeristen en fotografen aantrekt. De moeders zijn het ondertussen gewend en blijven rustig doorlopen onder het geklik van de vele camera’s waaronder ook de mijne.

Madres_de_..e_Madre.jpgMadres_op_..eiplein.jpg

En als er weer eens een tropisch onweer overwaaide, gingen we ‘indoor’ activiteiten doen ;-). Muchas gracias, Toon, voor de uitstekende tips! Uitschieters waren o.a. het museo Evita dat het leven en werk van Evita Perón schetst (het museum straalt echt vrouwelijkheid en elegantie uit) en het expressieve M.A.L.B.A. (het Museo de Arte Latinamerico de Buenos Aires. Of we gingen eens kijken in de Galerías Pacífico, een van de mooiste shopping malls in Bs.As. met knappe plafond schilderingen.

Huis op wielen
Ondertussen hebben we – vooral Theo dan – heel veel reacties gehad op onze zoektocht naar geschikt vervoer om de rest van Zuid-Amerika te bereizen maar het is een heel gedoe om zonder problemen landsgrenzen over te steken met een gekochte tweedehandswagen. Morgen vertrekken we met de boot naar Uruguay waar we tenslotte een camper gehuurd hebben van Mathias und Melanie, een Oostenrijks koppel dat er na hun wereldreis is blijven ‘hangen’. We moeten er dus wel even het land voor uit maar de volgende maanden zullen we weer een vaste stek hebben maar deze keer eentje op wielen.

Don’t cry for us Argentina…want we komen terug. Heel benieuwd nu hoe de rest van het land er zal uitzien en wie we op onze wegen zullen ontmoeten.

Av_de_9_Julio.jpgEven_uitbl..eiplein.jpg
Charlie_Ch.._Thelmo.jpgPalermo_street_view.jpg

Geplaatst door Theo DM 06:15 Gearchiveerd in Argentinië Tagged san buenos aires boca palermo thelmo dws Reacties (2)

It never rains in Southern California

sunny 15 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

We zijn op 11 januari vertrokken in Fiji en reizen terug in de tijd om na 10 uur vliegen aan te komen op dezelfde dag in Los Angeles! Joehoe 1 dag gewonnen. Hoewel...als we ’s middags toekomen bij Hertz blijkt dat er geen huurwagens meer zijn. Wij hebben de onze, een hybride versie, nochtans een half jaar op voorhand geboekt :-( We zitten met velen een beetje geërgerd in de lounge tot eindelijk na twee uur wachten onze naam wordt afgeroepen. Er staat een hybride Nissan voor ons klaar! We kiezen voor de gemakkelijkheid een hotel bij de luchthaven zodat we, en vooral Theo dan, meteen kunnen rusten. Ik bel met Hoa en ook al is het nu bijna negen jaar geleden dat hij uit België vertrok, het is net of we gisteren nog aan de lijn hingen. We babbelen wat bij en spreken af om morgenavond samen uit eten te gaan.

Het zonnetje schijnt als we opstaan en we rijden richting Venice Beach waar we een lange wandeling maken langs de ‘boardwalk’. Een bonte verzameling kunstenaars, waarzeggers en marktkramers zorgen voor kleur langs de dijk. We komen de gekste figuren tegen, dit is inderdaad dé place voor people watching. Flower power oma’s en opa’s die met de kleinkinderen op stap zijn, toeristen, black berryende zakenlui, locals die luidkeels lopen te telefoneren alsof ze alles aan de buitenwereld willen kenbaar maken, sportieve mama’s die al joggend de kinderwagen voortduwen, zwevende wiet rokers .... kortom leuk om aan te zien.

