Een Travellerspoint blog

juni 2012

17 605 adembenemende kilometers!

overcast 6 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Na een kille nacht, ja ja het is hier echt winter, rijden we naar Salto om een aantal praktische dingen te regelen. Onze broeken beginnen zo stilaan stijf te staan en we geraken door het proper ondergoed ;-) Onze trouwe GPS wijst een wasserette aan midden in het centrum van Salto, niet ideaal om met de camper door de smalle straatjes te rijden. Helaas, het winkeltje is opgedoekt. Een vriendelijke man stuurt ons naar het hospitaal en daar vinden we een industriële wasserij die onze spulletjes er wel wil tussen nemen. We laten Antonio op de parking staan (mooi meegenomen in een drukke stad) en gebruiken de wachttijd om te lunchen in een internetcafé, een boot naar en een verblijf in Buenos Aires te boeken, wat postzaken te regelen en de route voor de laatste dagen te plannen.

20120606_S..der_039.jpg

Ondertussen brengen we ook een educatief bezoekje aan de stuwdam in Salto Grande. De dam bezit 14 generatoren die samen maar liefst 1890 Megawatt produceren. Deze dam wekt hydro-elektrische energie op en voorziet in ca. 10% van de Argentijnse en 70% van de Uruguyaanse behoefte. De dam is tevens een van de internationale bruggen tussen Uruguay en Argentinië. In het informaticentrum krijgen we eerst een filmpje te zien over de bouw en werking van de stuwdam.

20120606_S..der_032.jpg20120606_S..035__2_.jpg

Daarna gaan we met een busje, 2 gezinnen en de gids richting stuwdam. We stoppen op een kleine parkeerplaats aan de rand van het water en kunnen zo de stuwdam van dichtbij fotograferen. Gevolg daarvan is wel dat we nog enkele dagen statisch geladen rondlopen :-) Mijn haren staan bijna horizontaal om maar te zwijgen van de shocks die een romantische liefkozing veroorzaakt... We verblijven die nacht in de Termas San Nicanor, een afgelegen estancia met camping, cabañas en warmwaterbaden uiteraard. We slapen die nacht in een cabaña met natuurlijke vloerverwarming, recht van de bron. We halen heel de inboedel uit de camper en proberen alles terug in de rugzakken te krijgen. Thermische kledij en winterjassen gaan met de post richting België.

20120606_S..der_010.jpg20120606_S..der_012.jpg

De volgende dag is het nog altijd erg koud maar de ijzige wind is gelukkig gaan liggen. Ik pak al mijn moed bijeen en ga met Theo in het natuurlijk verwarmde zwembad liggen. Het is ongelooflijk prachtig gelegen in het domein van de estancia en staat uitnodigend te dampen. We zijn helemaal alleen. Zalig gewoon. Hopelijk krijg ik terug wat beweging in mijn hals want die zit weer helemaal geblokkeerd. ’s Namiddags rijden we door het glooiend landschap richting Tacuarembó.

20120607_N..mbo_013.jpg20120607_N..mbo_017.jpg

Onder weg zijn de gaucho’s druk bezig koeien of schapen bijeen te drijven. Het landschap doet soms aan Nieuw-Zeeland denken andere momenten lijkt het dan weer op een Zuid-Afrikaans tafereel.

20120607_N..mbo_024.jpg20120610_Uruguay_004.jpg

Iedereen spreekt over het weer. Ook op de televisie is het koude weer en de gevolgen ervan – iedereen stockeert hout en gasflessen en de sinaasappels bevriezen ’s nachts – het hoofditem. Ook in een plaatselijke parilla is het niet anders. De enige die er niet bevriest is meneer kakkerlak. Nietsvermoedend komt hij van tussen de houtblokken getrippeld tot Theo hem een genadeslag toedient.

Onze laatste kilometers gaan langs de zuidkust en we brengen de avond en nacht door in Punta del Diablo. Het dorpje bestaat voornamelijk uit vissers en kunstenaars. Het rustige en authentieke Punta del Diablo is compleet het tegenovergestelde van het verderop gelegen drukke en hippe Punta del Este. Hier geen hoge torenflats of driesterrenrestaurants, maar lage gekleurde cabañas. Natuur boven glamour.

