Een Travellerspoint blog

Nieuw-Zeeland

Een nieuw(jaar) in Nieuw-Zeeland

rain 20 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

De weergoden blijven grote kuis houden daarboven. Het is de hele nacht blijven gieten en het wil maar niet ophouden. Onze kleren van gisteren zijn nog niet droog en zullen zo mee moeten naar Rotorua. Lieve Joe is zo vriendelijk om zijn auto te verzetten zodat wij onder het afdak kunnen staan om de auto in te laden. We leven mee met alle Kiwi’s die vanavond hun oudejaarsavond buiten wilden vieren... En natuurlijk ook met onszelf want wij zijn ook gedoemd om onderdaks te blijven. En dan wil ik vooral niet ondankbaar of verwaand overkomen maar dan rijden we nog eens heel de weg in ROTweer om in ROTorua aan te komen waar het ruikt (in mijn geval stinkt) naar ROTte eieren. De parking van het motel staat onder water en maakt het uitladen er niet makkelijker op. En toch zullen we vanavond oudejaarsavond vieren ;-) We proberen er de moed in te houden en trekken naar de supermarkt om wat bubbels en ander lekkers te halen. Hoe meer het blijft regenen hoe sterker de rotte eieren geur. Ach, we laten het niet aan ons hart komen en profiteren van een namiddagje ‘thuis’ om een badje te pakken, kleren en schoenen droog te krijgen met de haardroger en een typisch zeemzoet nieuwjaarsfilmpje uit te kijken. In het lokale krantje lazen we dat er vanavond een New Year’s Eve openluchtconcert wordt gehouden en als afsluiter zou een vuurwerk afgestoken worden. Een vuurwerk met dit weer? Een openluchtconcert terwijl alles hier onderstaat? Na ‘ons feestje’ wagen Theo en ik het er toch op en gaan we eens kijken of er in de stad iets te doen valt. Aan het meer is het podium leeg en de wegen errond zijn om veiligheidsredenen afgezet want het water loopt al over de oever. We volgen enkele auto’s die parkeren aan het events center. Hier is duidelijk toch iets te doen. Het concert is naar hier verplaatst en het is een gezelllige, vooral Maori, avond. Verschillende bands coveren voornamelijk 80s-90s muziek en veel is er niet nodig om mij in de stemming te brengen. Het is geleden van Cambodja dat we nog gedanst hebben. De mensen zijn heel gemoedelijk en het is een bonte verzameling van lokale Kiwi’s, Maori en ‘outsiders’. Het vuurwerk is vervroegd naar 11.45 uur maar het is er!

Happy 2012 iedereen xxxxxx

Whakatane__1_.jpg

We besluiten naar de zonnigste stad van NZ, Whakatane, te rijden in de hoop dat het daar een beetje droger is. In Nelson beweren ze ook dat het de zonnigste stad van Nieuw-Zeeland is, we zullen het meteen ondervinden. Onderweg er naartoe niets dan regen maar geloof het of niet, op wat fijne regen na, is het hier dus inderdaad best te doen. We profiteren ervan om een strandwandeling te maken en lopen daarna naar het centrum van het stadje binnen richting jachthaven. We zijn niet de enigen, heel wat mensen wandelen in dezelfde richting. Maar het wordt heel gauw duidelijk wat hen aantrekt. De Whakatane rivier is door het aanhoudende regenweer buiten haar oevers getreden en verschillende restaurants aan de kade zijn ondergelopen en de straten staan blank. De Eastern bay of Plenty heeft het blijkbaar ook zwaar te verduren gehad.

Wanneer_ga..anderen.jpg

De volgende dag staat de krant vol van het noodweer in Whakatane maar ondertussen is het hier in Rotorua iets beter en we vertrekken richting Coromandel en hopen dat het regenen nu eindelijk gaat ophouden. We zijn zo verwend geweest de laatste weken dat we dit weer echt niet meer gewoon zijn. De route naar Whitianga is enorm bochtig maar wel mooi en heel groen. We kunnen ons bijna niet voorstellen dat zich naast deze groene bossen een zee bevindt. Het is ook de lievelingsplek van vele Aucklanders en dat voelen we meteen aan het verkeer. In Whitianga nemen we de ferry naar het schiereilandje en ondertussen komt toch een flauw zonnetje opzetten; het is hoog tijd om te wassen en als al het linnengoed aan de draad hangt, kleurt de hemel blauw en is het tijd voor een aperitiefje.... in de zon! Zalig, dat doet nog eens deugd. ’s Avonds staan er sterren aan de hemel, joehoe dat ziet er goed uit voor morgen want we gaan met de boot van Daryll op de Pacific varen.

