Een Travellerspoint blog

Berichten over puerto

Flora en fauna

sunny 22 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Een ommetje Brazilië
Op een kwartiertje wandelen ligt de veerboot naar Vera Cruz. Er is een douanekantoortje en we proberen met hand en tand uit te leggen dat we gewoon eens een bezoekje willen brengen aan de overkant. We zijn de enigen. ‘Stap maar op’ zegt de man in het Portugnol, een mengeling van Portugees en Spaans. Wij dus met ons tweetjes en drie man personeel naar Vera Cruz, een piepklein dorpje waar het woord stress niet in het woordenboek staat. Alles gebeurt hier op het dooie gemakje. We worden meteen aangesproken door de eigenares van een kledingwinkeltje want die denkt aan mijn haarkleur een Duitse te herkennen. De spulletjes die ze verkoopt, hangen al een paar seizoenen in de winkel en zien er helaas heel gedateerd uit. Alleen niet gedateerd genoeg om er cool en vintage uit te zien ;-) We bedanken vriendelijk voor het aanbod. Desondanks profiteert ze ervan om het Hochdeutsch dat ze geleerd heeft van haar ouders wat te kunnen spreken. In het zuiden van Brazilië wonen heel wat mensen met Duitse voorouders. Tijd voor een aperitiefje en wat anders zouden we drinken dan de lokale caïpirinha ;-) Het alcoholgehalte ligt hier duidelijk een pak hoger en we voelen ons dan ook genoodzaakt om onze lege maag wat te vullen. De vrouw des huizes maakt een heerlijk broodje voor ons klaar met heel veel groenten.

20120528_B..ruz_001.jpg20120528_B..017__2_.jpg

Enkele dorpelingen komen erbij zitten en we praten vooral over de gevolgen van het droge weer hier. Al 6 maanden heeft het niet meer geregend en de temperatuur is veel te hoog voor de tijd van het jaar. De gemiddelde waarde in de winter is ongeveer 12 °C maar nu wijst de thermometer gemakkelijk 25 °C aan. Vrachtwagens moeten dagelijks water uit de Rio Uruguay halen om de waterschaarste op te vangen. We leggen ons een beetje later allebei op een bank in het park en een uurtje later schrikken we uit onze slaap. Moet zeker de warmte geweest zijn :-)

20120528_B..021__2_.jpg20120528_B..023__2_.jpg

Ongelooflijk hoe rustig het hier is. Als we alle straten hebben doorlopen, varen we ’s namiddags terug naar de Argentijnse kant met het motorbootje. De hele overzet weer naar de andere kant duwen voor amper twee toeristen zou te kostelijk zijn.

20120528_B..035__2_.jpg20120528_B..036__2_.jpg

Intermezzo
Het is ontzettend vochtig en warm vandaag, het kwikt stijgt tot 30 °C. Iedereen klaagt hier. Aan een tankstation krijgen we eindelijk internetverbinding. We haasten ons naar binnen en halen onze mails op, proberen wat foto’s op te laden en een nieuwe blogpost te publiceren. Een zware opgave trouwens om in Zuid-Amerika een (snelle) internetverbinding te vinden. We willen graag nog het natuurreservaat Esteros del Iberá meepikken vooraleer we richting Uruguay gaan maar de weersvoorspelling is niet goed en de weg naar het reservaat is niet geasfalteerd, voor de verandering. Bij regen kan je er alleen met een 4x4 naartoe. We maken een omweg naar het relaxe Yapeyú en in de verte zien we inderdaad zwarte regenwolken boven de Esteros hangen. Het dorpje is enkele zandwegen groot en het stikt hier van de muggen. Aan het centrale plein trekt de spierwitte Casa San Martín alle aandacht. Het werd gebouwd rond de restanten van de ouderlijke woning van José de San Martín, de nationale held van Argentinië. Een soldaat in vol ornaat bewaakt de ruïne en de urne met de asse van Martin’s ouders.