20120610_Uruguay_017.jpg

Na de drukte van de zomermaanden ligt het er nu eenzaam en verlaten bij. De enige snackbar die open is, wordt uitgebaat door een vreemde, slungelige Italiaan en een rondborstige Argentijnse. Ze hebben net de haard aangestoken en we schuiven ons tafeltje zo dicht mogelijk bij het warme vuur. Wat later op de avond stappen Fabiana en Guillermo, ook lichtjes verkleumd, het barretje binnen. Ze spreken ons meteen aan en we moeten hun tafeltje vervoegen. Zij is lerares, hij haar ex-student. Maar het is niet zo gemakkelijk om een gesprek gaande te houden met de behoorlijk aangeschoten Brazilianen. Guillermo haalt een fijn ‘stikkie’ uit zijn jaszak. Of we ook eens willen? Ondertussen heeft Fabiana mijn handen in de hare en we moeten echt bij haar op bezoek komen ;-) We laten de tortelduifjes in hun andere wereld en parkeren onze camper wat verder aan de rand van de zee. Er staat een strakke wind en de golven slaan hevig tegen de rotsen.

We maken nog een ommetje langs het Laguna Negra en de omliggende moerassen. Naast heel wat vogels zouden hier ook giftige slangen zitten dus we zijn op onze hoede ;-) Maar op heel wat stekelige vetplanten na, geen ongemakken op onze laatste wandeling.

20120610_Uruguay_024.jpg20120610_Uruguay_027.jpg

Onze lunch is een creatief samenraapsel van alle resterende én eetbare restjes uit de camper. Daarna krijgt alles wat los kan uit het voertuig een intensieve ontstoffingsbeurt. Ziezo, bijna klaar voor de ‘overhandiging’. We rijden Antonio naar zijn woonplaats en kamperen in Piriapolis, op de camping waar we bijna 4 maanden geleden in het zand vastzaten.

Bij gebrek aan leidingwater (omwille van de vrieskou is hier alles afgesloten en er is ook niemand meer aanwezig) moeten we poetsen met mineraalwater. Decadentie ten top maar er zit helaas niets anders op :-(. Tegen de middag is onze Antonio propertjes gewassen en kunnen we hem netjes gaan afleveren. We stoppen nog even aan het strand om er letterlijk en figuurlijk een frisse neus te halen en dan, met een knoop in onze maag, gaat het richting Melanie en Mathias. We treffen hen een beetje opgewonden aan. Binnen enkele dagen vertrekken ze voor 2 maanden naar Duitsland en ze kijken er enorm naar uit. Na inspectie van de camper steekt Mathias de haard aan en Melanie haalt de wijn uit de kast. We vieren de thuiskomst van Antonio en klinken op de veilige afloop van onze 17.605 kilometer lange tocht door Argentinië, Chili en Uruguay.

De volgende dag varen we met de ferry van Buquebus terug naar Buenos Aires en sluiten onze mooie reis af in een hotelletje in de wijk Palermo.

large_BsAs.jpg

Theo geniet er nog een laatste keer van een magisch stukje vlees in een van de populairste parilla’s en vooraleer onze taxi richting luchthaven vertrekt, wisselen we verhalen uit met Dominique, onze vroegere studie- en partygenote. Ze woont nu tijdelijk in Buenos Aires waar haar vriend studeert en het is fijn om mekaar na enkele maanden al terug te zien. We keep in touch, Dominique.

Geplaatst door Theo DM 06:39 Gearchiveerd in Uruguay Tagged punta_del_diablo termas_de_nicanor laguna_negra Reacties (2)

Flora en fauna

sunny 22 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Een ommetje Brazilië
Op een kwartiertje wandelen ligt de veerboot naar Vera Cruz. Er is een douanekantoortje en we proberen met hand en tand uit te leggen dat we gewoon eens een bezoekje willen brengen aan de overkant. We zijn de enigen. ‘Stap maar op’ zegt de man in het Portugnol, een mengeling van Portugees en Spaans. Wij dus met ons tweetjes en drie man personeel naar Vera Cruz, een piepklein dorpje waar het woord stress niet in het woordenboek staat. Alles gebeurt hier op het dooie gemakje. We worden meteen aangesproken door de eigenares van een kledingwinkeltje want die denkt aan mijn haarkleur een Duitse te herkennen. De spulletjes die ze verkoopt, hangen al een paar seizoenen in de winkel en zien er helaas heel gedateerd uit. Alleen niet gedateerd genoeg om er cool en vintage uit te zien ;-) We bedanken vriendelijk voor het aanbod. Desondanks profiteert ze ervan om het Hochdeutsch dat ze geleerd heeft van haar ouders wat te kunnen spreken. In het zuiden van Brazilië wonen heel wat mensen met Duitse voorouders. Tijd voor een aperitiefje en wat anders zouden we drinken dan de lokale caïpirinha ;-) Het alcoholgehalte ligt hier duidelijk een pak hoger en we voelen ons dan ook genoodzaakt om onze lege maag wat te vullen. De vrouw des huizes maakt een heerlijk broodje voor ons klaar met heel veel groenten.

