Een Travellerspoint blog

december 2011

Raindrops keep fallin' on our heads

rain 20 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Onze laatste dag op het Zuidereiland zit er op. Met spijt in het hart moeten we afscheid nemen maar we zijn uiteraard ook heel benieuwd of het Noordereiland ons ook zo zal verrassen. Een staalblauwe hemel, een blakende zon en een fris windje, de ideale ingrediënten voor een boottocht. We zijn een beetje te vroeg in Picton dus pikken we nog gauw een cappuccino mee ;-). In tegenstelling tot gisteren bruist het er nu van de vakantiegangers, sommigen zijn duidelijk nog in feeststemming en al of nog dronken. 1 uur voor de afvaart parkeren we ons netjes in het aangeduide rijvak. Naast ons een rijvak voor campervans en bussen. We zien oude bussen die soms origineel, soms zeer inventief geconverteerd werden tot ‘huis op wielen’. Wim B, als jij onze blog volgt, kijk naar dit plaatje. Lijkt deze beschildering niet verdacht veel op jouw tattoo? Of het logo van Pants Down Spankin' ? :-)

Huis_op_wielen.jpg

Ineens staat er een biosecurity man in fluo-vestje aan onze auto. Hij komt inspecteren of we toevallig geen rock snot bijhebben. Euhm.. welk snot? Rock snot of didymo is een soort alge dat zich in nat zwemgoed, natte handdoeken of aan visgerei ontwikkelt. We garanderen hem dat we altijd alles netjes hebben uitgewassen en daarmee is de man tevreden. Eens in de veerboot sluiten we alles goed af en wij gaan naar Deck 7, dat is de hoogste ‘verdieping’. Joehoe, vier uur de tijd om mijn boek uit te lezen want dat is er nog altijd niet van gekomen. Voor ons komt een bende uitgelaten Kiwi’s zitten die al veel te veel op hebben. En zeggen dat ze in Nieuw-Zeeland zo streng zijn op alcoholgebruik. Twee macho’s gaan de ene pint na de andere halen, ook dat begrijpen we niet. Een ervan laat zich uitdagen om van de boot te springen. Veel stoere praat en een striptease show.

Wacko_kiwi..eerboot.jpg

De bende gaat nu helemaal uit de bol tot hij, gelukkig, zijn broek weer aantrekt. Vier uur later is op een paar bladzijden na mijn boek uit en onze neus verbrand. We meren aan in Wellington of ook wel Windy Welly, en omdat de hoofdstad van NZ er op het eerste gezicht wel leuk uitziet, besluiten we hier nog wat te eten vooraleer door te rijden. We lopen langs The Waterfront waar mensen genieten op de terrasjes en sportievelingen in het water duiken, joggen of rollerbladen. Wij genieten evenzeer en .... er is free WIFI voor 60 minuten!!!!! Gauw onze mailtjes binnenhalen.

Wie_springt_eerst.jpgWindy_Welly__1_.jpg

We genieten van een gezond ontbijt op de bank van ons terras en vertrekken naar het noorden via de classic NZ wine trail. We passeren verschillende kleine ‘Western’stadjes zoals wij ze noemen, laagbouw, heel vintage, en vooral heeeeel rustig. De meeste zaken zijn nog altijd gesloten. Eens de steden voorbij, zien we geen enkele toerist meer. We absorberen de schoonheid van de heuvelachtige landschappen die als groene lappendekens langs beide kanten van de weg uitgespreid liggen. En daar in the middle of nowhere ligt een onopvallende heuvel met de langste naam in de wereld Taumatawhakatangihangakoauuauauotamateaturigukakapikimaungahoronukupokai.

Langste_pl.._wereld.jpg

Wat verderop houden we een stop aan het uitgestrekte strand van Porangahau waar vooral Maori hun 4WDs komen testen. Marc test er vooral zijn weerstand tegen de onder-, boven- en zijstroom :-). Theo en ik houden het bij een verfrissende wandeling en ik vul onze schelpencollectie verder aan. ’s Avonds komen we toe in Napier. Deze kuststad werd in 1931 getroffen door een zware aardbeving en werd terug heropgebouwd in de toenmalige stijl. Nu is het dus dé stad voor architectuurfreaks en fans van art-deco. Zo lang het nog licht is, gaan we gevels bewonderen. Hopelijk zijn er morgen wat meer winkels open zodat de buurt wat levendiger wordt.