120530_Pan..era_017.jpg120530_Pan..era_031.jpg

Als de hemel terug opgeklaard is, zetten we onze reis verder naar de veelbelovende zoetwatermeren van Colonia Carlos Pellegrini maar niet zonder de obligate stop aan de tempel van de legendarische Antonio Gauchito Gil in Mércedes. Volgens de legende werd een landarbeider, Gauchito Gil dus, verliefd op een rijke weduwe. Toen de broers van de weduwe en het hoofd van de plaatselijke politie van de verhouding hoorden, beschuldigden ze Gil van diefstal en probeerden hem te doden. Om zich te redden nam Gil dienst in het leger. Toen de burgeroorlog uitbrak weigerde hij te vechten en deserteerde. Vanaf dat moment leefde hij als een outlaw. Hij zou als een soort Robin Hood de buit van zijn rooftochten onder de armen hebben verdeeld en hen hebben beschermd. Na zekere tijd vond de politieman hem echter. Hij hing Gil aan een boom en folterde hem. Toen de politieman Antonio uiteindelijk wilde doden zei deze laatste: “uw zoon is heel ziek. Als u tijdens een gebed aan me vraagt hem te redden, dan zal hij leven. Doet u dat niet, dan sterft hij.” Daarna sneed de politieman de keel van Gil door. Toen hij thuiskwam, bleek zijn zoon inderdaad heel erg ziek. Hij viel op zijn knieën en bad tot Gauchito Gil voor het leven van zijn zoon. En...zijn zoon genas. Dankbaar als hij was voor het leven van zijn zoon, begroef hij Gauchito Gil en maakte een schrijn, terwijl hij iedereen vertelde over het mirakel.

120530_Pan..era_038.jpg120530_Pan..era_041.jpg120530_Pan..era_047.jpg
120530_Pan..era_052.jpg

Het merendeel van de Argentijnen offert hier, of in een van de vele tempeltjes die we langs de weg al zagen, allerhande dingen. Het gaat van nummerplaten over foto’s tot zelfs trouwkleren en dat allemaal om hem te bedanken voor een of ander mirakel. Maar de meeste mensen denken ook dat hij reizigers beschermt en daarom hangen ze een rood lintje aan hun wagen. De rode kleur van de kapelletjes en de andere accessoires verwijst naar het bloed dat vloeide toen de keel van Gauchito Gil werd doorgesneden. Het is in ieder geval heel speciaal om te zien en je kan het niet gek genoeg bedenken of er is wel een kraam dat een of ander prulletje verkoopt. Na dit verhelderend intermezzo rijden we richting Colonia Carlos Pellegrini, een klein dorpje dat aan het meer ligt. Aan het begin van de weg staat Claudio te liften. Hij is tandarts en werkt 1,5 dag per week in het ziekenhuis van Colonia Pellegrini. De rit naar het dorp is een belevenis op zich. Ripio, modder, grote stenen én werken maken dat we 4 uur doen over een weg van 80 kilometer! Wij zijn het ondertussen gewend maar ocharme Claudio ;-) Gelukkig blijft hij daar slapen. Volledig onder het stof vinden we een propere camping aan de rand van het meer. Voor wat, hoort wat zeker? Jammer dat de dagen zo kort zijn want niet veel later gaat de zon al onder.

Beestjes en bloempjes

We maken kennis met onze buren; beroepsfotograaf Oliver met vrouw Agnieszka en hun zoontje Elliot komen uit Wenen en reizen 8 maanden door Zuid-Amerika. Dolores, Raphaël en Antonio (niet te verwarren met onze camper ;-)) zijn sportieve Argentijnen die met hun kajak het meer bevaren. De volgende dagen vergapen we ons te land en te water aan fauna en flora. De natuurpracht is overweldigend; exotische vogels in allerlei kleuren, wilde katten, heuse kaaimannen, waterzwijnen, herten, waterlelies en nog veel meer...

