Een Travellerspoint blog

Berichten over dolfijn

Dreaming of a Sunny X-mas

sunny 22 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Nieuw-Zeeland is zoooo groot dat we nu al beseffen dat we met ‘maar’ vier weken nog veel tijd in de auto zullen moeten spenderen om nog een klein beetje van het noorden te kunnen meepikken. Ons plaatsje op de ferry naar het Noordereiland is geboekt. 26 december moeten we in de haven van Picton zijn. Geen tijd te verliezen dus en daarom vertrekken we al vroeg naar Westport via slingerwegen door een schilderachtig landschap.

Konijn_in_..man_zee.jpg

Net voorbij Greymouth ligt het Punakaiki & Paparoa National Park. Een ‘must-see’ in Punakaiki zijn de Pancake Rocks en de Blowholes. De Pannenkoekrotsen, klinkt lekker maar heeft dus absoluut niets met eten te maken ;-) zijn verweerde kalksteenrotsen waarbij het kalksteen in lagen op elkaar ligt zoals een stapel pannenkoeken.

Pancakes_m..te_eten.jpgPunakaiki_..cks__2_.jpg

De lagen worden veroorzaakt door enorme druk op de wisselende harde en zachte lagen van zeedieren en plantenresten. Weer zo’n knap natuurfenomeen. We hopen op wat spektakel bij de Blow Holes, want bij hoogtij en veel wind kan je soms water en damp onder hoge druk uit de gaten zien spuiten. Hoe graag we het ook willen, het zal niet voor nu zijn. Er zijn dan wel geen pinguïns te spotten in Tauranga Bay maar wel tientallen zeehonden... met pups!

Tauranga_B..jes__1_.jpgTauranga_B..jes__2_.jpg

Wat een schouwspel en zo schattig om die kleintjes bezig te zien die wiebelend op de rotsen klauteren. Om maar te zwijgen van de vechtpartij tussen een paar heetgebakerde mannetjes. In het verlengde van de baai lopen we de hele Cape Foulwind track langs de kliffen, blij dat we eens een fysieke inspanning kunnen doen.

Tauranga_Bay__1_.jpgTauranga_Bay__2_.jpg

Volgens Lonely Planet zou hier in de buurt ook een heel goed restaurantje zijn, met zicht op de baai. Hoe dikwijls we de kustweg ook op- en afrijden, nergens een restaurant te vinden tot Marc ineens een bord ziet ‘Bay House Cafe – SOLD’. Zo hadden we nog lang kunnen zoeken natuurlijk. In Westport weet de dame van het motel ons te vertellen dat het Bay House Cafe inmiddels verhuisd is naar hier. Het mag gezegd, het was inderdaad lekker, maar het heeft zooo lang geduurd dat ze uit pure schaamte? een fles wijn gratis hebben gegeven.

We slingeren verder door adembenemende groene landschappen en pauzeren aan de Buller kloof. Via de langste swingbrug van NZ kunnen we naar de White Creek breuklijn wandelen, het epicentrum van de aardbeving van 1929.

Sing_bridg..r_kloof.jpgBuller_Gorge.jpg

We moeten er wel elk 5 NZD voor neertellen. Ergerlijk, want hier is nu eens alles betalend. ’s Namiddags komen we toe in Motueka. De eigenaars van het motel hebben een dag vrij en een ‘interim manager’ staat ons te woord. De supervriendelijke man is een beetje van slag omdat net het bericht binnenliep dat er opnieuw een 5,9 aardbeving is geweest in Christchurch. Hij geeft ons heel veel informatie over wat we kunnen doen, welke de goede wijnen zijn om te kopen (we denken aan onze kerstavond ;-)) en omdat we twee nachten zullen blijven geeft hij ons een upgrade om U tegen te zeggen. We krijgen immers een volledig appartement met keuken en terras!! Enige vereiste: netjes achterlaten, maar dat hoeft hij zelfs niet te vragen. Wat een leuk kerstcadeau. We trekken naar de supermarkt en ieder van ons kiest wat lekkers om klaar te maken voor het ‘kerstdiner’. Het is nog nacht in België, en het nieuws over de aardbeving is daar nog niet geweten. We sturen gauw het thuisfront een berichtje dat ze niet ongerust moeten zijn en gaan dan op aanraden van de interim man naar het Riwaka reserve.