Kleine misrekening, het giet pijpenstelen als we opstaan. De was die nog hing te drogen hangt te sijpelen. De boottocht naar Cathedral’s Cove....? Gelukkig is de schipper zo eerlijk om te zeggen dat het echt geen zin heeft om op zee te gaan want we zullen niks zien en alleen maar drijfnat worden. We kunnen eventueel in de namiddag met hem meevaren als het weer wat gekeerd is. Intussentijd stellen we onze hoop op Coromandel en rijden volle moed naar ginder. Onderweg markeren bordjes de mooiste uitkijkposten maar het is kiezen: kijken vanuit de auto of zeiknat worden. Coromandel is een heuvelachtig schiereiland en heeft een adembenemende natuur met aan beide kanten prachtige zandstranden. De stad zelf is een paar straten groot, en vooral gekend voor haar gerookte mosselen. Daar is het iets te vroeg op de ochtend voor ;-) We blijven wat hangen aan het strand en houden vooral onze tijd in het oog. Het is gestopt met regenen dus maken we toch kans op die boottocht naar de grotten. Even in de gauwte nog wat specifieke schelpjes verzamelen en dan rijden we via de legendarische 309, een onverharde route, terug. We hebben tenslotte een jeep voor dit soort wegen. Tiens, wat is dat op en langs de weg? Hoe schattig. Zwarte varkentjes met kleintjes. Dean de varkensboer heeft ze uitgelaten en zelf houdt hij een kleintje van 5 dagen oud in zijn armen. Ik mag het ook eens vasthouden.

Kom_kindjes.jpgBaby_zwijntje_5_dagen.jpg

Wat een hevig beestje, ik doe mijn best om het vooral niet te laten vallen. Even verderop stoppen we bij de 10 meter hoge Waiau watervallen, en in hetzelfde reservaat gaan we de zelf de omvang van de 600 jaar oude bomen eens checken.

Waiau_Falls.jpg6_meter_dik.jpg

Terug in Whitianga is het gestopt met regenen en we zijn net op tijd terug bij Daryll voor de boottocht. Hij vaart met een rubberen speedboat en met ons gaat ook een Chinese familie mee. Oma, opa, de zoon en schoondochter en hun kleine meisje. Het is ruwe zee maar de opa wil toch vooraan in de boot zitten en hij zal het geweten hebben. Hij krijgt op zee een enorme golf water over zich heen en kan er nog mee lachen ook. De oma is al even sportief, die geniet duidelijk van het op en neer gaan van de boot, ze kan haar gilletjes niet onderdrukken en probeert haar schoondochter gerust te stellen die ik een pilletje gaf tegen zeeziekte. Daryll weet perfect zijn rubberboot te besturen en loodst het ding behendig langs de Shakespeare rots ... die het profiel van de gelijknamige schrijver voorstelt, langs de ‘Cathedral Cove’, een in witte rotsen uitgesleten grot die in een van de ‘Narnia’ films als locatie diende ..... en inderdaad op een kathedraal lijkt ;-) en mikt het vaartuig ook nog door een nauwe grot.

Cathedral_cove_tour.jpgDuidelijk_genietend.jpg

Het is een hele klus om tussen de grote golven door die boot erin te varen en we vragen ons af of het met dit stormweer eigenlijk wel verantwoord is. We sluiten de avond af in een visrestaurant getipt door Daryll en eten .... veel te veel.

Brr_koud_en_nat.jpgCathedral_Cove.jpg

Vandaag is onze laatste dag in Nieuw-Zeeland, de maand is weer omgevlogen :-(. We vertrekken vroeg naar Auckland zodat we nog iets van de stad kunnen meepikken. Theo staat op met keelpijn en Marc voelt zich ook al niet te super. De stad ligt op een landengte tussen twee natuurlijke havens. Auckland wordt ook wel de "City of Sails" genoemd, heel veel Aucklanders hebben een boot. We wandelen richting ‘The Waterfront’ in het volledig vernieuwde centrum van de stad dat zich heeft zich ontwikkeld tot een trendy woon- en uitgaansgebied. In contrast hiermee staat vlak bij de haven de barokke Ferry Building uit 1911. We gaan verder richting Sky Tower, de blikvanger onder de hoge gebouwen . Theo geeft forfait, hij gaat alvast inchecken en hoopt zich straks beter te voelen.

