Een Travellerspoint blog

Berichten over el

Flora en fauna

sunny 22 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Een ommetje Brazilië
Op een kwartiertje wandelen ligt de veerboot naar Vera Cruz. Er is een douanekantoortje en we proberen met hand en tand uit te leggen dat we gewoon eens een bezoekje willen brengen aan de overkant. We zijn de enigen. ‘Stap maar op’ zegt de man in het Portugnol, een mengeling van Portugees en Spaans. Wij dus met ons tweetjes en drie man personeel naar Vera Cruz, een piepklein dorpje waar het woord stress niet in het woordenboek staat. Alles gebeurt hier op het dooie gemakje. We worden meteen aangesproken door de eigenares van een kledingwinkeltje want die denkt aan mijn haarkleur een Duitse te herkennen. De spulletjes die ze verkoopt, hangen al een paar seizoenen in de winkel en zien er helaas heel gedateerd uit. Alleen niet gedateerd genoeg om er cool en vintage uit te zien ;-) We bedanken vriendelijk voor het aanbod. Desondanks profiteert ze ervan om het Hochdeutsch dat ze geleerd heeft van haar ouders wat te kunnen spreken. In het zuiden van Brazilië wonen heel wat mensen met Duitse voorouders. Tijd voor een aperitiefje en wat anders zouden we drinken dan de lokale caïpirinha ;-) Het alcoholgehalte ligt hier duidelijk een pak hoger en we voelen ons dan ook genoodzaakt om onze lege maag wat te vullen. De vrouw des huizes maakt een heerlijk broodje voor ons klaar met heel veel groenten.

20120528_B..ruz_001.jpg20120528_B..017__2_.jpg

Enkele dorpelingen komen erbij zitten en we praten vooral over de gevolgen van het droge weer hier. Al 6 maanden heeft het niet meer geregend en de temperatuur is veel te hoog voor de tijd van het jaar. De gemiddelde waarde in de winter is ongeveer 12 °C maar nu wijst de thermometer gemakkelijk 25 °C aan. Vrachtwagens moeten dagelijks water uit de Rio Uruguay halen om de waterschaarste op te vangen. We leggen ons een beetje later allebei op een bank in het park en een uurtje later schrikken we uit onze slaap. Moet zeker de warmte geweest zijn :-)

20120528_B..021__2_.jpg20120528_B..023__2_.jpg

Ongelooflijk hoe rustig het hier is. Als we alle straten hebben doorlopen, varen we ’s namiddags terug naar de Argentijnse kant met het motorbootje. De hele overzet weer naar de andere kant duwen voor amper twee toeristen zou te kostelijk zijn.

20120528_B..035__2_.jpg20120528_B..036__2_.jpg

Intermezzo
Het is ontzettend vochtig en warm vandaag, het kwikt stijgt tot 30 °C. Iedereen klaagt hier. Aan een tankstation krijgen we eindelijk internetverbinding. We haasten ons naar binnen en halen onze mails op, proberen wat foto’s op te laden en een nieuwe blogpost te publiceren. Een zware opgave trouwens om in Zuid-Amerika een (snelle) internetverbinding te vinden. We willen graag nog het natuurreservaat Esteros del Iberá meepikken vooraleer we richting Uruguay gaan maar de weersvoorspelling is niet goed en de weg naar het reservaat is niet geasfalteerd, voor de verandering. Bij regen kan je er alleen met een 4x4 naartoe. We maken een omweg naar het relaxe Yapeyú en in de verte zien we inderdaad zwarte regenwolken boven de Esteros hangen. Het dorpje is enkele zandwegen groot en het stikt hier van de muggen. Aan het centrale plein trekt de spierwitte Casa San Martín alle aandacht. Het werd gebouwd rond de restanten van de ouderlijke woning van José de San Martín, de nationale held van Argentinië. Een soldaat in vol ornaat bewaakt de ruïne en de urne met de asse van Martin’s ouders.