Rivwaka_Reserve.jpg

Bedoeling is om na onze wandeling te picknicken maar we zitten nog geen twee minuten of we worden weer langs alle kanten aangevallen door zandvliegen. “Roger, roger, sappig vlees in de aanbieding, allen erop af.” De verdomde party crashers, ze zijn weer met velen en onze insektenspray schrikt hen helaas weer niet af. We pakken alles terug in en eten later op ons terras.

Het belooft een stralende dag te worden en dat komt heel goed uit want we gaan naar het Abel Tasman National Park. Gek genoeg is dit park met zijn 22.550 hectare het kleinste nationaal park van Nieuw-Zeeland. Een zalig vooruitzicht: veel azuurblauw water, gouden stranden, granieten rotspartijen, bossen, wandelroutes, dolfijnen, pelsrobben en .... zandvliegen. We kopen een andere spray die volgens de verkoopster en het etiket heel effectief zou moeten zijn. We nemen om 09.00 uur de watertaxi die door een tractor naar de zee wordt gereden. Echt weer iets voor de Kiwi’s. De boot vaart langs baaien en lagunes en een school Hectordolfijnen komt een tijdje rond onze boot zwemmen.

Abel_Tasma..jes__1_.jpgAbel_Tasma..jes__2_.jpg

Op Tonga island treffen we een zeehondenkolonie thuis aan. De boot vaart zo rustig mogelijk dichterbij zodat we de puppies goed kunnen zien. Eentje doet zijn uiterste best om te leren zwemmen. “Ooooh look, how cute” gaat het in koor.

Abel_Tasma..ben__1_.jpgAbel_Tasma..ben__2_.jpg

We laten ons afzetten aan Tonga en van daaruit volgen we te voet de wandelroutes tot aan Anchorage Bay. Na 6 uur stappen is het heerlijk om onze voeten in de Tasmanzee te steken.

Abel_Tasman_NP__1_.jpgAbel_Tasman_NP__4_.jpg
Abel_Tasman_NP__2_.jpgAbel_Tasman_NP__3_.jpg

’s Avonds koken we voor Kerst, we zijn met zijn drietjes dus ieder staat in voor een gerecht en dankzij de moderne technologie en Skype zetten we Sylke mee aan onze feestdis.

NZ, zondagochtend, 25 december 2011: Skype-time. In België is de gevulde kalkoen nu ongeveer naar binnen gewerkt en wij zijn ondertussen wakker en klaar om kerstwensen uit te wisselen en het thuisfront jaloers te maken met verhalen over de prachtige en zonovergoten natuur. Vandaag is een feestdag en Motueka ligt er verlaten bij. We hebben voorzien om vandaag in Blennheim, in de wijnstreek, te overnachten. Het is schitterend weer en misschien is een stop in Nelson, een van de meest leefbare steden in NZ, wel de moeite waard. Ondanks de slogan “No matter the season, we have the best wheather in Nelson”, zagen we vorige week beelden op de televisie van overstromingen, aardverschuivingen en wegverzakkingen.

IMG_1649.jpg

Bij het binnenrijden van de stad zien we inderdaad verschillende plaatsen die nog afgesloten zijn en enkele hogergebouwde huizen staan soms gevaarlijk dicht aan de rand van de heuvel omdat aarde en bomen weggegleden zijn. In het stadje zelf valt er vandaag helaas niet veel te beleven. Alles is gesloten, ook het World of Wearable Art museum dat we graag bezocht hadden. Een kleine jachthaven, enkele historische gebouwen en luxueus uitziende appartementen, dat is wat we voorlopig onthouden van de stad. Ook Picton ligt er verlaten bij. Het is raar, een beetje science fiction zelfs. Een of ander (Kerst)virus dat iedereen heeft laten inslapen ;-).