Theo staat extra goed geluimd op en wil voor het ontbijt wat calorieën verbranden. Hij gaat eerst een eindje joggen aan de Marine Parade, een mooie naam voor ‘den dijk’. Hoever hij gelopen heeft, zullen we nooit weten ;-) maar hij komt wel redelijk bezweet terug aankloppen. We ontbijten in het stadje en alle winkels zijn nu open. Blijkbaar zijn maandag en dinsdag sluitingsdagen in Napier.

De_Huka_waterval.jpg

De rivier perst zich door een smalle rotsspleet en dondert 11 meter naar beneden waarbij enorm veel spierwit schuim (= huka) ontstaat. Het water zelf is turquoise blauw. De combinatie van de twee is prachtig. Boven de Waikato rivier kan je bungy jumpen of -swingen maar je moet er wel weer veel geld voor over hebben. We houden het bij geamuseerd toekijken hoe zogezegde ‘dare devils’ bleekjes en zenuwachtig staan aan te schuifelen tot het hun beurt is. De ene brult, de andere gilt, een enkeling geeft geen kik. ’s Namiddags profiteren we van ons knusse ‘huis’ om ons op te warmen en onze kleren te laten drogen. En er liggen natuurlijk weer verse koekjes voor ons klaar en het brood staat in de oven. We kruipen elk achter onze laptop en proberen zoveel mogelijk te mailen, bloggen, skypen want het Internetgebruik is hier GRATIS en dat is hoogst uitzonderlijk. ’s Avonds laten we ons verwennen in de Wine Eatery, een aanrader van Joe. Leuk concept: flesje wijn kopen in de winkel en daarna opdrinken bij heerlijk lekkere tapa’s. De ober en zijn broer zijn Nederlanders die hier al 9 jaar wonen, een andere ober is een Brit. We vragen ons af wie hier nog echte Kiwi’s zijn. Klein als het stadje is, lopen we de geschiedenislerares terug tegen het lijf “Hey team Belgium, having a good time hey”.

Taupo valt echt letterlijk en figuurlijk in het water. We genieten zo lang mogelijk van het copieus ontbijt dat Joe weer voor ons heeft klaargemaakt. Hij zit er zelf een beetje verveeld mee. Het is echt geen weer om een hond door te jagen. De Alpine Crossing kunnen we nu wel helemaal vergeten, en een activiteit op het meer zit er ook niet in. Het is best gezelllig in de B&B maar we zijn niet naar Nieuw-Zeeland gekomen om in de zetel te hangen. Dan maar wat Maori cultuur opsnuiven, en dat is ook letterlijk en figuurlijk te verstaan. Enkele kilometers voor de stad worden we al getracteerd op rotte eierengeur. Midden in een landschap met geothermische activiteit en warmwaterbronnen ligt het Maori dorp Whakarewarewa. Een Maori gidse, voorzien van rubberen laarzen, een lange regenjas en een grote paraplu leidt ons (zonder laarzen of paraplu) door de gietende regen door het dorp waar een Maori stam in harmonie leeft met de wonderen van moeder natuur. Ze leven er omringd door borrelende modderpoelen en stomende minerale bronnen.

Geisers_in..ewarewa.jpgBubbelende..erbaden.jpg

We zien hoe in een natuurlijke stoomopening een pot aardappelen staat gaar te worden. ’s Morgens en ’s avonds nemen de bewoners van het dorp een thermaal bad. Rondom ons pruttelt modder of spuit hete stoom uit een geiser, en ben ik nu echt de enige die last heeft van de geur? We worden uitgenodigd in het dorpshuis voor een traditionele zang- en (krijgs)dansvoorstelling maar eerst moeten we wel allemaal onze schoenen en kousen uitdoen (waarschijnlijk om het vasttapijt niet te besmeuren). Gemakkelijker gezegd dan gedaan want probeer maar eens op een elegante manier kletsnatte kousen uit te trekken.

Haka_hakaaa.jpg

Na de fotosessie mogen we nog wat in het dorp rondwandelen, drankjes consumeren of souvenirs kopen ;-).
Haka hakaaaha, zeiknat rijden we terug naar onze B&B waar we Meg ontmoeten, de vrouw van Joe. Ze is dokter en heeft een dag vrij. Het ideale moment om onze fles wijn die we in Napier kochten met hen te delen.

Geplaatst door Theo DM 12:45 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Reacties (4)

Dreaming of a Sunny X-mas

sunny 22 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Nieuw-Zeeland is zoooo groot dat we nu al beseffen dat we met ‘maar’ vier weken nog veel tijd in de auto zullen moeten spenderen om nog een klein beetje van het noorden te kunnen meepikken. Ons plaatsje op de ferry naar het Noordereiland is geboekt. 26 december moeten we in de haven van Picton zijn. Geen tijd te verliezen dus en daarom vertrekken we al vroeg naar Westport via slingerwegen door een schilderachtig landschap.