0SoCal_1201..113_074.jpg7SoCal_1201..113_073.jpg

Maar helaas zijn er ook minder fraaie beelden; er liggen heel wat sukkelaars aan het strand. Het enige wat ze bezitten is een winkelwagen volgeladen met oude dekens, kleren, en het weinige dat ze nog bezitten. We komen voorbij een kraampje waar een Mexicaanse vrouw vers fruit verkoopt. Ideaal voor mijn patiënt, een flinke dosis vitamienen. We kunnen vier verschillende soorten fruit kiezen die zorgvuldig in stukken worden gesneden. Ik strooi er flink wat suiker over zodat het zeker zoet genoeg is. “Jij ook wat, Theo?” Je moet ons gezicht zien als we allebei een aardbei in onze mond steken! Blijkt dat er in die pot geen suiker maar zout zit. De vrouw geeft geen kik. Later vernemen we dat dit een gewoonte is bij Mexicanen, het zou het zoet van het fruit beter laten smaken... We lopen de hele wandeling terug langs de zee. Een oudere jogger, mogelijk de trainer van Sharapova ;-) kreunt bij elke pas heel het strand bijeen. Aaah, aaah, aaah, aaah....We profiteren van het zonnetje en rijden naar het westen van LA. Rancho Palos Verdes is een heuvelachtig natuurgebied dat bekend staat als ‘whale watching’ spot.

5SoCal_1201..113_079.jpg

We zitten in het juiste seizoen dus we kruisen onze vingers en chop sticks bij het eten van een een schoteltje sushi. Sushi shops vind je hier trouwens aan iedere hoek en ze zijn heel betaalbaar. Hoe we er ook naar uitkijken, helaas geen voorbij zwemmende walvissen deze namiddag. We wachten tot de zon ondergaat, en dat is al vroeg want het is winter. We overnachten in Calabassas, niet zo ver vanwaar Hoa woont. Zoals afgesproken wachten we op zijn telefoontje maar klop, klop, daar staat hij ineens aan de deur van onze kamer. Het is een blij weerzien en attent als hij is, stelt hij voor om een Viëtnamese noedelsoep te gaan eten. Ideale voeding voor de streptokokken patiënt en het zal hem aansterken, dixit Hoa ;-). Mmmmmm nostalgie, het brengt ons even terug in Aziatische sferen en we kunnen ons Viëtnamees nog eens bovenhalen, tenminste het weinige dat we nog niet vergeten zijn.

9SoCal_1201..113_086.jpg

Na het eten rijdt Hoa ons rond in The Valley, het is donker maar hij belooft ons dat als we morgen opstaan we aangenaam verrast zullen zijn door de mooie omgeving. We eindigen aan de pier in Santa Monica die we ondanks de koude toch nog even opwandelen.

9SoCal_1201..113_104.jpg

De volgende ochtend zien we inderdaad hoe mooi de buurt wel is en we besluiten langs de scenic route door de vallei naar de J. Paul Getty Villa te rijden in Malibu. Een prachtige villa opgetrokken in Romeinse stijl waar je naast de villa, het zwembad en de tuinen ook de privé collectie van Getty gratis kan bekijken, je betaalt enkel voor de parking.

9SoCal_1201..113_121.jpg

In de late namiddag lopen we nog door de nieuwste shoppingwijk van Santa Monica. Window shoppen heet dat ;-). We zijn vanavond terug afgesproken met Hoa en maken kort even kennis met zijn papa. We blijven in Aziatische sfeer en leren de Koreaanse keuken kennen. Zonder onze lokale gids zouden we hier nooit komen, laat staan weten wat we moeten bestellen. Het uitgebreid diner bevestigt nog maar eens de goede appetijt van de Aziaten :-) Daarna laat Hoa ons LA by night zien en toont hij trots de Walt Disney concert hall zien, een prachtig staaltje architectuur van de hand van Frank Gehry, de man van het Guggenheim Museum in Bilbao. Voor we het weten is het half twee ‘s nachts en moeten we afscheid nemen. Hoa moet morgen, zaterdag, werken en wij rijden richting San Francisco. Het weerzien was kort maar intens en wij hebben er in ieder geval erg van genoten. Vanuit het zonnige LA alvast langs deze weg heel veel knuffels van Hoa!

4diverse_019.jpg

Via de Pacific Coast Highway, ook wel de number one highway genoemd, rijden we tot Santa Barbara, onze eerste stop. Het is een lang weekend want overmorgen is het een feestdag in California en er is veel volk op de been. We volgende de scenic route en hoewel we al heel verwend zijn, genieten we toch van deze weer totaal andere landschappen. In Morro Bay vinden we een motelletje waar nog een kamer vrij is.

20121214-1.._SF_015.jpg

Het is berekoud en met de nodige lagen aan verkennen we het stadje dat maar een paar straten groot is. De nadruk ligt er vooral op de Morro Rock, de zeeleeuwen en het vissershaventje. Zonder het te willen, belanden we in het nr. 1 restaurant van Morro Bay waar het tjokvol zit.

diverse_025.jpgdiverse_024.jpg

Vandaag nog een paar graden kouder, maar het zonnetje schijnt.