Dan maar meteen door naar Blennheim zodat we nog wat wijnhuizen kunnen bezoeken. Blenheim heeft statistisch gezien het meeste aantal zonuren van NZ en dat is waarschijnlijk de reden dat de beste wijnen uit deze streek komen. Oei, de receptie van het motel ziet er ook verlaten uit maar er hangt een brief aan de deur. Ze zijn Kerstmis gaan vieren en hebben de sleutel van onze kamers onder de mat gelegd. Dat zou je in België niet moeten doen.

diverse_010.jpg

We maken onze koffer leeg en volgen daarna de Marlborough Wine Trail. Het landschap doet een beetje denken aan Zuid-Frankrijk. De eerste wijnmakerijen die we tegenkomen hebben al een bordje ‘CLOSED’ aan de poort hangen. Wie sluit er nu een WIJNhuis op een feestdag ;-)

Wineries.jpg

Een beetje verder zien we het Highfield Estate liggen, een mooie terracotta villa op een heuvel, net Toscane. En we hebben geluk deze keer, de poort staat open. Hoewel... het ziet er wel rustig uit voor een wijnproeverij. Twee wagens op de parking. Ik denk dat ik een man zie liggen in de tuin, misschien maar beter eerst beleefd vragen of ze wel open zijn? Theo stapt uit en treft inderdaad de man in zijn ligstoel aan die vrij ongegeneerd een kussen voor zijn edele delen houdt. “Sorry mate” we zijn gesloten, en hij zont rustig verder in zijn blootje. OK, geen wijnmakerijen vandaag. We vullen de namiddag met een wandeling door het park van Blennheim, in NZ heb je echt hele grote en verzorgde parken, en leggen ons ook in het zonnetje. ’s Avonds eten we vis in het enigste restaurant dat open is die avond. In een van de mosselen is een mini-krabje verzeild geraakt. “Oh how cute” zouden ze hier zeggen. We dopen het ‘Kelly’ en vanaf vandaag krijgt ze een ereplaats op het dashboard van onze auto.

IMG_1742.jpg

Geplaatst door Theo DM 03:35 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged tasman dolphin punakaiki rob blenheim abel dolfijn Reacties (1)

Het Zuid

semi-overcast 20 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

We moeten en zullen pinguïns zien, dus we trekken vroeg in de ochtend naar Nugget Point en trotseren wind en wolken om toch maar een glimp op te vangen van die schattige beestjes in rokkostuum. Helaas, ze weten zich weer goed verborgen te houden en we krijgen alleen zeeolifanten en pelsrobben te zien... in de verre verte. We hebben een lange rit voor de boeg door Fjordland.

Onderweg_n..ordland.jpg

Het is moeilijk om niet in herhaling te vallen maar de weg er naartoe is weer adembenemend, een grillig bergachtig en bebost landschap dat we af en toe onderbreken met een korte wandeling. Dat ze dit soort routes ‘scenic route’ noemen is zeker niet gelogen. Ineens duikt daar in het niets een art gallery op in combinatie met .... goed geraden, een koffiecaravan :-). ‘The Lost Gypsy Gallery’ is echt te gek.

The_windin..gallery.jpgDoe_het_zelf_kunst.jpg

Een Engels ingenieur/artiest houdt er zich bezig met allerlei ingenieuze uitvindingen met materiaal dat hij van de schroothoop haalt. Hij heeft ook een interactief theater dat we voor een spotprijs mogen bezoeken. Die gast is echt geniaal. Wat hij allemaal in mekaar knutselt, je houdt het niet voor mogelijk. Nieuwsgierig als ik ben, kan ik het niet laten me te verleiden door op de knop “There are many temptations in life, the button below is one of them ...” te drukken en word beloond met een frisse straal water die Margaret Thatcher over me heen sprinkelt. Om maar een ludiek voorbeeld te noemen. Na dit verrassend intermezzo golft de weg rustig verder door heuvels en bossen tot Theo plots alle remmen moet dichtgooien voor een vijftal fretjes die de weg oversteken. Grappig, de pater familias kijkt nog even of iedereen veilig is overgestoken en maakt dan dat hij weg is. Het zou een scène uit een tekenfilm kunnen geweest zijn. We sluiten de avond af met een picnic aan het meer van Te Anau; flesje wijn in het koude water, frans brood en wat beleg, meer moet dat niet zijn.