120530_Pan..era_017.jpg120530_Pan..era_031.jpg

Als de hemel terug opgeklaard is, zetten we onze reis verder naar de veelbelovende zoetwatermeren van Colonia Carlos Pellegrini maar niet zonder de obligate stop aan de tempel van de legendarische Antonio Gauchito Gil in Mércedes. Volgens de legende werd een landarbeider, Gauchito Gil dus, verliefd op een rijke weduwe. Toen de broers van de weduwe en het hoofd van de plaatselijke politie van de verhouding hoorden, beschuldigden ze Gil van diefstal en probeerden hem te doden. Om zich te redden nam Gil dienst in het leger. Toen de burgeroorlog uitbrak weigerde hij te vechten en deserteerde. Vanaf dat moment leefde hij als een outlaw. Hij zou als een soort Robin Hood de buit van zijn rooftochten onder de armen hebben verdeeld en hen hebben beschermd. Na zekere tijd vond de politieman hem echter. Hij hing Gil aan een boom en folterde hem. Toen de politieman Antonio uiteindelijk wilde doden zei deze laatste: “uw zoon is heel ziek. Als u tijdens een gebed aan me vraagt hem te redden, dan zal hij leven. Doet u dat niet, dan sterft hij.” Daarna sneed de politieman de keel van Gil door. Toen hij thuiskwam, bleek zijn zoon inderdaad heel erg ziek. Hij viel op zijn knieën en bad tot Gauchito Gil voor het leven van zijn zoon. En...zijn zoon genas. Dankbaar als hij was voor het leven van zijn zoon, begroef hij Gauchito Gil en maakte een schrijn, terwijl hij iedereen vertelde over het mirakel.

120530_Pan..era_038.jpg120530_Pan..era_041.jpg120530_Pan..era_047.jpg
120530_Pan..era_052.jpg

Het merendeel van de Argentijnen offert hier, of in een van de vele tempeltjes die we langs de weg al zagen, allerhande dingen. Het gaat van nummerplaten over foto’s tot zelfs trouwkleren en dat allemaal om hem te bedanken voor een of ander mirakel. Maar de meeste mensen denken ook dat hij reizigers beschermt en daarom hangen ze een rood lintje aan hun wagen. De rode kleur van de kapelletjes en de andere accessoires verwijst naar het bloed dat vloeide toen de keel van Gauchito Gil werd doorgesneden. Het is in ieder geval heel speciaal om te zien en je kan het niet gek genoeg bedenken of er is wel een kraam dat een of ander prulletje verkoopt. Na dit verhelderend intermezzo rijden we richting Colonia Carlos Pellegrini, een klein dorpje dat aan het meer ligt. Aan het begin van de weg staat Claudio te liften. Hij is tandarts en werkt 1,5 dag per week in het ziekenhuis van Colonia Pellegrini. De rit naar het dorp is een belevenis op zich. Ripio, modder, grote stenen én werken maken dat we 4 uur doen over een weg van 80 kilometer! Wij zijn het ondertussen gewend maar ocharme Claudio ;-) Gelukkig blijft hij daar slapen. Volledig onder het stof vinden we een propere camping aan de rand van het meer. Voor wat, hoort wat zeker? Jammer dat de dagen zo kort zijn want niet veel later gaat de zon al onder.

Beestjes en bloempjes

We maken kennis met onze buren; beroepsfotograaf Oliver met vrouw Agnieszka en hun zoontje Elliot komen uit Wenen en reizen 8 maanden door Zuid-Amerika. Dolores, Raphaël en Antonio (niet te verwarren met onze camper ;-)) zijn sportieve Argentijnen die met hun kajak het meer bevaren. De volgende dagen vergapen we ons te land en te water aan fauna en flora. De natuurpracht is overweldigend; exotische vogels in allerlei kleuren, wilde katten, heuse kaaimannen, waterzwijnen, herten, waterlelies en nog veel meer...