20121214-1.._SF_060.jpg

We rijden verder de Pacific Coast Highway af en wanneer we een eindje voorbij San Simeon zijn, zien we langs de kustlijn een kleine parking die helemaal vol staat. Een heleboel mensen, camera in de aanslag.... Hebben wij, en die anderen natuurlijk, geluk zeg. Piedras Blancas, zo heet het hier. Het is de thuisbasis van de noordelijke zeeolifant. Het broedseizoen is net begonnen en er liggen honderden zoogdieren op het strand. Mannetjes met een kolossale neus, omringd door een harem vrouwtjes die hun pasgeboren schattige pups voeden.

20121214-1.._SF_033.jpg20121214-1.._SF_052.jpg

Het is een lawaai van jewelste; gorgelen, briesen, blazen, trompetteren. De bende paparazzi laat hen koud, ze doen gewoon hun ding en dat zo ongeveer een 100 dagen. We zijn er niet weg te slaan want ze zorgen echt wel voor spektakel. Mannetjes vechten om hun plaats af te dwingen in de groep, logge blubberige beesten die na vijf passen uitgeteld zijn, zogende vrouwtjes krabben hun lijf met hun vinnen , allemaal gooien ze wat zand in een waaiende beweging op hun lijf. Zoveel hebben we er nog nooit tesamen gezien.
Ineens vliegt een zwerm zeemeeuwen op en naast een vrouwtje, wij hebben de geboorte niet kunnen zien maar de meeuwen wel natuurlijk en de moederkoek is voor hen een lekkernij. Genoeg fotomateriaal. Wanneer we in de buurt van Carmel komen, slaat plots het weer om, tijd om iets te snacken. Het stadje Carmel by the Sea is vrij mondain, en doet heel Engels aan. Het mediterraanse eetcafé was wel de moeite, dus al bij al ;-)

Ben ik met een Mac freak op reis of niet? Voor we San Francisco stad aandoen, rijden we langs de garage van de ouderlijke woning van Steve Jobs. Daar waar het allemaal begon. Een typische, Amerikaanse open bebouwing, verder niets aan te zien. In de in company store van het hoofdgebouw van Apple, laden Japanners hun boodschappenmand vol. Het gaat ver hoor, tot babykleertjes toe, alles met ...een Apple-tje natuurlijk.
Oh ja, Happy Martin Luther King day. De Amerikanen hebben een dag vrij vandaag en dat laat zich duidelijk voelen.

20120116_SF_008__2_.jpg20120116_SF_035__2_.jpg

Overal is het aanschuiven, Fishermans Wharf, Pier 39, een ritje met de cable car, Union Square....We rijden tegen valavond wat rond in de hoop op een leuk restaurantje te vallen waar plaats is. In Nob Hill vinden we zo’n gezellig, klein plekje met een open keuken en een tafeltje of acht. We zitten nog niet goed neer of het loopt helemaal vol en er staan voortdurend wachtenden in de rij. Duidelijk gegeerd bij de locals en inderdaad heel lekker maar berekoud. De hete tomatensoep doet wonderen :-)

We volgen vandaag de scenic route 49. Die loopt o.a. helemaal door de stad en via het Golden Gate Park naar de Golden Gate Bridge en verder.

20120117_S..ods_012.jpg20120117_S..ods_017.jpg

Via haarspeldbochten gaan we verder naar het noorden via de Muir woods waar we picknicken op een bank met ‘a view’ en een wel heeeel frisse neus halen aan het strand van Stinson.

20120117_S..ods_041.jpg20120117_S..ods_045.jpg

En daarmee zit het korte California intermezzo er op. Nog een uitgebreide babbel met daaahling Hoa en dan is het inpakken geblazen.

Op de korte tijd zijn we doordrongen van de probiotics rage en weten we dat jouw hond binnenkort naar de yoga les gaat :-)
De Amerikanen, soms hebben ze ze toch niet alle vijf op een rij ...

Geplaatst door Theo DM 15:23 Gearchiveerd in Verenigde Staten Tagged california san francisco los angeles Reacties (3)

(Berichten 1 - 3 uit 3) Pagina [1]