Een Travellerspoint blog

mei 2012

Watervallen - in het lang en in het breed

semi-overcast 25 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

The Mission
We willen een heel eind opschieten richting noordoosten om via de provincie Misiones terug naar Uruguay te rijden.

20120521-2..ARG_004.jpg20120521-2..011__2_.jpg

De veelkleurige bergwanden en rotsformaties veranderen in frisgroene vlakten, gele en rode bloemetjes zorgen voor een lentetoets. En zeggen dat het hier herfst is. Vanaf San Salvador de Jujuy gidst de RN 16 ons door de vlakke Chaco. Deze streek is duidelijk landbouwgebied. Links en rechs van de weg liggen grote finca’s en de enkele tegenliggers op de baan zijn grote landbouwvoertuigen of in enkele gevallen een traditionele kar met paard. Hier en daar staan varkentjes langs de weg te knorren maar wat ons vooral fascineert is de grote diversiteit aan vogels.

20120520_N..021__2_.jpg

We zien ze hier in alle formaten en kleuren. Van de ordinaire duif over bontgroene parkieten tot grote gieren. Er gaat geen boom of elektriciteitspaal voorbij of er hangen dikke kluwens van nesten in. Hoe dieper inlands hoe vochtiger en warmer het wordt. Ideale thuisbasis van de kakkerlak en daar mag ik getuige van zijn in het toilet van het pompstation. Ons plan is om vandaag tot in Monte Quemado te geraken maar de laatste 120 kilometers zijn een zware opgave. De staat van de weg is erbarmelijk. We vragen ons zelfs af wat het ergste is: ripio-rijden of slalom-rijden langs putten van wel 20 cm diep :-( De staat van het wegpaneel stemt echt wel overeen met de staat van de weg.

20120520_N..022__2_.jpg20120520_N..028__2_.jpg

We geraken nog net op tijd aan het volgende tankstation voor het helemaal pikdonker is. Aangezien er hier langs de weg niet te camperen valt, blijven we vannacht maar hier. Twee speelse puppies huppelen op en neer en zoeken onderdak onder de vrachtwagens die er geparkeerd staan. Als we wat te drinken halen in het winkeltje dribbelen ze met ons mee. De moeder ziet er hongerig uit en Theo steekt haar wat vlees toe. Het pompstation is 24/24u open en de tankbediende beweert dat het hier veilig is. Rustig is iets anders. Het is zaterdagavond en dus uitgaansavond. Brommertjes rijden af en aan en dat gaat zo bijna de hele nacht door. Er komt weinig slaap bij kijken temeer omdat Theo het hondje, dat hij inmiddels ‘Gauchito’ heeft gedoopt, niet uit zijn hoofd kan zetten. Een vreselijk onsympathieke winkeljuffrouw en een opdringerige kakkerlak die mee koffie wil drinken, maken dat we hier gauw ons boeltje pakken en onze route verderzetten langs de Gran Chaco. De grote cardon cactussen zijn verdwenen en in de plaats komt een platte soort.

20120520_N..cia_034.jpg20120520_N..036__2_.jpg

Argentinië is een van de grootste producenten van soja en offert hier spijtig genoeg grote delen natuurgebied voor op. Namen als BASF, Bayer en Dow Chemical duiken op en reclamepanelen voor genetisch gemanipuleerde zaden staan langs de weg :-(. Aangezien de Chaco en haar natuurparken moeilijk bereikbaar zijn voor ons (modder), gaan we in de zoo van Roque Sáenz Peña de typische dieren uit deze regio bekijken. Maar het is triest om zien. De infrastructuur laat te wensen over; de dieren zitten in veel te kleine kooien, zien er ondervoed uit en het stinkt er vreselijk.

20120520_N..059__2_.jpg20120520_N..063__2_.jpg

En dan sta ik ook nog nietsvermoedend met mijn teenslippers in een mierennest! Ik sta als een gek in het rond te springen en te roepen want binnen de kortste keren voel ik ze overal bijten. Echt weer iets voor mij. We strijken neer in de zondagse drukte op de camping municipal van Resistencia waar families gezellig maar luidruchtig rond de parilla zitten. Wij halen gauw enkele heerlijk verse torta’s op de straathoek en proberen te acclimatiseren in de vochtige warmte.