20120531_E..era_096.jpg20120531_E..era_118.jpg
20120531_E..era_108.jpg20120531_E..era_012.jpg

’s Avonds genieten we van de lokale keuken in een sympathiek restaurantje in het dorp en blijven daarna nog gezellig napraten in ons ‘kamp’. Hoe meer wijn, hoe beter ons Spaans ;-) Maar allemaal hebben we een zorg: de weg terug en daarom spreken we af om vroeg te vertrekken en samen te rijden zodat we kunnen helpen als iemand een probleem ondervindt.

20120601_E..era_086.jpg20120531_E..era_113.jpg
20120601_E..era_142.jpg20120603_E..era__6_.jpg

Zaterdagochtend. De lucht ziet er grijs en regenachtig uit dus we moeten hier zo snel mogelijk weg. Iedereen pakt in en daar gaan we met zijn allen, richting Mércedes. Gelukkig blijft de regen uit en komt iedereen bijna gelijktijdig aan in het benzinestation. Dolores en haar vrienden gaan richting Bs.As. en wij trekken met Oliver en familie en een hoop stress verder naar de Termas de Chajari. Het is immers zo ver, we moeten de provincie Entre Rios binnen en gedurende heel de reis in Zuid-Amerika heeft iedereen ons gewaarschuwd voor de corrupte politie in deze provincie. Niemand ontsnapt eraan en het kost geld. Onderweg stoppen we nog om een standlicht te laten maken zodat we daar al zeker niet mee tegen de lamp lopen ;-) Tot onze grote verbazing verloopt de controle vlekkeloos en even later kunnen we ontspannen in het warme water van de thermen.

De volgende dag camperen we in het Nationaal Park ‘El Palmar’. Zoals de naam al doet uitschijnen staat dit park bekend voor de karakteristieke Yatay palmbomen die er door het gematigd-vochtig ecosysteem kunnen groeien. Onze beroepsfotograaf staat voor dag en dauw op om de zonsopgang tussen de palmen te kunnen fotograferen :-) Wij zijn ook vroeg uit de veren en doen intussen een wandeling om daarna samen te ontbijten en opnieuw te gaan trekken.

20120604_E..mar_058.jpg20120604_E..mar_086.jpg
20120604_E..mar_085.jpg20120604_E..mar_051.jpg

In Colón, aan de grens met Uruguay, scheiden onze wegen. Oliver en Co reizen via Buenos Aires naar Peru. Wij steken de Puente Internacional General Artigas over en vervullen de administratieve formaliteiten om Antonio terug in Uruguay in te schrijven. Het is donker en koud als we in Uruguay toekomen.

20120604_E..mar_102.jpg20120604_E..mar_104.jpg

Geplaatst door Theo DM 07:19 Gearchiveerd in Argentinië Tagged del puerto el uruguay colon brazilie mercedes panambi vera_cruz palmar esteros ibera Reacties (1)

Superluna

sunny 22 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Via Hans leren we Adrian kennen, een Austragentino ;-) een Argentijn die in Australië heeft gestudeerd maar nu hier in Valle del Sol woont met vrouw en 2 kinderen. Samen met hem trekken we naar de Cerro del Plata, of zoals hij het zelf zegt ‘into his office’ naar ‘there where there is no tourist’. We klimmen in het rotsachtige en droge gebied tot boven op de piek waar hij ons Flintstones gewijs in zijn restaurant uitnodigt ;-).

0503_Het_r.._Adrian.jpg0503_Moe_maar_voldaan.jpg

De locatie is buitengewoon. Boven onze hoofden laten een paar condors zich door de wind meevoeren. Wat kan het leven toch mooi zijn.