20120531_E..era_096.jpg20120531_E..era_118.jpg
20120531_E..era_108.jpg20120531_E..era_012.jpg

’s Avonds genieten we van de lokale keuken in een sympathiek restaurantje in het dorp en blijven daarna nog gezellig napraten in ons ‘kamp’. Hoe meer wijn, hoe beter ons Spaans ;-) Maar allemaal hebben we een zorg: de weg terug en daarom spreken we af om vroeg te vertrekken en samen te rijden zodat we kunnen helpen als iemand een probleem ondervindt.

20120601_E..era_086.jpg20120531_E..era_113.jpg
20120601_E..era_142.jpg20120603_E..era__6_.jpg

Zaterdagochtend. De lucht ziet er grijs en regenachtig uit dus we moeten hier zo snel mogelijk weg. Iedereen pakt in en daar gaan we met zijn allen, richting Mércedes. Gelukkig blijft de regen uit en komt iedereen bijna gelijktijdig aan in het benzinestation. Dolores en haar vrienden gaan richting Bs.As. en wij trekken met Oliver en familie en een hoop stress verder naar de Termas de Chajari. Het is immers zo ver, we moeten de provincie Entre Rios binnen en gedurende heel de reis in Zuid-Amerika heeft iedereen ons gewaarschuwd voor de corrupte politie in deze provincie. Niemand ontsnapt eraan en het kost geld. Onderweg stoppen we nog om een standlicht te laten maken zodat we daar al zeker niet mee tegen de lamp lopen ;-) Tot onze grote verbazing verloopt de controle vlekkeloos en even later kunnen we ontspannen in het warme water van de thermen.

De volgende dag camperen we in het Nationaal Park ‘El Palmar’. Zoals de naam al doet uitschijnen staat dit park bekend voor de karakteristieke Yatay palmbomen die er door het gematigd-vochtig ecosysteem kunnen groeien. Onze beroepsfotograaf staat voor dag en dauw op om de zonsopgang tussen de palmen te kunnen fotograferen :-) Wij zijn ook vroeg uit de veren en doen intussen een wandeling om daarna samen te ontbijten en opnieuw te gaan trekken.

20120604_E..mar_058.jpg20120604_E..mar_086.jpg
20120604_E..mar_085.jpg20120604_E..mar_051.jpg

In Colón, aan de grens met Uruguay, scheiden onze wegen. Oliver en Co reizen via Buenos Aires naar Peru. Wij steken de Puente Internacional General Artigas over en vervullen de administratieve formaliteiten om Antonio terug in Uruguay in te schrijven. Het is donker en koud als we in Uruguay toekomen.

20120604_E..mar_102.jpg20120604_E..mar_104.jpg

Geplaatst door Theo DM 07:19 Gearchiveerd in Argentinië Tagged del puerto el uruguay colon brazilie mercedes panambi vera_cruz palmar esteros ibera Reacties (1)

Langs de kust naar Ushuaia

sunny 25 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Luna
Vandaag gebruiken we om wat uit te rusten, proviand in te slaan, een koffietje te gaan drinken :-) en onze uitstap naar Peninsula Valdés voor te bereiden. We slapen zo’n 4 km buiten de stad en een hond die op de camping rondliep wandelt met ons mee. Overal waar we stoppen, stopt ze ook, of ze gaat voor de deur zitten wachten tot we buitenkomen. Het is net of het onze hond is en mensen glimlachen omdat ze zo braaf is.