Konijn_in_..man_zee.jpg

Net voorbij Greymouth ligt het Punakaiki & Paparoa National Park. Een ‘must-see’ in Punakaiki zijn de Pancake Rocks en de Blowholes. De Pannenkoekrotsen, klinkt lekker maar heeft dus absoluut niets met eten te maken ;-) zijn verweerde kalksteenrotsen waarbij het kalksteen in lagen op elkaar ligt zoals een stapel pannenkoeken.

Pancakes_m..te_eten.jpgPunakaiki_..cks__2_.jpg

De lagen worden veroorzaakt door enorme druk op de wisselende harde en zachte lagen van zeedieren en plantenresten. Weer zo’n knap natuurfenomeen. We hopen op wat spektakel bij de Blow Holes, want bij hoogtij en veel wind kan je soms water en damp onder hoge druk uit de gaten zien spuiten. Hoe graag we het ook willen, het zal niet voor nu zijn. Er zijn dan wel geen pinguïns te spotten in Tauranga Bay maar wel tientallen zeehonden... met pups!

Tauranga_B..jes__1_.jpgTauranga_B..jes__2_.jpg

Wat een schouwspel en zo schattig om die kleintjes bezig te zien die wiebelend op de rotsen klauteren. Om maar te zwijgen van de vechtpartij tussen een paar heetgebakerde mannetjes. In het verlengde van de baai lopen we de hele Cape Foulwind track langs de kliffen, blij dat we eens een fysieke inspanning kunnen doen.

Tauranga_Bay__1_.jpgTauranga_Bay__2_.jpg

Volgens Lonely Planet zou hier in de buurt ook een heel goed restaurantje zijn, met zicht op de baai. Hoe dikwijls we de kustweg ook op- en afrijden, nergens een restaurant te vinden tot Marc ineens een bord ziet ‘Bay House Cafe – SOLD’. Zo hadden we nog lang kunnen zoeken natuurlijk. In Westport weet de dame van het motel ons te vertellen dat het Bay House Cafe inmiddels verhuisd is naar hier. Het mag gezegd, het was inderdaad lekker, maar het heeft zooo lang geduurd dat ze uit pure schaamte? een fles wijn gratis hebben gegeven.

We slingeren verder door adembenemende groene landschappen en pauzeren aan de Buller kloof. Via de langste swingbrug van NZ kunnen we naar de White Creek breuklijn wandelen, het epicentrum van de aardbeving van 1929.

Sing_bridg..r_kloof.jpgBuller_Gorge.jpg

We moeten er wel elk 5 NZD voor neertellen. Ergerlijk, want hier is nu eens alles betalend. ’s Namiddags komen we toe in Motueka. De eigenaars van het motel hebben een dag vrij en een ‘interim manager’ staat ons te woord. De supervriendelijke man is een beetje van slag omdat net het bericht binnenliep dat er opnieuw een 5,9 aardbeving is geweest in Christchurch. Hij geeft ons heel veel informatie over wat we kunnen doen, welke de goede wijnen zijn om te kopen (we denken aan onze kerstavond ;-)) en omdat we twee nachten zullen blijven geeft hij ons een upgrade om U tegen te zeggen. We krijgen immers een volledig appartement met keuken en terras!! Enige vereiste: netjes achterlaten, maar dat hoeft hij zelfs niet te vragen. Wat een leuk kerstcadeau. We trekken naar de supermarkt en ieder van ons kiest wat lekkers om klaar te maken voor het ‘kerstdiner’. Het is nog nacht in België, en het nieuws over de aardbeving is daar nog niet geweten. We sturen gauw het thuisfront een berichtje dat ze niet ongerust moeten zijn en gaan dan op aanraden van de interim man naar het Riwaka reserve.

Rivwaka_Reserve.jpg

Bedoeling is om na onze wandeling te picknicken maar we zitten nog geen twee minuten of we worden weer langs alle kanten aangevallen door zandvliegen. “Roger, roger, sappig vlees in de aanbieding, allen erop af.” De verdomde party crashers, ze zijn weer met velen en onze insektenspray schrikt hen helaas weer niet af. We pakken alles terug in en eten later op ons terras.