Life_is_beautiful.jpgLake_Te_Anau.jpg

We hebben de Milford Sound nature cruise geboekt en alleen al de rit van Te Anau naar Milford is wondermooi en heel gevarieerd;

5We_are_from_Belgium.jpg

van vlakke weiden over dichtbegroeide bossen, langs mooie meren en doorheen de ‘Divide’ (de laagste pas in de zuidelijke Alpen) om dan te klimmen tot de Homer Tunnel. Het licht staat op rood, er is eenrichtingsverkeer in de tunnel, en terwijl we wachten trippelen een paar vrijpostige Kea’s tot aan onze auto in de hoop wat te eten te krijgen. De wagen voor ons wordt echter aangevallen. De Kea’s wippen op het dak en de zijspiegel, goed voor een close-up foto maar de papegaaiachtigen worden nogal agressief.

Onderweg_n..d_sound.jpgKea.jpg

Links en rechts van ons zorgen donkere steile rotsen, watervallen en ijsrestanten voor het decor. Milford Sound is de bekendste fjord van Fjordland en vanaf hier worden we vergezeld of beter gepest door opdringerige Sandflies die het gemunt hebben op Belgisch bloed. Kleine, vervelende en venijnige zandvliegen. Ondanks de insectenspray die we overvloedig op elk bloot stukje vel spuiten, blijven ze rondom ons hangen. Grrrrrrrr wat een rotbeesten. Maar dat kan de pret niet bederven want wat we zien op de boot is toch weer zooooo schoon. We negeren wind en regen, en laten het natuurschoon op ons afkomen.

Milford_sound__5_.jpgMilford_sound__2_.jpg
Milford_sound__3_.jpgMilford_sound__4_.jpg

Een mysterieuze nevel versluiert hoge, steile rotswanden en watervallen storten zich met geweld in de diepte van de fjord die ongeveer 16 km lang is en tot aan de Tasmaanse zee reikt. We hebben geluk want plotseling komt een familie grote dolfijnen op de golven van onze boot spelen.

Dolfijnen_..d_sound.jpg

Iedereen drumt ogenblikkelijk naar dezelfde kant van de boot om een foto te kunnen maken, de ene al wat beleefder dan de andere. Een kleine kolonie zeeleeuwen ligt te luieren op een rots en maakt onze dag helemaal compleet. Alleen de pinguïns ontbreken weer in dit verhaal...

Milford_so..srobben.jpg

We kunnen niet genoeg krijgen van de fjorden en besluiten om ook Doubtful Sound te exploreren en dus weer die vreselijke zandvliegen te tolereren. Met een kleine motorboot varen we eerst over het kristalheldere Lake Manapouri naar Deep Cove. Aan de oevers van West Arm moeten we overstappen op een bus die ons door een smalle tunnel van 2 km lang en 9 meter breed naar de ondergrondse Manapouri waterkrachtcentrale brengt, de grootste in Nieuw-Zeeland. De turbines die de energie opwekken staan in een grot die uit de rotsen 200 meter onder het oppervlak van het meer gehouwen is. Best wel indrukwekkend. Het lijkt net of we meespelen in een James Bond film.

Doubtful_Sound.jpgDoubtful_Sound__3_.jpg
Manapouri_..entrale.jpgDoubtful_Sound__4_.jpg

Een heel gedoe om de bus in de smalle tunnel gedraaid te krijgen (daar moet je toch echt ingenieur voor zijn om een tunnel uit te graven die groot genoeg is om de grootste machineonderdelen door te rijden en te vergeten dat die vrachtwagens er ook nog moeten kunnen draaien). Onze chauffeur krijgt zijn bus met veel vooruits en achteruits gedraaid maar in 1964 moesten die vrachtwagens heel de weg achteruit rijden. Een jobke van ongeveer 7 uur voor amper 2 km! Dit geheel terzijde ;-)

Vanaf de centrale gaat het verder over de Wilmot Pass tot aan Doubtful Sound. Weer een fjord denken jullie maar de Doubtful is veel langer, veel dieper en veel groener dan Milford. Omdat de meeste mensen Milford aandoen is het hier ook heel rustig en sereen. Bleef het weer ook maar zo kalm, maar het ene moment regent het pijpenstelen, enkele minuten later komt de zon voorzichtig tussen de wolken piepen. Hier noemen ze dat ‘4 seasons in one day’.