Met_Luna_op_de_koffie.jpg

We willen op Peninsula Valdés heel graag de orka’s zien en daarvoor moeten we helemaal naar het noordelijkste punt van het schiereiland over ruwe en onverharde weg, helaas niet geschikt voor onze camper :-(. Na heel wat speurwerk vinden we uiteindelijk een verhuurbedrijfje dat een 4WD wil verhuren voor een dag. De hele weg terug, blijft de hond ons volgen en we besluiten haar een naam te geven, Luna. Nu maar hopen dat ze luistert naar het beetje Argentijns dat we kennen ;-) In ieder geval blijft ze ons trouw want als we in de late avond naar het Ecocentro trekken, blijft ze ook daar netjes aan de deur zitten. Het Ecocentro is een mooi gebouw dat heel strategisch ligt op de klif van Punta Cuevas. Binnen worden we met stijl ondergedompeld in de fascinerende onderwaterwereld van Argentinië met audio, video en traditionele media. Hoog in het glazen torengebouw nestelen we ons in een comfortabele sofa met zicht op de Golfo Nuevo. De zon gaat stilaan onder, de deuren sluiten, en Luna heeft blijkbaar toch haar geduld verloren want ze staat ons niet meer op te wachten.

Peninsula Valdés
Vrijdagochtend, geen Luna meer te bespeuren. We gaan de jeep oppikken en rijden richting Peninsula Valdés. Het belooft een warme dag te worden maar het enige waar wij vandaag op hopen is zoveel mogelijk dieren te zien. Op het schiereiland geldt een snelheidsbeperking van 60 km, maar sneller gaat het toch niet op de stoffige, onverharde wegen. Het gebied is vlak, droog en schaars begroeid. Guanaco’s lopen sierlijk weg als we stilletjes voorbij rijden, het is moeilijk om een foto van dichtbij te nemen, de merino schapen blijven rustig doorgrazen.

Opgepast.jpg1Te_laat.jpg

We gaan eerst richting oosten en als we de kust bereiken valt onze mond open. Zoooveel pinguïns. De pluimpjes vliegen er in het rond. Nog even en dan hebben ze allemaal nieuwe veren en gaan ze terug de zee in. Beneden liggen zeehonden van het zonnetje te genieten. We maken nog een wandeling via de mooi aangelegde paden en vinden een prachtig plekje met dito uitzicht voor een picknick.

Fotomodelleke.jpgMe_and_my_family.jpg

Punta Norte is onze volgende stop, maar we zijn niet alleen. Gelukkig is het hoogseizoen voorbij en valt het aantal fotografen nog mee. Fototoestellen met megalenzen en videocamera’s staan netjes opgesteld op statieven, iedereen hoopt natuurlijk op een of meerdere orka’s. Nietsvermoedende zeehonden met puppies spelen in het water of luieren op het strand. Het is hoogtij. Het klinkt gruwelijk maar orka’s komen rond deze tijd om hun vieruurtje. En ongelooflijk maar waar, in de verte snijden een vijftal vinnen door het water. Tsjiktsjiktsjiktsjiktsjiktsjik, je voelt echt de spanning in de lucht. Camera’s klikken er op los, mensen zoeken de ideale stek om DE foto van hun leven te maken. En dan is het geduldig wachten...gaan ze aanvallen of niet? Na enkele uren besluiten we om terug te rijden en zo de menigte voor te zijn.

Zonsonderg.._Vald_s.jpgGrtz_from_Argentina.jpg

We sluiten de dag af in de beste parilla van Puerto Madryn, La Estela. Theo is in de wolken en sluit meteen vriendschap met de parillaman of hoe ze zo’n vleesbakker ook noemen. Jammer dat ik geen vleeseter ben want het merendeel van de eters neemt natuurlijk een parilla mixta en dan krijg je zo’n mini parilla op je tafel.

Mmmmm_Theo.._Estela.jpg

Als ons buikje dik en rond is, schiet Theo ineens recht. Luna?! Voor het raam zit ‘onze’ hond ons aan te kijken. We vragen de keuken of ze niet wat restjes kunnen missen en we verrassen Luna met een lekker stukje vlees. Feest voor iedereen dus deze avond. In de warme wind wandelen we ’s nachts met ons drietjes naar ‘huis’.