Het belooft een stralende dag te worden en dat komt heel goed uit want we gaan naar het Abel Tasman National Park. Gek genoeg is dit park met zijn 22.550 hectare het kleinste nationaal park van Nieuw-Zeeland. Een zalig vooruitzicht: veel azuurblauw water, gouden stranden, granieten rotspartijen, bossen, wandelroutes, dolfijnen, pelsrobben en .... zandvliegen. We kopen een andere spray die volgens de verkoopster en het etiket heel effectief zou moeten zijn. We nemen om 09.00 uur de watertaxi die door een tractor naar de zee wordt gereden. Echt weer iets voor de Kiwi’s. De boot vaart langs baaien en lagunes en een school Hectordolfijnen komt een tijdje rond onze boot zwemmen.

Abel_Tasma..jes__1_.jpgAbel_Tasma..jes__2_.jpg

Op Tonga island treffen we een zeehondenkolonie thuis aan. De boot vaart zo rustig mogelijk dichterbij zodat we de puppies goed kunnen zien. Eentje doet zijn uiterste best om te leren zwemmen. “Ooooh look, how cute” gaat het in koor.

Abel_Tasma..ben__1_.jpgAbel_Tasma..ben__2_.jpg

We laten ons afzetten aan Tonga en van daaruit volgen we te voet de wandelroutes tot aan Anchorage Bay. Na 6 uur stappen is het heerlijk om onze voeten in de Tasmanzee te steken.

Abel_Tasman_NP__1_.jpgAbel_Tasman_NP__4_.jpg
Abel_Tasman_NP__2_.jpgAbel_Tasman_NP__3_.jpg

’s Avonds koken we voor Kerst, we zijn met zijn drietjes dus ieder staat in voor een gerecht en dankzij de moderne technologie en Skype zetten we Sylke mee aan onze feestdis.

NZ, zondagochtend, 25 december 2011: Skype-time. In België is de gevulde kalkoen nu ongeveer naar binnen gewerkt en wij zijn ondertussen wakker en klaar om kerstwensen uit te wisselen en het thuisfront jaloers te maken met verhalen over de prachtige en zonovergoten natuur. Vandaag is een feestdag en Motueka ligt er verlaten bij. We hebben voorzien om vandaag in Blennheim, in de wijnstreek, te overnachten. Het is schitterend weer en misschien is een stop in Nelson, een van de meest leefbare steden in NZ, wel de moeite waard. Ondanks de slogan “No matter the season, we have the best wheather in Nelson”, zagen we vorige week beelden op de televisie van overstromingen, aardverschuivingen en wegverzakkingen.

IMG_1649.jpg

Bij het binnenrijden van de stad zien we inderdaad verschillende plaatsen die nog afgesloten zijn en enkele hogergebouwde huizen staan soms gevaarlijk dicht aan de rand van de heuvel omdat aarde en bomen weggegleden zijn. In het stadje zelf valt er vandaag helaas niet veel te beleven. Alles is gesloten, ook het World of Wearable Art museum dat we graag bezocht hadden. Een kleine jachthaven, enkele historische gebouwen en luxueus uitziende appartementen, dat is wat we voorlopig onthouden van de stad. Ook Picton ligt er verlaten bij. Het is raar, een beetje science fiction zelfs. Een of ander (Kerst)virus dat iedereen heeft laten inslapen ;-).

Dan maar meteen door naar Blennheim zodat we nog wat wijnhuizen kunnen bezoeken. Blenheim heeft statistisch gezien het meeste aantal zonuren van NZ en dat is waarschijnlijk de reden dat de beste wijnen uit deze streek komen. Oei, de receptie van het motel ziet er ook verlaten uit maar er hangt een brief aan de deur. Ze zijn Kerstmis gaan vieren en hebben de sleutel van onze kamers onder de mat gelegd. Dat zou je in België niet moeten doen.

diverse_010.jpg

We maken onze koffer leeg en volgen daarna de Marlborough Wine Trail. Het landschap doet een beetje denken aan Zuid-Frankrijk. De eerste wijnmakerijen die we tegenkomen hebben al een bordje ‘CLOSED’ aan de poort hangen. Wie sluit er nu een WIJNhuis op een feestdag ;-)

Wineries.jpg

Een beetje verder zien we het Highfield Estate liggen, een mooie terracotta villa op een heuvel, net Toscane. En we hebben geluk deze keer, de poort staat open. Hoewel... het ziet er wel rustig uit voor een wijnproeverij. Twee wagens op de parking. Ik denk dat ik een man zie liggen in de tuin, misschien maar beter eerst beleefd vragen of ze wel open zijn? Theo stapt uit en treft inderdaad de man in zijn ligstoel aan die vrij ongegeneerd een kussen voor zijn edele delen houdt. “Sorry mate” we zijn gesloten, en hij zont rustig verder in zijn blootje. OK, geen wijnmakerijen vandaag. We vullen de namiddag met een wandeling door het park van Blennheim, in NZ heb je echt hele grote en verzorgde parken, en leggen ons ook in het zonnetje. ’s Avonds eten we vis in het enigste restaurant dat open is die avond. In een van de mosselen is een mini-krabje verzeild geraakt. “Oh how cute” zouden ze hier zeggen. We dopen het ‘Kelly’ en vanaf vandaag krijgt ze een ereplaats op het dashboard van onze auto.