Auckland__2_.jpgAuckland__3_.jpg

Marc en ik nemen de lift naar het observatiedek, 328 meter hoog. Jammer van het weer want het is maar een grijs panorama. Een ding is zeker, Auckland is zo uitgestrekt dat we het vandaag met een proevertje zullen moeten doen. De vloeren van het observatiedek zijn op sommige plaatsen in glas. Bangelijk om daar over te stappen en zeker niets voor mensen met hoogtevrees! Voor de durvers, de veertigplussers met een midlife crisis, of de (on)gelukkigen van een weddenschap is er de SkyJump.

Auckland__1_.jpg

Auckland__5_.jpgAuckland__6_.jpg
Je kan immers vanaf de toren aan een kabel naar beneden springen. Wij kijken toe vanop het observatiedek en gewoon al bij het zien breekt ons het angstzweet uit. Aan diezelfde SkyTower nemen we de Explorer Bus die ons in ongeveer een uur een een impressie van de stad geeft. Theo ligt ondertussen met koorts in bed en we besluiten dan maar om alle restjes koeken, drank, en corn flakes die we hebben op te snoepen en ‘thuis’ te blijven. Wij vertrekken immers straks om 03.00 uur in de nacht dus we kunnen maar beter tijdig inpakken. We hadden het afscheid iets anders gezien maar we zijn het er alle drie over eens; Nieuw-Zeeland is adembenemend mooi, de natuur ongerept, het land immens wijds, maar het leven duur, heel duur.

Geplaatst door Theo DM 23:57 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged auckland rotorua whakatane whitianga Reacties (0)

Raindrops keep fallin' on our heads

rain 20 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Onze laatste dag op het Zuidereiland zit er op. Met spijt in het hart moeten we afscheid nemen maar we zijn uiteraard ook heel benieuwd of het Noordereiland ons ook zo zal verrassen. Een staalblauwe hemel, een blakende zon en een fris windje, de ideale ingrediënten voor een boottocht. We zijn een beetje te vroeg in Picton dus pikken we nog gauw een cappuccino mee ;-). In tegenstelling tot gisteren bruist het er nu van de vakantiegangers, sommigen zijn duidelijk nog in feeststemming en al of nog dronken. 1 uur voor de afvaart parkeren we ons netjes in het aangeduide rijvak. Naast ons een rijvak voor campervans en bussen. We zien oude bussen die soms origineel, soms zeer inventief geconverteerd werden tot ‘huis op wielen’. Wim B, als jij onze blog volgt, kijk naar dit plaatje. Lijkt deze beschildering niet verdacht veel op jouw tattoo? Of het logo van Pants Down Spankin' ? :-)

Huis_op_wielen.jpg

Ineens staat er een biosecurity man in fluo-vestje aan onze auto. Hij komt inspecteren of we toevallig geen rock snot bijhebben. Euhm.. welk snot? Rock snot of didymo is een soort alge dat zich in nat zwemgoed, natte handdoeken of aan visgerei ontwikkelt. We garanderen hem dat we altijd alles netjes hebben uitgewassen en daarmee is de man tevreden. Eens in de veerboot sluiten we alles goed af en wij gaan naar Deck 7, dat is de hoogste ‘verdieping’. Joehoe, vier uur de tijd om mijn boek uit te lezen want dat is er nog altijd niet van gekomen. Voor ons komt een bende uitgelaten Kiwi’s zitten die al veel te veel op hebben. En zeggen dat ze in Nieuw-Zeeland zo streng zijn op alcoholgebruik. Twee macho’s gaan de ene pint na de andere halen, ook dat begrijpen we niet. Een ervan laat zich uitdagen om van de boot te springen. Veel stoere praat en een striptease show.

Wacko_kiwi..eerboot.jpg

De bende gaat nu helemaal uit de bol tot hij, gelukkig, zijn broek weer aantrekt. Vier uur later is op een paar bladzijden na mijn boek uit en onze neus verbrand. We meren aan in Wellington of ook wel Windy Welly, en omdat de hoofdstad van NZ er op het eerste gezicht wel leuk uitziet, besluiten we hier nog wat te eten vooraleer door te rijden. We lopen langs The Waterfront waar mensen genieten op de terrasjes en sportievelingen in het water duiken, joggen of rollerbladen. Wij genieten evenzeer en .... er is free WIFI voor 60 minuten!!!!! Gauw onze mailtjes binnenhalen.

Wie_springt_eerst.jpgWindy_Welly__1_.jpg

We genieten van een gezond ontbijt op de bank van ons terras en vertrekken naar het noorden via de classic NZ wine trail. We passeren verschillende kleine ‘Western’stadjes zoals wij ze noemen, laagbouw, heel vintage, en vooral heeeeel rustig. De meeste zaken zijn nog altijd gesloten. Eens de steden voorbij, zien we geen enkele toerist meer. We absorberen de schoonheid van de heuvelachtige landschappen die als groene lappendekens langs beide kanten van de weg uitgespreid liggen. En daar in the middle of nowhere ligt een onopvallende heuvel met de langste naam in de wereld Taumatawhakatangihangakoauuauauotamateaturigukakapikimaungahoronukupokai.