IMG_3343.jpg

De smalle provincie Misiones ligt tussen Paraguay en Brazilië. De aarde is er rood, hét kenmerk van de provincie, de omgeving heuvelachtig en rijkbebost.

20120525_P..iso_018.jpg20120525_P..iso_033.jpg

De weg gaat door thee- en matéplantages, alle belangrijke merken zijn vertegenwoordigd. De ruïnes uit de tijd van de Jezuïetenmissies slaan we over. Onderweg worden we verschillende keren ingehaald door tourbussen op weg naar de watervallen van Iguazú. Ze rijden als gekken tegen veel te hoge snelheden en halen in waar het niet mag of veel te gevaarlijk is. We hebben de laatste dagen de weersvoorspelling nauw in het oog gehouden en onze verwachtingen staan hoog gespannen want het belooft morgen ideaal Iguazú weer te worden. Volop zon :-)

Iguazu langs Argentijnse zijde...
We volgen ’s morgens de richtingaanwijzers ‘Cataratas’, want zo heten de watervallen hier, en als we in het Parque Nacional Iguazú toekomen, hebben we even een knagend Disneyland-gevoel; grote parking, veel loketten, een ATM, winkeltjes, restaurants, een treintje. Duidelijk voorzien op veel volk dus, maar ja we zijn hier tenslotte toch ook hé. Ik denk dat we van geluk mogen spreken dat het hoogseizoen hier voorbij is want de drukte valt eigenlijk nog wel mee. In het park zijn verschillende paden die naar de watervallen leiden en daardoor is de menigte al snel verspreid. Hoewel...dé spectaculairste plaats is die met uitzicht op de ‘Garganta del Diablo’ waar de waterstroom het sterkst geconcentreerd is. Onze mond valt open. Dit is inderdaad indrukwekkend, majestueus en oorverdovend!

20120521-2..058__2_.jpg20120521-2..069__2_.jpg

Van in de verte hadden we de waternevel al zien opstijgen, nu worden we er door verfrist en we houden onze camera angstvallig onder onze T-shirt. Op het platform staan tientallen mensen lichtjes te drummen en te duwen om toch maar die mooie Facebook foto te kunnen maken zonder een massa figuranten. Daarna gaat iedereen weer zijn eigen weg. We leggen de twee circuits af (interior en superior) en kunnen zo vanop verschillende plaatsen de watervallen in een ander perspectief zien.

20120521-2..122__2_.jpg

Maar we zien niet alleen veel water vandaag. Ook heel wat beestjes; schattige coatis, exotische vogels, mooie vlinders. Ogen te kort.

20120521-2..082__2_.jpg20120521-2..083__2_.jpg

... en langs Braziliaanse zijde
Om 8 uur ’s morgens brengt een taxi ons naar Brazilië om de watervallen, en dan vooral het panoramisch overzicht, te gaan bewonderen. Het is overtrokken maar het regent gelukkig nog niet. Aan de grensovergang staan rijen vrachtwagens te wachten maar taxi’s kunnen langs het drive-in loket. In het park Foz do Iguaçu zelf worden we in tegenstelling tot de Argentijnse kant ook in het Engels onthaald en de bus staat al klaar om de eerste lading toeristen naar de platformen te brengen. We haasten ons een beetje op de 1,5 km lange catwalk en proberen de andere toeristen een beetje voor te zijn. Het zicht is inderdaad ‘espectacular!’. We hebben weer hetzelfde gevoel als met de Perito Moreno gletsjer. Je hoort iedereen erover spreken, we zagen de watervallen in de film ‘The Mission’, en er circuleren duizenden prachtige foto’s van dit wereldwonder. Maar dan sta je daar, een klein mensje tegenover kilometers watergordijn. Jammer dat het bewolkt is want met een streepje zonlicht zouden we vlinders en regenbogen kunnen zien. Zoals verwacht begint het in de namiddag te gieten en het houdt niet meer op.