IMG_1742.jpg

Geplaatst door Theo DM 03:35 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged tasman dolphin punakaiki rob blenheim abel dolfijn Reacties (1)

Ice ice baby

sunny 20 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Onze volgende dagen zullen in het teken van gletsjers staan en we beginnen met de Fox. Een klein euvel verstoort het vertrek naar Fox Village; we zijn nog geen twee minuten vertokken of we merken dat we een platte band hebben. Met twee mannen in de auto is een band vervangen echter een fluitje van een cent en ik hoef enkel de kofferplank vast te houden ;-)
Gelukkig is er een garage in Fox en de man kan tegen morgen de band herstellen.

Psssssssst.jpg

We wandelen in een soort regenwoud en dat voelt eigenlijk een beetje raar aan, want dit is niet wat we verwachtten in de omgeving van een gletsjer.

Fox_Glacier_Reserve.jpgFox_Glacie..rve__2_.jpg

Via een andere track geraken we tot op ongeveer 80 meter van het ijs en daar houdt een 2D ranger ons tegen.

Halt.jpg

De vriendelijk ogende man staat graag met ons op de foto, echt boos ziet hij er niet uit, maar we volgen toch maar zijn goede raad. Er hangen immers een paar artikeltjes over stoere toeristen die toch verder gingen en het helaas niet hebben overleefd.

Fox_Glacier__2_.jpgFox_Glacier.jpg

Ondertussen is het zonnetje beginnen schijnen en we maken van de gelegenheid gebruik om bij ‘thuiskomst’ een was te doen en leggen of hangen die naar Aziatische gewoonte te drogen op het gras en aan alles wat maar kan dienen als droogrek ;-) ’s Avonds rijden we naar Lake Matheson waar Mt Cook en Mt Tasman voor een fotogenieke zonsondergang zorgen.

Zonsonderg..atheson.jpg

Terug in het Westland National Park gaan we eens kijken hoe het met grote broer Franz Josef gesteld is. Langs de weg zien we verschillende bordjes die aanwijzen tot waar de gletsjer vroeger kwam. Opwarming van de aarde.... hier hoeft geen uitleg bij. Hopelijk werkt het toch een beetje sensibiliserend en niet enkel vandaag alleen. We zijn vroeg en er is nog niet veel volk op de weg naar het eindpunt van de gletsjer.

Franz_Jose..ier__2_.jpgFranz_Jose..ier__3_.jpg

Ook hier staat een kartonnen ranger ons op te wachten, er kunnen ijsblokken naar beneden vallen, dus tot hier en niet verder. De track levert mooie plaatjes op en wanneer we rechtsomkeer maken komt de stroom toeristen toe. Wij weg dus ;-)

Franz_Josef_Glacier.jpg

Verlaten en onbezoedeld, dat is Okarito, een klein dorpje dat eigenlijk niet meer is dan een paar vakantiehuizen. Het meer met dezelfde naam zit boordevol vis en is bijgevolg dé ideale trekpleister voor watervogels. Wij houden het bij een boterhammeke met kaas en hesp.

Lake_Okarito.jpgKiwi_s.jpg

Even verderop ligt een verlaten strand dat vraagt om te ‘chillen’ dus waarom zouden we dat niet doen :-)

Even_jeepe..se_kust.jpg

Geplaatst door Theo DM 01:36 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged glacier franz fox josef Reacties (2)

De Zuiderse Alpen van Nieuw-Zeeland


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Wanaka is het ‘kleine zusje’ van Queenstown maar ons kan ze in ieder geval bekoren. Het weer is prachtig, de kerstvakantie is begonnen en dat merken we. Van de ene dag op de andere is hier dubbel zoveel volk en vooral ook veel Kiwi’s. Wanaka is niet alleen het kleine zusje maar ook het rijke zusje. Enorme vakantie optrekjes, met of zonder wijngaard en met minstens 2 wagens en een SUV van een Duits merk op de oprit. Maar toegegeven, het is hier echt wel mooi en gezellig. We gaan langs de ‘New World’ om een nieuwe voorraad voedsel in te slaan voor de volgende dagen. Ondanks de drukte gaat het erg vlot met de self scan kassa. Er wacht ons een lange, en vooral bochtige weg door het Lindys Scenic Reserve dus neem ik plaats achter het stuur.