Als we wakker worden ligt Luna aan de deur van onze camper.

Zzzzzz.jpg

Als ik naar de baños ga, volgt ze en gaat daar voor de deur liggen tot ik klaar ben met douchen. Idem dito als Theo aan de beurt is. Maar vandaag moeten we verder en dus wordt het uitgebreid afscheid nemen van Luna. Wie had ooit gedacht dat ik het er moeilijk mee zou hebben.....(knipoog naar Elsbeth).

Hola_buenos_d_as.jpg

Ik krijg de tranen in mijn ogen als ze ons aankijkt en eens diep zucht. Theo zwijgt maar hoopt stiekem dat hij me toch nog zo ver zal krijgen.... :-) Vandaag rijden we verder via de kust naar Camarones, een godvergeten dorpje waar ze ieder jaar een weekend lang het Fiesta Nacional del Salmón vieren. Er is dan gratis zalm voor heel het dorp op zondag en het feest eindigt met de verkiezing van een Miss Salmoncito. Het vakantiehuis van de familie Perón dat nu dienst doet als museum is de toeristische uitschieter.

De RN3, ook wel de routa azul genoemd, gaat door de oliestad Comodore Rivadavia, omringd door boorinstallaties, het Dallas van Argentinië. Sinds men hier in 1907 bij toeval olie uit de grond boorde in plaats van water, werd de stad verwend met een grote haven, een luchthaven en geasfalteerde wegen. De betere winkels, een flashy casino, en dure wagens sieren de straten. Een ideale plek om te tanken en gebruik te maken van het chique toilet mét slot. Een luxe want de Argentijnse toiletten laten meestal te wensen over en doorgaans ontbreekt het slot op de deur. Zeer vervelend. In Caleta Olivia verliezen we veel tijd op zoek naar een camping die niet meer blijkt te bestaan. De stad is duidelijk in volle expansie en de gronden langs de kust worden volgebouwd met vakantiehuisjes, hotels en restaurants. De plaats leent zich niet direct om te gaan wildcamperen en we nemen een kamer in het Patagonia hotel. Een sympathiek en nieuw hotel met restaurant. Na een delicieuze maaltijd opgediend door een bescheiden ober met hoogstaande gastronomische kennis, hebben we geen spijt van onze keuze. Trouwens, hoe later op de avond hoe meer Argentijnen naar dit restaurant afzakken (want die eten natuurlijk niet voor 22.00 uur). Bewijs dat de Argentijn een cullinair hoogstandje ook weet te waarderen en het niet altijd parilla en dulche de leche moet zijn ;-)

Op stap met Darwin
De volgende dagen zetten we onze route naar Ushuaia verder langs de verlaten kuststadjes Puerto Deseado en Puerto San Julián. Vandaag, 2 april, wordt de 30ste verjaardag van de oorlog rond de Islas Malvinas (The Falkland Islands) herdacht. Radio en televisie worden overheerst door propaganda. De strijd rond de eilanden is nog lang niet gedaan en Engelse toeristen worden, zeker in het zuidelijke deel van Patagonië, niet hartig ontvangen of zelfs gewoon geweigerd. De weg naar Puerto Deseado is desolaat, we cruisen door oneindig grote en dorre grasvlakten en af en toe schrikt een groepje guanaco’s op als we in de buurt komen. Ze laten zich echt niet gemakkelijk fotograferen. Wanneer we stilletjes naderen en het raampje opendraaien, keren ze ons al de rug, of beter, het achterwerk toe. Het stadje zelf is al even desolaat en sereen als de weg ernaar toe. Het hoogtepunt is het Reserva Natural Ría Deseado. We boeken een expeditie bij Darwin Expediciones. Onze gids Dany en zijn collega varen ons samen met nog twee Argentijnse families door de 40 km lange inham gevormd door de Atlantische oceaan.