Langste_pl.._wereld.jpg

Wat verderop houden we een stop aan het uitgestrekte strand van Porangahau waar vooral Maori hun 4WDs komen testen. Marc test er vooral zijn weerstand tegen de onder-, boven- en zijstroom :-). Theo en ik houden het bij een verfrissende wandeling en ik vul onze schelpencollectie verder aan. ’s Avonds komen we toe in Napier. Deze kuststad werd in 1931 getroffen door een zware aardbeving en werd terug heropgebouwd in de toenmalige stijl. Nu is het dus dé stad voor architectuurfreaks en fans van art-deco. Zo lang het nog licht is, gaan we gevels bewonderen. Hopelijk zijn er morgen wat meer winkels open zodat de buurt wat levendiger wordt.

Theo staat extra goed geluimd op en wil voor het ontbijt wat calorieën verbranden. Hij gaat eerst een eindje joggen aan de Marine Parade, een mooie naam voor ‘den dijk’. Hoever hij gelopen heeft, zullen we nooit weten ;-) maar hij komt wel redelijk bezweet terug aankloppen. We ontbijten in het stadje en alle winkels zijn nu open. Blijkbaar zijn maandag en dinsdag sluitingsdagen in Napier.

De_Huka_waterval.jpg

De rivier perst zich door een smalle rotsspleet en dondert 11 meter naar beneden waarbij enorm veel spierwit schuim (= huka) ontstaat. Het water zelf is turquoise blauw. De combinatie van de twee is prachtig. Boven de Waikato rivier kan je bungy jumpen of -swingen maar je moet er wel weer veel geld voor over hebben. We houden het bij geamuseerd toekijken hoe zogezegde ‘dare devils’ bleekjes en zenuwachtig staan aan te schuifelen tot het hun beurt is. De ene brult, de andere gilt, een enkeling geeft geen kik. ’s Namiddags profiteren we van ons knusse ‘huis’ om ons op te warmen en onze kleren te laten drogen. En er liggen natuurlijk weer verse koekjes voor ons klaar en het brood staat in de oven. We kruipen elk achter onze laptop en proberen zoveel mogelijk te mailen, bloggen, skypen want het Internetgebruik is hier GRATIS en dat is hoogst uitzonderlijk. ’s Avonds laten we ons verwennen in de Wine Eatery, een aanrader van Joe. Leuk concept: flesje wijn kopen in de winkel en daarna opdrinken bij heerlijk lekkere tapa’s. De ober en zijn broer zijn Nederlanders die hier al 9 jaar wonen, een andere ober is een Brit. We vragen ons af wie hier nog echte Kiwi’s zijn. Klein als het stadje is, lopen we de geschiedenislerares terug tegen het lijf “Hey team Belgium, having a good time hey”.

Taupo valt echt letterlijk en figuurlijk in het water. We genieten zo lang mogelijk van het copieus ontbijt dat Joe weer voor ons heeft klaargemaakt. Hij zit er zelf een beetje verveeld mee. Het is echt geen weer om een hond door te jagen. De Alpine Crossing kunnen we nu wel helemaal vergeten, en een activiteit op het meer zit er ook niet in. Het is best gezelllig in de B&B maar we zijn niet naar Nieuw-Zeeland gekomen om in de zetel te hangen. Dan maar wat Maori cultuur opsnuiven, en dat is ook letterlijk en figuurlijk te verstaan. Enkele kilometers voor de stad worden we al getracteerd op rotte eierengeur. Midden in een landschap met geothermische activiteit en warmwaterbronnen ligt het Maori dorp Whakarewarewa. Een Maori gidse, voorzien van rubberen laarzen, een lange regenjas en een grote paraplu leidt ons (zonder laarzen of paraplu) door de gietende regen door het dorp waar een Maori stam in harmonie leeft met de wonderen van moeder natuur. Ze leven er omringd door borrelende modderpoelen en stomende minerale bronnen.

Geisers_in..ewarewa.jpgBubbelende..erbaden.jpg

We zien hoe in een natuurlijke stoomopening een pot aardappelen staat gaar te worden. ’s Morgens en ’s avonds nemen de bewoners van het dorp een thermaal bad. Rondom ons pruttelt modder of spuit hete stoom uit een geiser, en ben ik nu echt de enige die last heeft van de geur? We worden uitgenodigd in het dorpshuis voor een traditionele zang- en (krijgs)dansvoorstelling maar eerst moeten we wel allemaal onze schoenen en kousen uitdoen (waarschijnlijk om het vasttapijt niet te besmeuren). Gemakkelijker gezegd dan gedaan want probeer maar eens op een elegante manier kletsnatte kousen uit te trekken.