Picnic_aan.._Pukaki.jpgPicnic_spo.._Pukaki.jpg

Lake Pukaki is dé ideale plaats voor onze picnicstop, maar eerst nog even wat SPF 70 opsmeren voor we terug onder de zon durven komen. Hoewel het kwik niet hoger dan 21 graden reikt, brandt de zon erg hard en dat heeft ons al eens verrast in Queenstown. Met zijn 3754 meter, is Mount Cook de hoogste berg in NZ en het nationaal park Aoraki Mount Cook is oogverblindend.

Op_weg_naa..nt_Cook.jpg

Samen met 27 andere bergen die rond de 3050 meter pieken vormt hij wat ze hier de Zuiderse Alpen noemen. Met genoeg laagjes aan vertrekken we naar de Mueller gletsjer van waaruit we een mooi overzicht hebben op de Alpen en de Hooker Valley. Na de lange autorit doet de fysieke inspanning deugd.

Mueller_Glacier.jpgDecor_Aora..nt_Cook.jpg
Aoraki_Mount_Cook.jpgAoraki_Mou..Hillary.jpg

We zijn vroeg uit de veren want we willen nog een serieuze wandeling doen vooraleer we naar Fox Glacier rijden en dat is nog een hele rit. We ontbijten niet en gaan meteen voor de Hooker Valley Track. Het is lekker fris als we vertrekken en de natuur moet nog ontwaken, en gelukkig ook nog vele andere stappers want we zijn voorlopig alleen.

Hooker_Val..ack__2_.jpgStocking_Stream.jpg
Swingen_op..rug__3_.jpg2Hooker_Val..ack__3_.jpg

De bergen zitten nog verstopt achter dikke wolken. Een paar uur later voelen we de kilte van het ijs op ons afkomen en in de verte zien we uit op het meer van de Hooker gletsjer.

Hooker_Gletsjer__3_.jpgHooker_Gletsjer__2_.jpg
Swingen_op..rug__2_.jpgSwingen_op_de_brug.jpg

De lichtblauwe ijsblokken zijn fascinerend en als we na een tijdje terugkeren zijn ze zelfs al iets kleiner van formaat. Na een welverdiende lunch keren we over dezelfde weg terug naar de Westkust over Wanaka. Het mag dan wel drukker zijn maar dat we in de file zouden staan in zo’n groot land? Het zijn echter geen vierwielers die de weg blokkeren maar viervoeters en wel van het wollige soort. Een herder, vier honden en honderden schapen maken zich heer en meester van de twee baanvakken. De meeste schapen lopen achter mekaar in de juiste richting maar een paar wilde exemplaren springen zonder overdrijven een meter in de lucht. We vrezen voor onze auto én de beesten maar gelukkig komen ze goed op hun pootjes terecht. Ondertussen staat langs beide kanten van de weg een hele rij auto’s van dit gratis ;-) spektakel te genieten.

Geen geklaxoneer, alleen geklik van camera’s en iedereen wacht rustig tot de kudde en al het opgewaaide stof dat ze achterlieten, verdwenen is en de weg terug vrij.

Om_ter_eer..e_weide.jpgOpzij_opzij_opzij.jpg

Geplaatst door Theo DM 12:28 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Reacties (0)

Het Zuid

semi-overcast 20 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

We moeten en zullen pinguïns zien, dus we trekken vroeg in de ochtend naar Nugget Point en trotseren wind en wolken om toch maar een glimp op te vangen van die schattige beestjes in rokkostuum. Helaas, ze weten zich weer goed verborgen te houden en we krijgen alleen zeeolifanten en pelsrobben te zien... in de verre verte. We hebben een lange rit voor de boeg door Fjordland.

Onderweg_n..ordland.jpg

Het is moeilijk om niet in herhaling te vallen maar de weg er naartoe is weer adembenemend, een grillig bergachtig en bebost landschap dat we af en toe onderbreken met een korte wandeling. Dat ze dit soort routes ‘scenic route’ noemen is zeker niet gelogen. Ineens duikt daar in het niets een art gallery op in combinatie met .... goed geraden, een koffiecaravan :-). ‘The Lost Gypsy Gallery’ is echt te gek.