0503_Trekk..o_Plata.jpg0503_t_Vliegend_zot.jpg

In Maïpu geven we Antonio eerst een onderhoudsbeurt zodat we met een gerust hart richting Barreal kunnen rijden mits een tussenstop in Uspallata, een oasis van geel gekleurde populieren in een desolate woestijnvallei. Klinkt poëtisch, niet ;-) De bergen die dit kleine stadje omringen, lijken zo treffend op de bergstreek in Centraal Azië dat Jean-Jacques Annaud deze locatie gebruikte voor de film ‘Seven years in Tibet’. Op aanraden van Adrian rijden we via de RN7 richting Chili. De weersvoorspellingen zijn echter niet al te best en er is kortelings heel veel sneeuw gevallen. Aan de grens is de weg vrijgemaakt maar we willen het risico niet nemen want als het in Chili terug begint te sneeuwen, zitten we weer vast. We houden het op een ‘sightseeing drive’ en aan de grens met Chili keren we terug, achterna gezeten door racende tientonners.

0504_Uspal..r_Chili.jpg0505_Naar_..via_RN7.jpg
0504_Zicht.._tunnel.jpg0505_RN7_n..dgloren.jpg

We zijn een dertigtal kilometers voor Barreal als een wegpaneel ‘Parque Nacional El Leoncito’ aanwijst. Het gebied is heel droog, hoog en uitgestrekt en zelden hangt hier een wolk aan de lucht. Het is dé ideale plaats om sterren te bestuderen en daarom huist hier het Complejo Astronómico El Leoncito met twee belangrijke observatoria.

0505_Barreal_Blanco.jpg0505__de_7..s_Andes.jpg

We geraken er net met onze camper want het is een stevige klim langs smalle bochtige weggetjes. Geelgebladerde populieren en treurwilgen verwelkomen ons als we boven toekomen.

0505_PN_El_Leoncito.jpg0505_Obser..ulieren.jpg

We worden ontvangen door een sympathieke parkwachter die ons wegwijs maakt in het park en hij zegt ons dat we, in tegenstelling tot wat de gidsen beweren, er ook gratis mogen camperen vannacht. We trekken eerst naar het observatorium El Leoncito waar een megatelescoop opgesteld staat die door verschillende universiteiten gebruikt wordt om sterren en hun evolutie te bestuderen.

0505_Obser..eoncito.jpg

We zijn eerst alleen maar even later komt een echtpaar uit Rosario ons vervoegen. De rest van de dag vullen we met wandelingen in het park en als de zon ondergaat zoeken we een kampeerplek met uitzicht. Dat uitzicht wordt vannacht belemmerd door een reusachtige vrachtwagen met Zwitserse nummerplaat. Michelle en Kurt rijden met een volledig op maat omgebouwde MAN-vrachtwagen de wereld af. Zodra het donker wordt trekken we samen met hen naar het andere observatorium om er de presentatie bij te wonen van enkele astrologen die er momenteel werken. De sterrenhemel is verbluffend en ons geluk kan niet op want vandaag is het Superluna of Supermaan.

large_0505_Superluna.jpg

De afstand tussen de aarde en de maan is nu slechts 356.955 kilometer. Normaal gesproken schommelt de afstand tussen beide objecten tussen de 363.345 en 405.500 kilometer. Omdat de baan van de maan geen mooie cirkel maar een ovaal is, bevindt ze zich soms dichter bij onze planeet dan op andere momenten en dat is juist nu het geval. Volgens de astrologen hier gebeurt dat slechts een keer om de 48 jaar!!! Door de kleine afstand kunnen we met de professionele telescoop veel details zien. De enorme helderheid van de maan verblindt me een tijdje maar dat heb ik er graag voor over :-) Gefascineerd maar verkleumd wandelen we dromerig terug naar onze camper. We maken nog even een praatje met het echtpaar uit Rosario. Zij logeren in een cabaña in Barreal en vragen of we eventueel niet met hen een 4x4 excursie willen doen om de kosten te kunnen delen. We spreken af om Eduardo en Elvira de volgende dag in Barreal te ontmoeten.

Geplaatst door Theo DM 16:02 Gearchiveerd in Argentinië Tagged el de cordillera uspallata _eoncito ansita barreal_blanco Reacties (1)

(Berichten 1 - 2 uit 2) Pagina [1]