Haka_hakaaa.jpg

Na de fotosessie mogen we nog wat in het dorp rondwandelen, drankjes consumeren of souvenirs kopen ;-).
Haka hakaaaha, zeiknat rijden we terug naar onze B&B waar we Meg ontmoeten, de vrouw van Joe. Ze is dokter en heeft een dag vrij. Het ideale moment om onze fles wijn die we in Napier kochten met hen te delen.

Geplaatst door Theo DM 12:45 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Reacties (4)

Dreaming of a Sunny X-mas

sunny 22 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Nieuw-Zeeland is zoooo groot dat we nu al beseffen dat we met ‘maar’ vier weken nog veel tijd in de auto zullen moeten spenderen om nog een klein beetje van het noorden te kunnen meepikken. Ons plaatsje op de ferry naar het Noordereiland is geboekt. 26 december moeten we in de haven van Picton zijn. Geen tijd te verliezen dus en daarom vertrekken we al vroeg naar Westport via slingerwegen door een schilderachtig landschap.

Konijn_in_..man_zee.jpg

Net voorbij Greymouth ligt het Punakaiki & Paparoa National Park. Een ‘must-see’ in Punakaiki zijn de Pancake Rocks en de Blowholes. De Pannenkoekrotsen, klinkt lekker maar heeft dus absoluut niets met eten te maken ;-) zijn verweerde kalksteenrotsen waarbij het kalksteen in lagen op elkaar ligt zoals een stapel pannenkoeken.

Pancakes_m..te_eten.jpgPunakaiki_..cks__2_.jpg

De lagen worden veroorzaakt door enorme druk op de wisselende harde en zachte lagen van zeedieren en plantenresten. Weer zo’n knap natuurfenomeen. We hopen op wat spektakel bij de Blow Holes, want bij hoogtij en veel wind kan je soms water en damp onder hoge druk uit de gaten zien spuiten. Hoe graag we het ook willen, het zal niet voor nu zijn. Er zijn dan wel geen pinguïns te spotten in Tauranga Bay maar wel tientallen zeehonden... met pups!

Tauranga_B..jes__1_.jpgTauranga_B..jes__2_.jpg

Wat een schouwspel en zo schattig om die kleintjes bezig te zien die wiebelend op de rotsen klauteren. Om maar te zwijgen van de vechtpartij tussen een paar heetgebakerde mannetjes. In het verlengde van de baai lopen we de hele Cape Foulwind track langs de kliffen, blij dat we eens een fysieke inspanning kunnen doen.

Tauranga_Bay__1_.jpgTauranga_Bay__2_.jpg

Volgens Lonely Planet zou hier in de buurt ook een heel goed restaurantje zijn, met zicht op de baai. Hoe dikwijls we de kustweg ook op- en afrijden, nergens een restaurant te vinden tot Marc ineens een bord ziet ‘Bay House Cafe – SOLD’. Zo hadden we nog lang kunnen zoeken natuurlijk. In Westport weet de dame van het motel ons te vertellen dat het Bay House Cafe inmiddels verhuisd is naar hier. Het mag gezegd, het was inderdaad lekker, maar het heeft zooo lang geduurd dat ze uit pure schaamte? een fles wijn gratis hebben gegeven.

We slingeren verder door adembenemende groene landschappen en pauzeren aan de Buller kloof. Via de langste swingbrug van NZ kunnen we naar de White Creek breuklijn wandelen, het epicentrum van de aardbeving van 1929.

Sing_bridg..r_kloof.jpgBuller_Gorge.jpg

We moeten er wel elk 5 NZD voor neertellen. Ergerlijk, want hier is nu eens alles betalend. ’s Namiddags komen we toe in Motueka. De eigenaars van het motel hebben een dag vrij en een ‘interim manager’ staat ons te woord. De supervriendelijke man is een beetje van slag omdat net het bericht binnenliep dat er opnieuw een 5,9 aardbeving is geweest in Christchurch. Hij geeft ons heel veel informatie over wat we kunnen doen, welke de goede wijnen zijn om te kopen (we denken aan onze kerstavond ;-)) en omdat we twee nachten zullen blijven geeft hij ons een upgrade om U tegen te zeggen. We krijgen immers een volledig appartement met keuken en terras!! Enige vereiste: netjes achterlaten, maar dat hoeft hij zelfs niet te vragen. Wat een leuk kerstcadeau. We trekken naar de supermarkt en ieder van ons kiest wat lekkers om klaar te maken voor het ‘kerstdiner’. Het is nog nacht in België, en het nieuws over de aardbeving is daar nog niet geweten. We sturen gauw het thuisfront een berichtje dat ze niet ongerust moeten zijn en gaan dan op aanraden van de interim man naar het Riwaka reserve.