Birdlife_a..Deseado.jpg

Onze hoop gaat vooral uit naar de Tonina dolfijnen, want we hebben nog altijd geen dolfijnen gezien op onze reis. Op en rond de rotsen heel wat vogelsoorten en zeeleeuwen. We mogen ook aan land op een eilandje waar heel wat pinguïns zitten.

Even_een_duik_nemen.jpgPingu_ns_Ria_Deseado.jpg

Er waait een gure wind en als we even later ronddobberen op het water in de hoop de dolfijnen te spotten, worden maté thermossen en koekjes bovengehaald.

Mat__time.jpg

Helaas, de koekjestrommel geraakt leeg maar geen dolfijnen in de buurt. Omdat de gemeentelijke camping geen auto’s toelaat, stelt Dany voor dat we op de parking, met zicht op de haven, overnachten. Een aanbod dat we niet weigeren, we staan er beschut tegen de wind.

Vroeg in de ochtend rijden we verder langs de Atlantische kust richting Puerto San Julián. Zelfde scenario als gisteren, uitgestrekt gebied met langs de weg guanaco’s en struisvogels die ons steeds te snel af zijn om een foto te kunnen nemen. Hoe verder naar het zuiden hoe kouder de dagen. Na verkenning van het stadje zoeken we onze camper terug op. Figuurlijk dan, want we zijn de enige gasten op de camping. Drie lokale jongetjes zitten aan ons picknick tafeltje grote bubbels te blazen met hun kauwgom. Ze vuren de ene vraag na de andere af. “Van waar komen jullie, zijn jullie getrouwd, tot hoeveel kunnen jullie tellen in het Engels, betalen jullie met dollars, doe de deur eens open van de camper”. Een voor een komen ze eens binnen kijken. De oudste blinkt uit in assertiviteit en de knoppen van het controlepaneel intrigeren hem. Theo kan nog net verhinderen dat hij de stroom uitschakelt. “Heb jij een GSM en mag ik hem eens zien?” Als Theo hen wat spelletjes laat spelen verandert het brutale jongensgeweld in kinderlijk enthousiasme. En als Theo over voetbal begint kan hij ze nog meer begeesteren. We zijn ervan overtuigd dat we deze mannetjes heel blij kunnen maken met de T-shirts die we meekregen van Annemie en Piet. Ze zijn door het dolle heen, en dat is niet overdreven. Vertederend om te zien. A&P, speciaal voor jullie deze leuke snapshot. Muchas gracias amigos!!

large_Muchas_gra.._y_Piet.jpg

Geplaatst door Theo DM 08:42 Gearchiveerd in Argentinië Tagged puerto peninsula ria madryn valdes deseado Reacties (1)

Buenos Aires

sunny 25 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Tango, antiek en kitsch
We snuiven vandaag de sfeer op van San Telmo, een wijk vol geschiedenis en persoonlijkheid. Het was vroeger de woonplaats van de rijke gezinnen in Buenos Aires maar einde 19de eeuw maakte een epidemie van gele koorts dat deze gezinnen naar het noorden emigreerden, dus naar Barrio Norte en Recoleta, waar wij nu ‘wonen’. In de zeventiger jaren is men met de restauratie van de wijk begonnen en nu is het een beroemde avant-garde wijk. Het doet ons een beetje aan Portobello Road denken in Londen. De overdekte markt puilt uit van kraampjes met kunst, kitsch en antiek. Echt mooie dingen maar gelukkig niet te transporteren in een rugzak :-)