20120528_B..ruz_001.jpg20120528_B..017__2_.jpg

Enkele dorpelingen komen erbij zitten en we praten vooral over de gevolgen van het droge weer hier. Al 6 maanden heeft het niet meer geregend en de temperatuur is veel te hoog voor de tijd van het jaar. De gemiddelde waarde in de winter is ongeveer 12 °C maar nu wijst de thermometer gemakkelijk 25 °C aan. Vrachtwagens moeten dagelijks water uit de Rio Uruguay halen om de waterschaarste op te vangen. We leggen ons een beetje later allebei op een bank in het park en een uurtje later schrikken we uit onze slaap. Moet zeker de warmte geweest zijn :-)

20120528_B..021__2_.jpg20120528_B..023__2_.jpg

Ongelooflijk hoe rustig het hier is. Als we alle straten hebben doorlopen, varen we ’s namiddags terug naar de Argentijnse kant met het motorbootje. De hele overzet weer naar de andere kant duwen voor amper twee toeristen zou te kostelijk zijn.

20120528_B..035__2_.jpg20120528_B..036__2_.jpg

Intermezzo
Het is ontzettend vochtig en warm vandaag, het kwikt stijgt tot 30 °C. Iedereen klaagt hier. Aan een tankstation krijgen we eindelijk internetverbinding. We haasten ons naar binnen en halen onze mails op, proberen wat foto’s op te laden en een nieuwe blogpost te publiceren. Een zware opgave trouwens om in Zuid-Amerika een (snelle) internetverbinding te vinden. We willen graag nog het natuurreservaat Esteros del Iberá meepikken vooraleer we richting Uruguay gaan maar de weersvoorspelling is niet goed en de weg naar het reservaat is niet geasfalteerd, voor de verandering. Bij regen kan je er alleen met een 4x4 naartoe. We maken een omweg naar het relaxe Yapeyú en in de verte zien we inderdaad zwarte regenwolken boven de Esteros hangen. Het dorpje is enkele zandwegen groot en het stikt hier van de muggen. Aan het centrale plein trekt de spierwitte Casa San Martín alle aandacht. Het werd gebouwd rond de restanten van de ouderlijke woning van José de San Martín, de nationale held van Argentinië. Een soldaat in vol ornaat bewaakt de ruïne en de urne met de asse van Martin’s ouders.

120530_Pan..era_017.jpg120530_Pan..era_031.jpg

Als de hemel terug opgeklaard is, zetten we onze reis verder naar de veelbelovende zoetwatermeren van Colonia Carlos Pellegrini maar niet zonder de obligate stop aan de tempel van de legendarische Antonio Gauchito Gil in Mércedes. Volgens de legende werd een landarbeider, Gauchito Gil dus, verliefd op een rijke weduwe. Toen de broers van de weduwe en het hoofd van de plaatselijke politie van de verhouding hoorden, beschuldigden ze Gil van diefstal en probeerden hem te doden. Om zich te redden nam Gil dienst in het leger. Toen de burgeroorlog uitbrak weigerde hij te vechten en deserteerde. Vanaf dat moment leefde hij als een outlaw. Hij zou als een soort Robin Hood de buit van zijn rooftochten onder de armen hebben verdeeld en hen hebben beschermd. Na zekere tijd vond de politieman hem echter. Hij hing Gil aan een boom en folterde hem. Toen de politieman Antonio uiteindelijk wilde doden zei deze laatste: “uw zoon is heel ziek. Als u tijdens een gebed aan me vraagt hem te redden, dan zal hij leven. Doet u dat niet, dan sterft hij.” Daarna sneed de politieman de keel van Gil door. Toen hij thuiskwam, bleek zijn zoon inderdaad heel erg ziek. Hij viel op zijn knieën en bad tot Gauchito Gil voor het leven van zijn zoon. En...zijn zoon genas. Dankbaar als hij was voor het leven van zijn zoon, begroef hij Gauchito Gil en maakte een schrijn, terwijl hij iedereen vertelde over het mirakel.