Doubtful_Sound__2_.jpg
Doubtful_S.._koffie.jpg20111215_D..ise_073.jpg

Terwijl we ons lunchpakket, dat we met veel zorg klaarmaakten vanmorgen, opeten kunnen onze kleren een beetje drogen. We hebben al een paar keer een man en een vrouw zien passeren waarvan het gezicht ons bekend voorkomt en na lang nadenken komt de herinnering terug boven. Het is het echtpaar uit Guernsey dat samen met ons de hop on-hop off bus nam in Singapore. Zo bruin getaand hadden we ze niet meteen herkend. Weer een bewijs dat de wereld klein is. Ze trekken hier al een aantal maanden rond, de gelukzakken. We laten ons niet klein krijgen door de regen en de wind en staan in bewondering voor de Jurassic Park decors, sprookjesachtige watervallen en een kolonie pelsrobben.What a day weeral.

20111215_D..ise_017.jpg20111215_D..ise_085.jpg
Pelsrobben..l_Sound.jpg

Het weer blijft roet in het eten strooien maar zolang we in de auto zitten, maken we er geen probleem van. We komen toe in Queenstown, de adrenalinestad van het Zuidereiland. De stad ligt aan Lake Wakatipu en ademt een beetje de sfeer van een Zwitsers bergstadje uit. Het is grijs en koud en we gaan in het stadje op zoek naar iets betaalbaar om te eten. Het valt ons direct op dat hier gemikt wordt op een rijker publiek. Chique winkels, hippe restaurants en activiteiten die een smak geld kosten. Je betaalt hier een bom geld om te bungy jumpen, te paragliden, te raften, te skydiven, te jetboaten enz... We houden het vandaag op rondkijken en prijzen vergelijken en hopen dat morgen de zon schijnt. Ik overtuig de mannen om onze bergschoenen aan te trekken en we klimmen door de bossen de Queenstown Hill op.

We worden wakker onder een stralende hemel en we kiezen voor een jetboat. We krijgen een lange regenjas aan en een zwemvest. Een ‘coole' piloot overloopt kort in een onverstaanbaar dialect de veiligheidsinstructies. Boodschap is vooral: hou je goed vast! En daar gaan we, eventjes allemaal naar de camera wuiven en vroaaaaamm snoeihard de Kawarau en de Shotover River op tegen 80 km/uur. De omgeving rondom het meer is prachtig maar veel tijd om echt te genieten is er niet. De piloot scheert rakelings langs boorden en bruggen, dat is best wel opwindend maar zeer tegen mijn zin steekt hij iets te veel zijn vinger in de lucht; dat is de waarschuwing dat hij weer een 360 graden spin gaat uitvoeren. Na de zoveelste spin, kan ik mijn maagoprispingen nauwelijks nog bedwingen. Had ik maar geen cappuccino gedronken daarstraks. Iedere keer als ik denk “nu zal het wel gedaan zijn” zie ik die vinger terug de lucht ingaan :-( Oh neen!! Enfin ik houd het uit maar klim wit als een blad papier terug de pier op. Terwijl Theo en Marc genieten van een uitgebreid ontbijt, kom ik terug bij mijn positieven in het lekker warme zonnetje. Met ons genieten heel wat toeristen van het plots veranderde weer en een lichtblauw hippie VW busje met dito artiesten brengt meteen sfeer in het park.

Stoomtrein.._Wanaka.jpgOnderweg_naar_Wanaka.jpg

Als drie rode kreeften rijden we verder naar Wanaka, een lange rit onderbroken door fijne toevalligheden als een authentieke stoomtrein en een kudde edelherten. Aan het meer van Wanaka zien we nog net de zon onder gaan.

Lake_Wanaka.jpg

Geplaatst door Theo DM 03:07 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged dolphins te sound milford anau doubtful seals fur pelsrob dolfijn Reacties (1)

(Berichten 1 - 2 uit 2) Pagina [1]