Rivwaka_Reserve.jpg

Bedoeling is om na onze wandeling te picknicken maar we zitten nog geen twee minuten of we worden weer langs alle kanten aangevallen door zandvliegen. “Roger, roger, sappig vlees in de aanbieding, allen erop af.” De verdomde party crashers, ze zijn weer met velen en onze insektenspray schrikt hen helaas weer niet af. We pakken alles terug in en eten later op ons terras.

Het belooft een stralende dag te worden en dat komt heel goed uit want we gaan naar het Abel Tasman National Park. Gek genoeg is dit park met zijn 22.550 hectare het kleinste nationaal park van Nieuw-Zeeland. Een zalig vooruitzicht: veel azuurblauw water, gouden stranden, granieten rotspartijen, bossen, wandelroutes, dolfijnen, pelsrobben en .... zandvliegen. We kopen een andere spray die volgens de verkoopster en het etiket heel effectief zou moeten zijn. We nemen om 09.00 uur de watertaxi die door een tractor naar de zee wordt gereden. Echt weer iets voor de Kiwi’s. De boot vaart langs baaien en lagunes en een school Hectordolfijnen komt een tijdje rond onze boot zwemmen.

Abel_Tasma..jes__1_.jpgAbel_Tasma..jes__2_.jpg

Op Tonga island treffen we een zeehondenkolonie thuis aan. De boot vaart zo rustig mogelijk dichterbij zodat we de puppies goed kunnen zien. Eentje doet zijn uiterste best om te leren zwemmen. “Ooooh look, how cute” gaat het in koor.

Abel_Tasma..ben__1_.jpgAbel_Tasma..ben__2_.jpg

We laten ons afzetten aan Tonga en van daaruit volgen we te voet de wandelroutes tot aan Anchorage Bay. Na 6 uur stappen is het heerlijk om onze voeten in de Tasmanzee te steken.

Abel_Tasman_NP__1_.jpgAbel_Tasman_NP__4_.jpg
Abel_Tasman_NP__2_.jpgAbel_Tasman_NP__3_.jpg

’s Avonds koken we voor Kerst, we zijn met zijn drietjes dus ieder staat in voor een gerecht en dankzij de moderne technologie en Skype zetten we Sylke mee aan onze feestdis.

NZ, zondagochtend, 25 december 2011: Skype-time. In België is de gevulde kalkoen nu ongeveer naar binnen gewerkt en wij zijn ondertussen wakker en klaar om kerstwensen uit te wisselen en het thuisfront jaloers te maken met verhalen over de prachtige en zonovergoten natuur. Vandaag is een feestdag en Motueka ligt er verlaten bij. We hebben voorzien om vandaag in Blennheim, in de wijnstreek, te overnachten. Het is schitterend weer en misschien is een stop in Nelson, een van de meest leefbare steden in NZ, wel de moeite waard. Ondanks de slogan “No matter the season, we have the best wheather in Nelson”, zagen we vorige week beelden op de televisie van overstromingen, aardverschuivingen en wegverzakkingen.

IMG_1649.jpg

Bij het binnenrijden van de stad zien we inderdaad verschillende plaatsen die nog afgesloten zijn en enkele hogergebouwde huizen staan soms gevaarlijk dicht aan de rand van de heuvel omdat aarde en bomen weggegleden zijn. In het stadje zelf valt er vandaag helaas niet veel te beleven. Alles is gesloten, ook het World of Wearable Art museum dat we graag bezocht hadden. Een kleine jachthaven, enkele historische gebouwen en luxueus uitziende appartementen, dat is wat we voorlopig onthouden van de stad. Ook Picton ligt er verlaten bij. Het is raar, een beetje science fiction zelfs. Een of ander (Kerst)virus dat iedereen heeft laten inslapen ;-).