The_windin..gallery.jpgDoe_het_zelf_kunst.jpg

Een Engels ingenieur/artiest houdt er zich bezig met allerlei ingenieuze uitvindingen met materiaal dat hij van de schroothoop haalt. Hij heeft ook een interactief theater dat we voor een spotprijs mogen bezoeken. Die gast is echt geniaal. Wat hij allemaal in mekaar knutselt, je houdt het niet voor mogelijk. Nieuwsgierig als ik ben, kan ik het niet laten me te verleiden door op de knop “There are many temptations in life, the button below is one of them ...” te drukken en word beloond met een frisse straal water die Margaret Thatcher over me heen sprinkelt. Om maar een ludiek voorbeeld te noemen. Na dit verrassend intermezzo golft de weg rustig verder door heuvels en bossen tot Theo plots alle remmen moet dichtgooien voor een vijftal fretjes die de weg oversteken. Grappig, de pater familias kijkt nog even of iedereen veilig is overgestoken en maakt dan dat hij weg is. Het zou een scène uit een tekenfilm kunnen geweest zijn. We sluiten de avond af met een picnic aan het meer van Te Anau; flesje wijn in het koude water, frans brood en wat beleg, meer moet dat niet zijn.

Life_is_beautiful.jpgLake_Te_Anau.jpg

We hebben de Milford Sound nature cruise geboekt en alleen al de rit van Te Anau naar Milford is wondermooi en heel gevarieerd;

5We_are_from_Belgium.jpg

van vlakke weiden over dichtbegroeide bossen, langs mooie meren en doorheen de ‘Divide’ (de laagste pas in de zuidelijke Alpen) om dan te klimmen tot de Homer Tunnel. Het licht staat op rood, er is eenrichtingsverkeer in de tunnel, en terwijl we wachten trippelen een paar vrijpostige Kea’s tot aan onze auto in de hoop wat te eten te krijgen. De wagen voor ons wordt echter aangevallen. De Kea’s wippen op het dak en de zijspiegel, goed voor een close-up foto maar de papegaaiachtigen worden nogal agressief.

Onderweg_n..d_sound.jpgKea.jpg

Links en rechts van ons zorgen donkere steile rotsen, watervallen en ijsrestanten voor het decor. Milford Sound is de bekendste fjord van Fjordland en vanaf hier worden we vergezeld of beter gepest door opdringerige Sandflies die het gemunt hebben op Belgisch bloed. Kleine, vervelende en venijnige zandvliegen. Ondanks de insectenspray die we overvloedig op elk bloot stukje vel spuiten, blijven ze rondom ons hangen. Grrrrrrrr wat een rotbeesten. Maar dat kan de pret niet bederven want wat we zien op de boot is toch weer zooooo schoon. We negeren wind en regen, en laten het natuurschoon op ons afkomen.

Milford_sound__5_.jpgMilford_sound__2_.jpg
Milford_sound__3_.jpgMilford_sound__4_.jpg

Een mysterieuze nevel versluiert hoge, steile rotswanden en watervallen storten zich met geweld in de diepte van de fjord die ongeveer 16 km lang is en tot aan de Tasmaanse zee reikt. We hebben geluk want plotseling komt een familie grote dolfijnen op de golven van onze boot spelen.

Dolfijnen_..d_sound.jpg

Iedereen drumt ogenblikkelijk naar dezelfde kant van de boot om een foto te kunnen maken, de ene al wat beleefder dan de andere. Een kleine kolonie zeeleeuwen ligt te luieren op een rots en maakt onze dag helemaal compleet. Alleen de pinguïns ontbreken weer in dit verhaal...

Milford_so..srobben.jpg

We kunnen niet genoeg krijgen van de fjorden en besluiten om ook Doubtful Sound te exploreren en dus weer die vreselijke zandvliegen te tolereren. Met een kleine motorboot varen we eerst over het kristalheldere Lake Manapouri naar Deep Cove. Aan de oevers van West Arm moeten we overstappen op een bus die ons door een smalle tunnel van 2 km lang en 9 meter breed naar de ondergrondse Manapouri waterkrachtcentrale brengt, de grootste in Nieuw-Zeeland. De turbines die de energie opwekken staan in een grot die uit de rotsen 200 meter onder het oppervlak van het meer gehouwen is. Best wel indrukwekkend. Het lijkt net of we meespelen in een James Bond film.