large_San_Telmo_..art__2_.jpg

De restaurantjes, pubs en tango bars zien er allemaal heel uitnodigend uit. Knappe muurschilderingen maken de buurt fleurig en levendig. We zijn te laat voor een tango optreden op het plaza Dorrego maar desondanks is er veel volk. Rondomrond heel wat stalletjes met vanalles en nog wat. Maté bekers en rietjes, lederen spulletjes, juwelen, versgeperste drankjes.... In de Bar Plaza Dorrego, genieten we van het interieur, het is zo’n bar met een ouderwetse zinken toog. Er hangt nostalgie in de lucht, de plaats hangt vol met affiches en foto’s uit een bewogen (tango)tijd. Het café was vroeger de ontmoetingsplaats van bekende schrijvers en kunstenaars. In alle tafels en andere houten interieurelementen staan namen, data, gezegden en liefdesverklaringen gekrast. Dju dat we nu juist niets scherps bij de hand hebben...

large_Bar_Plaza_Dorrego.jpg

Vandaar gaat het naar Puerto Madero, de nieuwste, snelgroeiendste en meest exclusieve wijk van de stad. Wat een contrast: strakke hoogbouw, lange perfecte promenades, chique jachten, luxe hotels, dure kantoren, hippe restaurants en bars. We steken de Puente de la Mujer (Woman's Bridge) over, de knappe voetgangersbrug ontworpen door de Spaanse architect Santiago Calatrava. Als we de boekskes moeten geloven stelt de brug een paar voor dat tango danst....Euhm... dat moet Spaanse abstractie zijn want wij zien alleen maar een spierwitte, minimalistische brug met staaldraden.

large_Woman_s_Br.._barrio.jpg

Aan de andere kant van de kade moet je blijkbaar gezien worden. Bruingebronsde wasborden met ontbloot bovenlijf - anders zie je dat wasbord niet natuurlijk - en perfect afgetrainde Argentijnse schoonheden onderhouden hun fysieke conditie op in-line skates. Dynamisch uitziende senioren met i-pod oordopjes joggen met stijl, hooggehakte blitse dames wandelen met het hondje, atleten showen wat graag met hun parkour of freerunning kunstjes.

Oscarkoorts in Buenos Aires
Het zonnetje schijnt vandaag en dus is het ideaal weer om eens buiten de drukte van het centrum op verkenning te gaan. Achter Puerto Madero ligt de Reserva Ecológica of hier ook wel Costanera Sur genoemd. Het park ligt aan de oevers van de Rio de la Plata en gedurende het weekend komen de porteños hier een ‘frisse’ neus halen want hier staat altijd wind. Ondanks de overvloed aan eetstalletjes aan de ingang van het park, brengen de meeste mensen zelf hun drankjes mee. In de meeste gevallen is dat natuurlijk de nationale drank, maté. Het is een kruidenthee getrokken van de groene blaadjes van de Zuid-Amerikaanse palm. De porteños maken de maté klaar in een kalebas die ze doorgeven en iedereen drinkt van hetzelfde metalen rietje. Wij, en de meeste niet-porteños, vinden het niet zo lekker, het is vrij bitter spul. Er zijn verschillende paden in het Reserva Ecológica en als je het helemaal doorloopt, ben je ongeveer een 3 uur op wandel. Wij houden het op de helft want we zijn al een halve dag op wandel en ploffen neer op een bankje om te genieten van het zonnetje en gewoon om wat te ‘people watchen’. Aan de ingang trekt luide muziek een massa volk aan. Een zumbaleraar zweept een bende enthousiaste porteños op. Groot, klein, man, vrouw, dik of dun, allemaal hebben ze dat zuiderse gevoel voor ritme. ’s Avonds kruipen we voor de Argentijnse buis. Zal Rundskop een oscar wegkapen?

Storm in Buenos Aires
Na een zwoele dag gevels kijken in de stad – het is enorm rustig want het is een officiële feestdag - breekt een onweer los. De storm houdt praktisch de hele nacht aan. De ene flits na de andere, donderslagen om U tegen te zeggen. We doen nauwelijks een oog dicht en als we eindelijk indommelen, gaat de wekker.