large_20120523_B..032__2_.jpg
20120523_B..048__2_.jpg20120523_B..056__2_.jpg

Het is heel de nacht blijven stormen en het water valt met bakken uit de hemel. Niets houdt ons nog hier, dus zetten we alles netjes aan de kant om te vertrekken, of beter, in de hoop te kunnen vertrekken. Theo is drijfnat als hij de elektriciteitskabel binnenhaalt :-( Het is een rode smeerboel buiten. Hij fronst zijn wenkbrauwen. Dit ziet er niet goed uit. Onze vrees wordt waarheid, de banden krijgen geen grip in het slijk. Grrrr. Even Touring bellen ;-) Twee mannen van de camping komen poolshoogte nemen. Een tractor is er niet, het zal duwen worden en tot onze verbazing lukt dat nog ook. Antonio zit onder het rode slijk om maar te zwijgen van de krachtpatsers :-) Opgelucht rijden we via Eldorado naar de oostkant van de provincie Misiones waar de afgelegen en veel minder gekende maar spectaculaire watervallen van Moconá liggen. De rit naar El Soberbio gaat langs maté- en sinaasappelvelden en door een enorm groen landschap dat soms weg heeft van een regenwoud.

20120525_P..iso_029.jpg20120525_P..iso_044.jpg

De landbouw ziet er nog heel ambachtelijk uit en mannen sjorren zware spullen met os en kar. We zien opvallend veel blonde mensen in deze streek en in de winkel probeer ik te ontcijferen welke taal men hier spreekt. Mensen wonen in kleine, verweerde houten huisjes en velen hebben een grote schuur waarin de tabak ligt te drogen. Want naast maté en citronella is dit ook de tabak regio. We rijden naast de Rio Uruguay en Brazilië ligt op een boogscheut van ons verwijderd. ‘Malvinas parador y camping’, een bescheiden, smalle zandweg. We aarzelen, de slippartij van deze ochtend indachtig, maar na het zien van de unieke locatie aan de rivier, is de knoop snel doorgehakt. We zien wel en normaal gezien zou het moeten stoppen met regenen tot zondag. Federico, de eigenaar, werd op 18-jarige leeftijd opgeroepen om mee te strijden in de Falkland/Malvinas oorlog. De nutteloze oorlog eistte veel jonge levens en heeft een diepe indruk op hem nagelaten. Vandaar de naam van de camping en de parador. Aan de rivier heeft Federico twee platformpjes ineen getimmerd. We ploffen ons in de stoelen en verder moet er niet teveel gebeuren vandaag :-) ’s Avonds heeft Carla, de Braziliaanse echtgenote van Federico, vis gebakken. We worden verwend met drie megastukken. De vissen die hier in de Rio Uruguay zwemmen zijn van formaat!

20120526_P..iso_009.jpg20120526_P..iso_004.jpg

25 mei is een feestdag. De Argentijnen vieren de onafhankelijkheid van Spanje en overal hangt de Argentijnse vlag uit. Wij genieten van ons sprookjesachtig uitzicht. Twee toekans vliegen voorbij, wat later vliegt een zwerm groene parkieten over, een bootje vaart de rivier af... Rond de middag, als een flauw zonnetje door de wolken komt piepen, maken we ons klaar om naar de Moconá watervallen te gaan. Maar dat is sneller gezegd dan gedaan. De camper krijgt geen grip op het vochtige gras en het wil niet lukken om hem naar boven te rijden. Samen met de familie bundelen we alle krachten bij elkaar, duwen en manoeuvreren en uiteindelijk krijgen we er toch schot in. Dat was weer spannend. Langs de weg naar de watervallen zijn op verschillende plaatsen kijkplatforms die een panoramisch uitzicht bieden op de immense jungle. Groen zover we maar kunnen zien. Ik haal mijn beste Spaans boven als twee koppels gezellig staan te picknicken aan hun wagen. Onze buitenlandse nummerplaat springt altijd wel in het oog en geeft aanleiding tot een praatje over onze reis. We krijgen brood met huisgemaakte groentepaté aangeboden en dat kunnen we toch niet weigeren ;-) Na heel wat stijgen en dalen, je moet er inderdaad wat voor over hebben, komen we toe aan het natuurpark.