Dan maar meteen door naar Blennheim zodat we nog wat wijnhuizen kunnen bezoeken. Blenheim heeft statistisch gezien het meeste aantal zonuren van NZ en dat is waarschijnlijk de reden dat de beste wijnen uit deze streek komen. Oei, de receptie van het motel ziet er ook verlaten uit maar er hangt een brief aan de deur. Ze zijn Kerstmis gaan vieren en hebben de sleutel van onze kamers onder de mat gelegd. Dat zou je in België niet moeten doen.

diverse_010.jpg

We maken onze koffer leeg en volgen daarna de Marlborough Wine Trail. Het landschap doet een beetje denken aan Zuid-Frankrijk. De eerste wijnmakerijen die we tegenkomen hebben al een bordje ‘CLOSED’ aan de poort hangen. Wie sluit er nu een WIJNhuis op een feestdag ;-)

Wineries.jpg

Een beetje verder zien we het Highfield Estate liggen, een mooie terracotta villa op een heuvel, net Toscane. En we hebben geluk deze keer, de poort staat open. Hoewel... het ziet er wel rustig uit voor een wijnproeverij. Twee wagens op de parking. Ik denk dat ik een man zie liggen in de tuin, misschien maar beter eerst beleefd vragen of ze wel open zijn? Theo stapt uit en treft inderdaad de man in zijn ligstoel aan die vrij ongegeneerd een kussen voor zijn edele delen houdt. “Sorry mate” we zijn gesloten, en hij zont rustig verder in zijn blootje. OK, geen wijnmakerijen vandaag. We vullen de namiddag met een wandeling door het park van Blennheim, in NZ heb je echt hele grote en verzorgde parken, en leggen ons ook in het zonnetje. ’s Avonds eten we vis in het enigste restaurant dat open is die avond. In een van de mosselen is een mini-krabje verzeild geraakt. “Oh how cute” zouden ze hier zeggen. We dopen het ‘Kelly’ en vanaf vandaag krijgt ze een ereplaats op het dashboard van onze auto.

IMG_1742.jpg

Geplaatst door Theo DM 03:35 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged tasman dolphin punakaiki rob blenheim abel dolfijn Reacties (1)

Ice ice baby

sunny 20 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Onze volgende dagen zullen in het teken van gletsjers staan en we beginnen met de Fox. Een klein euvel verstoort het vertrek naar Fox Village; we zijn nog geen twee minuten vertokken of we merken dat we een platte band hebben. Met twee mannen in de auto is een band vervangen echter een fluitje van een cent en ik hoef enkel de kofferplank vast te houden ;-)
Gelukkig is er een garage in Fox en de man kan tegen morgen de band herstellen.

Psssssssst.jpg

We wandelen in een soort regenwoud en dat voelt eigenlijk een beetje raar aan, want dit is niet wat we verwachtten in de omgeving van een gletsjer.

Fox_Glacier_Reserve.jpgFox_Glacie..rve__2_.jpg

Via een andere track geraken we tot op ongeveer 80 meter van het ijs en daar houdt een 2D ranger ons tegen.

Halt.jpg

De vriendelijk ogende man staat graag met ons op de foto, echt boos ziet hij er niet uit, maar we volgen toch maar zijn goede raad. Er hangen immers een paar artikeltjes over stoere toeristen die toch verder gingen en het helaas niet hebben overleefd.

Fox_Glacier__2_.jpgFox_Glacier.jpg

Ondertussen is het zonnetje beginnen schijnen en we maken van de gelegenheid gebruik om bij ‘thuiskomst’ een was te doen en leggen of hangen die naar Aziatische gewoonte te drogen op het gras en aan alles wat maar kan dienen als droogrek ;-) ’s Avonds rijden we naar Lake Matheson waar Mt Cook en Mt Tasman voor een fotogenieke zonsondergang zorgen.

Zonsonderg..atheson.jpg

Terug in het Westland National Park gaan we eens kijken hoe het met grote broer Franz Josef gesteld is. Langs de weg zien we verschillende bordjes die aanwijzen tot waar de gletsjer vroeger kwam. Opwarming van de aarde.... hier hoeft geen uitleg bij. Hopelijk werkt het toch een beetje sensibiliserend en niet enkel vandaag alleen. We zijn vroeg en er is nog niet veel volk op de weg naar het eindpunt van de gletsjer.

Franz_Jose..ier__2_.jpgFranz_Jose..ier__3_.jpg

Ook hier staat een kartonnen ranger ons op te wachten, er kunnen ijsblokken naar beneden vallen, dus tot hier en niet verder. De track levert mooie plaatjes op en wanneer we rechtsomkeer maken komt de stroom toeristen toe. Wij weg dus ;-)

Franz_Josef_Glacier.jpg

Verlaten en onbezoedeld, dat is Okarito, een klein dorpje dat eigenlijk niet meer is dan een paar vakantiehuizen. Het meer met dezelfde naam zit boordevol vis en is bijgevolg dé ideale trekpleister voor watervogels. Wij houden het bij een boterhammeke met kaas en hesp.