Storm_in_B.._Herald.jpg
(c) Buenos Aires Herald

Back to school
De storm is gaan liggen maar het regent pijpenstelen. Dilemma. De voetpaden zijn hier verschrikkelijk; overal ligt er afval en hondenpoep (dat kan je nog vermijden) maar veel stenen liggen los of ontbreken gewoon. Dus, doen we een lange broek aan die ongetwijfeld volgepletst zal zijn of trotseren we de regen in korte broek (een plets is gauw afgeveegd)? We kiezen voor natte benen :-) Hier en daar liggen omgewaaide bomen in de straten, het waren serieuze bomen dus het moet echt wel de moeite geweest zijn vannacht. Na een kwartiertje wandelen vervoegen we netjes de rij wachtenden aan bushalte 106. Hier staan de mensen immers netjes in een rij op de bus te wachten. Geen gedrum om als eerste in te stappen. De laatste schuift achteraan aan. In de bus is het gissen waar we moeten afstappen, de ramen zijn aangedampt en we zien nauwelijks iets van de straten. We zijn 10 minuten te vroeg zeg! Als echte seuten staan we aan de ‘schoolpoort’ te wachten tot ze opengaat :-)

Back_to_school.jpg

In het schooltje heerst een gezellige sfeer. Where do you come from? And you? And you and you and you? Een diverse groep en uiteraard heel veel verschillende nationaliteiten hoewel de Zwitsers en Duitsers wel in de meerderheid zijn. Na de lessen gaan we gauw iets eten om alvast het beetje Argentijns dat we leerden in de praktijk om te zetten. Op het menu.... wat dacht je. Uiteraard, tenminste toch voor Theo, een ‘bife de lomo’ wat zoveel wil zeggen als een heerlijk mals lendenstuk. Ik houd het op een sla met heel veel gebraden ‘pollo’. Veel meer tijd om naar huis te wandelen (we proberen iedere keer te voet een andere weg te nemen), boodschappen te doen en huiswerk te maken rest er ons niet. De dag is omgevlogen.

Deco_auto.jpgMao_in_Palermo.jpg

The city of the dead
De volgende dagen verlopen conform een gelijkaardig scénario maar iedere keer proberen we andere straten en zo ontdekken we altijd wel iets nieuws; weer een prachtig beschilderde gevel, een leuk restaurantje, een trendy winkeltje of een lokaal barretje zoals vandaag. Hier komen enkel porteños voor geen geld empanadas (een gebakje met pittige vulling) eten.

PorTheno_e..panadas.jpgPalermo_Soho.jpg

Het weer is schitterend vandaag dus maar goed dat we toch een fototoestel bij hebben. Op school hoorden we immers weer verschillende verhalen over diefstallen waardoor we geneigd zijn om het dikwijls niet mee te nemen. Jammer want we komen zoveel fotogenieke plekken tegen. El Cementerio de la Recoleta is er zo een, ook wel the city in the city of the city of the dead genoemd. Het is de begraafplaats van de welgestelde burgers waar je ook het graf van Evita Perón en haar familie Duarte vindt. Het is in vergelijking met vele andere mausolea redelijk bescheiden. La Recoleta is immens groot en wie tijd en zin heeft, kan er gemakkelijk een dag in verdwalen. Het is net een stad met allemaal kleine huizen in verschillende stijlen; neoklassiek, -gotiek, art deco, - nouveau, barok en in alle hogere prijsklasses. Er staat er eentje tussen van 13 miljoen dollar, zo vertelde de gids, met muurschilderingen belegd met 18-karaats goud en er is zelfs een lift naar de kelder!

Cementerio..eta__2_.jpgCity_of_the_dead.jpg
large_Cementerio..ecoleta.jpg

Geplaatst door Theo DM 22:45 Gearchiveerd in Argentinië Tagged storm puerto buenos aires les recoleta madero spaanse Reacties (1)

(Berichten 1 - 3 uit 3) Pagina [1]