20120525_P..iso_066.jpg

We laten de camper op de parking staan en moeten nog een heel eind naar beneden om de watervallen te kunnen zien. Ze zijn het gevolg van een geologische fout die de Rio Uruguay in de lengte verdeelt waardoor een waterval is ontstaan van 3 kilometer. De grote luchtfoto in het bezoekerscentrum is overweldigend maar erlangs varen met de motorboot is minstens even indrukwekkend en vooral verfrissend :-)

large_20120525_P..iso_108.jpg
20120525_P..iso_111.jpg20120525_P..iso_100.jpg

We genieten nog een extra dagje van de zalige plek aan de rivier en de lekkere keuken van Clara. Als we ons niet op het platform nestelen dan zitten we gekluisterd aan een boom in de hoop foto’s te kunnen maken van bloemen, kolibri’s, toekans, en ander moois dat ons omringt. De volgende dag regent het en trekken we verder zuidelijk langs de rivier. Het wordt hoe langer hoe warmer en vochtiger. Tegen de avond belanden we in een camping aan Puerto Panambí op een boogscheut van de Braziliaanse grens.

20120526_P..iso_016.jpg20120526_P..iso_011.jpg
20120526_P..iso_038.jpg
20120526_P..iso_013.jpg

Geplaatst door Theo DM 21:43 Gearchiveerd in Argentinië Tagged san salvador de rio iguazu uruguay jujuy moconá waterval gauchito Reacties (0)

De ene Quebrada is de andere niet

sunny 22 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Na de groepsfoto nemen we afscheid van onze vrienden in Cafayate. Ons plan, en ook dat van de anderen, om er twee dagen te blijven is iets uitgelopen. De weg naar Salta gaat door de droge en spectaculaire Quebrada de Cafayate.

20120515_Q..ate_054.jpg20120515_Q..ate_048.jpg
20120515_Q..ate_023.jpg
20120515_Q..ate_044.jpg

Weer een prachtig landschap gevormd door rijkgekleurde rotsformaties in zandsteen. Laag op laag, beige, oker, grijs, donkerrood en paars, een herfstpallet aan kleuren. Eens de canyon voorbij krijgen we een totaal ander landschap; vlak, frisgroen en gele bloemetjes.

20120515_Q..ate_061.jpg20120515_Q..ate_070.jpg

We banen ons door de drukke avondspits van Salta naar het nabijgelegen San Lorenzo, een residentiële buitenwijk maar een veilige plek die Stephan ons heeft aangeraden.

Bus 7 brengt ons de volgende ochtend tot in het centrum van Salta, aan de Plaza 9 de Julio waar de roze kathedraal primeert. In de kathedraal ligt de asse opgeborgen van Generaal Martín Miguel de Güemes, de held van de onafhankelijkheid. De gaucho’s dragen hier trouwens nog altijd met trots de typische rood-zwarte Güemes poncho. Het valt ons op dat de mensen hier erg gelovig zijn. Ongeacht leeftijd of afkomst knielen ze voor het barokke altaar en bidden, het hoofd eerbiedig in de handen. Zelfs op dit uur van de dag zit de kathedraal halfvol. Op verschillende hoeken van het plein staan schoenpoetsers al of niet met klant, meestal een zakenman in tweedelig pak die de middagpauze nuttig gebruikt :-). Hoewel Salta geen grote stad is, besluiten we om een city tour te doen, de snelste manier om alle belangrijke bezienswaardigheden te zien. Er zijn weinig toeristen en we zitten dan ook alleen op de bus, een privé sightseeing tour dus.

IMG_3249.jpgIMG_3251.jpg

Salta is een romantische stad met koloniale architectuur, veel balkonnetjes, een krulletje hier een krulletje daar. Op elke hoek van de straat en zeker in de stationsbuurt is een peña, een bar-restaurant waar je kan luisteren naar folkloremuziek. De bus stopt aan de mercado artesanal waar we vriendelijk verzocht worden even uit te stappen. Tourist trap ;-) De ambachtelijke producten worden hier immers veel te duur verkocht. Daarna gaat het langs de ‘chique boulevard’ Virrey Toledo terug naar het 9 de Julio plein.