120530_Pan..era_038.jpg120530_Pan..era_041.jpg120530_Pan..era_047.jpg
120530_Pan..era_052.jpg

Het merendeel van de Argentijnen offert hier, of in een van de vele tempeltjes die we langs de weg al zagen, allerhande dingen. Het gaat van nummerplaten over foto’s tot zelfs trouwkleren en dat allemaal om hem te bedanken voor een of ander mirakel. Maar de meeste mensen denken ook dat hij reizigers beschermt en daarom hangen ze een rood lintje aan hun wagen. De rode kleur van de kapelletjes en de andere accessoires verwijst naar het bloed dat vloeide toen de keel van Gauchito Gil werd doorgesneden. Het is in ieder geval heel speciaal om te zien en je kan het niet gek genoeg bedenken of er is wel een kraam dat een of ander prulletje verkoopt. Na dit verhelderend intermezzo rijden we richting Colonia Carlos Pellegrini, een klein dorpje dat aan het meer ligt. Aan het begin van de weg staat Claudio te liften. Hij is tandarts en werkt 1,5 dag per week in het ziekenhuis van Colonia Pellegrini. De rit naar het dorp is een belevenis op zich. Ripio, modder, grote stenen én werken maken dat we 4 uur doen over een weg van 80 kilometer! Wij zijn het ondertussen gewend maar ocharme Claudio ;-) Gelukkig blijft hij daar slapen. Volledig onder het stof vinden we een propere camping aan de rand van het meer. Voor wat, hoort wat zeker? Jammer dat de dagen zo kort zijn want niet veel later gaat de zon al onder.

Beestjes en bloempjes

We maken kennis met onze buren; beroepsfotograaf Oliver met vrouw Agnieszka en hun zoontje Elliot komen uit Wenen en reizen 8 maanden door Zuid-Amerika. Dolores, Raphaël en Antonio (niet te verwarren met onze camper ;-)) zijn sportieve Argentijnen die met hun kajak het meer bevaren. De volgende dagen vergapen we ons te land en te water aan fauna en flora. De natuurpracht is overweldigend; exotische vogels in allerlei kleuren, wilde katten, heuse kaaimannen, waterzwijnen, herten, waterlelies en nog veel meer...

20120531_E..era_096.jpg20120531_E..era_118.jpg
20120531_E..era_108.jpg20120531_E..era_012.jpg

’s Avonds genieten we van de lokale keuken in een sympathiek restaurantje in het dorp en blijven daarna nog gezellig napraten in ons ‘kamp’. Hoe meer wijn, hoe beter ons Spaans ;-) Maar allemaal hebben we een zorg: de weg terug en daarom spreken we af om vroeg te vertrekken en samen te rijden zodat we kunnen helpen als iemand een probleem ondervindt.

20120601_E..era_086.jpg20120531_E..era_113.jpg
20120601_E..era_142.jpg20120603_E..era__6_.jpg

Zaterdagochtend. De lucht ziet er grijs en regenachtig uit dus we moeten hier zo snel mogelijk weg. Iedereen pakt in en daar gaan we met zijn allen, richting Mércedes. Gelukkig blijft de regen uit en komt iedereen bijna gelijktijdig aan in het benzinestation. Dolores en haar vrienden gaan richting Bs.As. en wij trekken met Oliver en familie en een hoop stress verder naar de Termas de Chajari. Het is immers zo ver, we moeten de provincie Entre Rios binnen en gedurende heel de reis in Zuid-Amerika heeft iedereen ons gewaarschuwd voor de corrupte politie in deze provincie. Niemand ontsnapt eraan en het kost geld. Onderweg stoppen we nog om een standlicht te laten maken zodat we daar al zeker niet mee tegen de lamp lopen ;-) Tot onze grote verbazing verloopt de controle vlekkeloos en even later kunnen we ontspannen in het warme water van de thermen.

De volgende dag camperen we in het Nationaal Park ‘El Palmar’. Zoals de naam al doet uitschijnen staat dit park bekend voor de karakteristieke Yatay palmbomen die er door het gematigd-vochtig ecosysteem kunnen groeien. Onze beroepsfotograaf staat voor dag en dauw op om de zonsopgang tussen de palmen te kunnen fotograferen :-) Wij zijn ook vroeg uit de veren en doen intussen een wandeling om daarna samen te ontbijten en opnieuw te gaan trekken.

20120604_E..mar_058.jpg20120604_E..mar_086.jpg
20120604_E..mar_085.jpg20120604_E..mar_051.jpg

In Colón, aan de grens met Uruguay, scheiden onze wegen. Oliver en Co reizen via Buenos Aires naar Peru. Wij steken de Puente Internacional General Artigas over en vervullen de administratieve formaliteiten om Antonio terug in Uruguay in te schrijven. Het is donker en koud als we in Uruguay toekomen.

20120604_E..mar_102.jpg20120604_E..mar_104.jpg

Geplaatst door Theo DM 07:19 Gearchiveerd in Argentinië Tagged del puerto el uruguay colon brazilie mercedes panambi vera_cruz palmar esteros ibera Reacties (1)

(Berichten 1 - 5 uit 6) Pagina [1] 2 » Volgende