Doubtful_Sound.jpgDoubtful_Sound__3_.jpg
Manapouri_..entrale.jpgDoubtful_Sound__4_.jpg

Een heel gedoe om de bus in de smalle tunnel gedraaid te krijgen (daar moet je toch echt ingenieur voor zijn om een tunnel uit te graven die groot genoeg is om de grootste machineonderdelen door te rijden en te vergeten dat die vrachtwagens er ook nog moeten kunnen draaien). Onze chauffeur krijgt zijn bus met veel vooruits en achteruits gedraaid maar in 1964 moesten die vrachtwagens heel de weg achteruit rijden. Een jobke van ongeveer 7 uur voor amper 2 km! Dit geheel terzijde ;-)

Vanaf de centrale gaat het verder over de Wilmot Pass tot aan Doubtful Sound. Weer een fjord denken jullie maar de Doubtful is veel langer, veel dieper en veel groener dan Milford. Omdat de meeste mensen Milford aandoen is het hier ook heel rustig en sereen. Bleef het weer ook maar zo kalm, maar het ene moment regent het pijpenstelen, enkele minuten later komt de zon voorzichtig tussen de wolken piepen. Hier noemen ze dat ‘4 seasons in one day’.

Doubtful_Sound__2_.jpg
Doubtful_S.._koffie.jpg20111215_D..ise_073.jpg

Terwijl we ons lunchpakket, dat we met veel zorg klaarmaakten vanmorgen, opeten kunnen onze kleren een beetje drogen. We hebben al een paar keer een man en een vrouw zien passeren waarvan het gezicht ons bekend voorkomt en na lang nadenken komt de herinnering terug boven. Het is het echtpaar uit Guernsey dat samen met ons de hop on-hop off bus nam in Singapore. Zo bruin getaand hadden we ze niet meteen herkend. Weer een bewijs dat de wereld klein is. Ze trekken hier al een aantal maanden rond, de gelukzakken. We laten ons niet klein krijgen door de regen en de wind en staan in bewondering voor de Jurassic Park decors, sprookjesachtige watervallen en een kolonie pelsrobben.What a day weeral.

20111215_D..ise_017.jpg20111215_D..ise_085.jpg
Pelsrobben..l_Sound.jpg

Het weer blijft roet in het eten strooien maar zolang we in de auto zitten, maken we er geen probleem van. We komen toe in Queenstown, de adrenalinestad van het Zuidereiland. De stad ligt aan Lake Wakatipu en ademt een beetje de sfeer van een Zwitsers bergstadje uit. Het is grijs en koud en we gaan in het stadje op zoek naar iets betaalbaar om te eten. Het valt ons direct op dat hier gemikt wordt op een rijker publiek. Chique winkels, hippe restaurants en activiteiten die een smak geld kosten. Je betaalt hier een bom geld om te bungy jumpen, te paragliden, te raften, te skydiven, te jetboaten enz... We houden het vandaag op rondkijken en prijzen vergelijken en hopen dat morgen de zon schijnt. Ik overtuig de mannen om onze bergschoenen aan te trekken en we klimmen door de bossen de Queenstown Hill op.

We worden wakker onder een stralende hemel en we kiezen voor een jetboat. We krijgen een lange regenjas aan en een zwemvest. Een ‘coole' piloot overloopt kort in een onverstaanbaar dialect de veiligheidsinstructies. Boodschap is vooral: hou je goed vast! En daar gaan we, eventjes allemaal naar de camera wuiven en vroaaaaamm snoeihard de Kawarau en de Shotover River op tegen 80 km/uur. De omgeving rondom het meer is prachtig maar veel tijd om echt te genieten is er niet. De piloot scheert rakelings langs boorden en bruggen, dat is best wel opwindend maar zeer tegen mijn zin steekt hij iets te veel zijn vinger in de lucht; dat is de waarschuwing dat hij weer een 360 graden spin gaat uitvoeren. Na de zoveelste spin, kan ik mijn maagoprispingen nauwelijks nog bedwingen. Had ik maar geen cappuccino gedronken daarstraks. Iedere keer als ik denk “nu zal het wel gedaan zijn” zie ik die vinger terug de lucht ingaan :-( Oh neen!! Enfin ik houd het uit maar klim wit als een blad papier terug de pier op. Terwijl Theo en Marc genieten van een uitgebreid ontbijt, kom ik terug bij mijn positieven in het lekker warme zonnetje. Met ons genieten heel wat toeristen van het plots veranderde weer en een lichtblauw hippie VW busje met dito artiesten brengt meteen sfeer in het park.

Stoomtrein.._Wanaka.jpgOnderweg_naar_Wanaka.jpg

Als drie rode kreeften rijden we verder naar Wanaka, een lange rit onderbroken door fijne toevalligheden als een authentieke stoomtrein en een kudde edelherten. Aan het meer van Wanaka zien we nog net de zon onder gaan.

Lake_Wanaka.jpg

Geplaatst door Theo DM 03:07 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged dolphins te sound milford anau doubtful seals fur pelsrob dolfijn Reacties (1)

(Berichten 1 - 5 uit 7) Pagina [1] 2 » Volgende