IMG_3282.jpgIMG_3248.jpg

Er is opvallend veel politie in het straatbeeld van Salta, omdat het nodig is of om de toerist een veiliger gevoel te geven? Na een hapje op de plaza nemen we een kijkje in het MAAM, het Museum of High Altitude Archeology. Tijdens een expeditie in 1999 op de 6700 m hoge Llullailaco berg gelegen in de provincie Salta werden de mummies van drie geofferde Inca kindjes gevonden. Door de extreme koude op de piek zijn ze enorm goed bewaard gebleven. Het jongetje kan je bekijken In een glazen kubus. Ik twijfel of ik op de lichtknop ga drukken. Uiteindelijk overwint mijn nieuwsgierigheid en het is echt indrukwekkend hoe goed alles geconserveerd is gebleven. Het lichaam, de haren, de kledij, ze laten een blijvende indruk na.

Via San Salvador de Jujuy, de hoofdstad van de provincie Jujuy gaat onze route verder naar de Quebrada de Humahuaca. Onder weg hebben we wel drie keer controle maar met onze Duitse nummerplaat zitten we blijkbaar altijd wel safe ;-) Meestal knikken ze gewoon eens vriendelijk en vragen waar we naartoe gaan. Meer niet. Het is al middag als we aankomen in Tilcara.

20120520_N..cia_004.jpg20120520_N..cia_006.jpg

Het is een beetje manoeuvreren om de camper door de smalle straatjes te krijgen. We gaan een hapje eten in een van de weinige plekjes die open zijn. De vensters staan open en de hoogtezon schijnt warme stralen naar binnen. We lopen nog even langs de artisanale markt op het centrale plein en van ver zien we een briefje wapperen tussen de ruitenwisser van onze auto. Hans en Alina zijn hier en laten weten waar ze verblijven. We gaan hen tegemoet en er is nog een kamer vrij in het hotelletje waar zij de nacht doorbrengen. Een heerlijk boutique hotelletje en na enkele weken camperen is dit grote luxe. Bedankt voor de tip!

De volgende dag nemen we afscheid van Hans en Alina en wij houden Tilcara nog een dagje als thuisbasis. Via kleine zanderige en stijle straatjes zoeken we onze weg uit dit stadje. We volgen een vrachtwagen over een kramakkelige brug (als hij erover kan, wij ook) tot in Pucará maar verderop belanden we in een droge rivierbedding... zonder brug. Weer een hele belevenis voor onze camper en onnodige stress voor ons maar we krijgen Antonio toch weer over de dikke stenen. Via de RN 9 rijden we verder langs de prachtige Quebrada de Humahuaca richting Bolivië. Door erosie hebben zich aan weerszijden van de canyon gelaagde bergwanden gevormd in een prachtig kleurenpallet gaande van lichtbeige over rood, paars, groen en bruin. De kleuren steken fel af tegen de knalblauwe hemel en de rotsformaties nemen soms de gekste vormen aan. Ik zie er soms stijfgeslagen slagroompieken in of is dat een onbewust verlangen naar ;-)

20120518_Q..des_147.jpg20120518_Q..des_067.jpg

Cardon cactussen, ook in de gekste vormen, staan willekeurig in de zon te pronken. En tussen al dat natuurgeweld liggen links en rechts van de weg kleine, stoffige dorpjes met pitoreske kerkjes, een opvallende begraafplaats, adobe huisjes of restanten van Inca ruïnes. Begrijpelijk dus dat deze vallei aan de Werelderfgoedlijst werd toegevoegd.

20120518_Q..050__2_.jpg

Bolivië staat niet in de planning en we keren terug naar ‘de poort’ van de quebrada, Purmamarca. Met zijn 500 inwoners ligt dit kleine dorpje aan de voet van de Cerro de los Siete Colores. Wat een luxe om elke dag op zo’n kleurrijke achtergrond te mogen kijken.