Lake_Okarito.jpgKiwi_s.jpg

Even verderop ligt een verlaten strand dat vraagt om te ‘chillen’ dus waarom zouden we dat niet doen :-)

Even_jeepe..se_kust.jpg

Geplaatst door Theo DM 01:36 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged glacier franz fox josef Reacties (2)

De Zuiderse Alpen van Nieuw-Zeeland


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Wanaka is het ‘kleine zusje’ van Queenstown maar ons kan ze in ieder geval bekoren. Het weer is prachtig, de kerstvakantie is begonnen en dat merken we. Van de ene dag op de andere is hier dubbel zoveel volk en vooral ook veel Kiwi’s. Wanaka is niet alleen het kleine zusje maar ook het rijke zusje. Enorme vakantie optrekjes, met of zonder wijngaard en met minstens 2 wagens en een SUV van een Duits merk op de oprit. Maar toegegeven, het is hier echt wel mooi en gezellig. We gaan langs de ‘New World’ om een nieuwe voorraad voedsel in te slaan voor de volgende dagen. Ondanks de drukte gaat het erg vlot met de self scan kassa. Er wacht ons een lange, en vooral bochtige weg door het Lindys Scenic Reserve dus neem ik plaats achter het stuur.

Picnic_aan.._Pukaki.jpgPicnic_spo.._Pukaki.jpg

Lake Pukaki is dé ideale plaats voor onze picnicstop, maar eerst nog even wat SPF 70 opsmeren voor we terug onder de zon durven komen. Hoewel het kwik niet hoger dan 21 graden reikt, brandt de zon erg hard en dat heeft ons al eens verrast in Queenstown. Met zijn 3754 meter, is Mount Cook de hoogste berg in NZ en het nationaal park Aoraki Mount Cook is oogverblindend.

Op_weg_naa..nt_Cook.jpg

Samen met 27 andere bergen die rond de 3050 meter pieken vormt hij wat ze hier de Zuiderse Alpen noemen. Met genoeg laagjes aan vertrekken we naar de Mueller gletsjer van waaruit we een mooi overzicht hebben op de Alpen en de Hooker Valley. Na de lange autorit doet de fysieke inspanning deugd.

Mueller_Glacier.jpgDecor_Aora..nt_Cook.jpg
Aoraki_Mount_Cook.jpgAoraki_Mou..Hillary.jpg

We zijn vroeg uit de veren want we willen nog een serieuze wandeling doen vooraleer we naar Fox Glacier rijden en dat is nog een hele rit. We ontbijten niet en gaan meteen voor de Hooker Valley Track. Het is lekker fris als we vertrekken en de natuur moet nog ontwaken, en gelukkig ook nog vele andere stappers want we zijn voorlopig alleen.

Hooker_Val..ack__2_.jpgStocking_Stream.jpg
Swingen_op..rug__3_.jpg2Hooker_Val..ack__3_.jpg

De bergen zitten nog verstopt achter dikke wolken. Een paar uur later voelen we de kilte van het ijs op ons afkomen en in de verte zien we uit op het meer van de Hooker gletsjer.

Hooker_Gletsjer__3_.jpgHooker_Gletsjer__2_.jpg
Swingen_op..rug__2_.jpgSwingen_op_de_brug.jpg

De lichtblauwe ijsblokken zijn fascinerend en als we na een tijdje terugkeren zijn ze zelfs al iets kleiner van formaat. Na een welverdiende lunch keren we over dezelfde weg terug naar de Westkust over Wanaka. Het mag dan wel drukker zijn maar dat we in de file zouden staan in zo’n groot land? Het zijn echter geen vierwielers die de weg blokkeren maar viervoeters en wel van het wollige soort. Een herder, vier honden en honderden schapen maken zich heer en meester van de twee baanvakken. De meeste schapen lopen achter mekaar in de juiste richting maar een paar wilde exemplaren springen zonder overdrijven een meter in de lucht. We vrezen voor onze auto én de beesten maar gelukkig komen ze goed op hun pootjes terecht. Ondertussen staat langs beide kanten van de weg een hele rij auto’s van dit gratis ;-) spektakel te genieten.

Geen geklaxoneer, alleen geklik van camera’s en iedereen wacht rustig tot de kudde en al het opgewaaide stof dat ze achterlieten, verdwenen is en de weg terug vrij.

Om_ter_eer..e_weide.jpgOpzij_opzij_opzij.jpg

Geplaatst door Theo DM 12:28 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Reacties (0)

(Berichten 1 - 5 uit 7) Pagina [1] 2 » Volgende