20120518_Q..des_052.jpg20120518_Q..des_054.jpg

Vanaf hier slingeren we met onvermijdelijke fotostops de hoogte in langs een imposante pas die richting Chili gaat. De lucht wordt ijler, de wind ijziger en de temperatuurmeter daalt... Eens de piek van 4170 m bereikt, gaat het hoelanger hoe trager maar hij doet het, onze Antonio!! Daarna slingert het terug naar beneden.

20120518_Q..des_087.jpg20120518_Q..des_145.jpg

Gek hoe de natuur hier altijd van het ene extreem in het andere verandert want eens beneden is alles weer plat, en in de verte zien we een grote blinkende vlakte, de Salinas Grandes of grote zoutmeren. Hoewel we de hele weg alleen reden, staan hier heel wat minibusjes en campers die vanuit Chili naar hier zijn gereden. In plaats van sneeuwblind word je hier zoutblind. Oude vrachtwagens rijden af en aan met bergen zout voor verdere productie. De chauffeurs zijn helemaal ingepakt om niet te verbranden of misschien ook wel om niet herkend te worden op de foto’s, want die worden hier natuurlijk ongelooflijk veel genomen.

large_20120518_Q..des_107.jpg

Geplaatst door Theo DM 19:03 Gearchiveerd in Argentinië Tagged salta de salinas grandes cafayate san_lorenzo quebrada maam zoutmeer Reacties (0)

Langs de Ruta 40 naar Cafayate

sunny 21 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

We nemen nog eens afscheid van Eduardo en Elvira en onze rit naar het noorden van Argentinië wordt nu hoe langer hoe concreter. Via La Rioja gaat het langs de Sierra de Velasco naar het rustige Belén waar we uiteindelijk de zon zien ondergaan en de wolken zich tussen de bergtoppen weven.

Ruta 40
Via de mooie Ruta 40 rijden we verder naar Cafayate. De ‘snelweg’ snijdt door piepkleine, schattige dorpjes.

20120511_v..ate_029.jpg20120511_v..ate_034.jpg

Als het plaatselijk fruitkarretje passeert, kunnen we niet anders dan stoppen. De fruitverkoper draait ondertussen een lokaal deuntje en het is hier de streek van het fruit dus het kan niet verser. Een gezond mens in een gezond lichaam, niet?

20120511_v..ate_019.jpg

Verderop in een ander dorpje verkoopt Donna Blanca vers brood en koekjes. We staan weer op de rem en gaan eens kijken wat Blanca allemaal heeft uitgestald. Mmmmm allerhande broodjes en diverse soorten koekjes met.... dulce de leche natuurlijk. Een gezond mens moet af en toe ook iets ongezonds snoepen :-). We mogen een kijkje nemen achter het stalletje waar twee van haar collega’s op ambachtelijke wijze brood staan te bakken. Vanaf Santa Maria probeert onze GPS ons in een richting te sturen waarvan we denken dat dit onmogelijk de snelweg kan zijn!? Een zandweg die op verschillende plaatsen onderbroken wordt door een rivier. Help, wat nu. We proberen de diepte te pijlen door enkele steentjes te gooien maar krijgen er geen idee van. Stokken liggen hier niet en we hebben even geen zin om de broekspijpen af te ritsen en met blote voeten te gaan voelen. In de verte zien we een pick-up naderen en wachten af wat die gaat doen. Die rijdt er door, banden volledig onder water. We vragen of hij kan bevestigen of dit wel degelijk de snelweg is naar Cafayate. ‘Si si’ en ‘no es problema para pasar’. Ik maak een schietgebedje, we kruisen onze vingers en hop daar splasht Antonio door het water.

20120511_v..ate_001.jpg

Slijk spettert in het rond en na nog een paar van deze doortochten ziet hij er niet uit.
Op onze weg liggen de goed bewaarde Quilmes ruïnes. Deze stad was ongeveer 30 ha groot en huisde 5000 mensen. Het vraagt wat klimwerk maar vanop de top van de heuvel hebben we een goed overzicht op de overgebleven vormen en labyrinthen waarvan de muren soms tot 3 lagen dik zijn. De Quilmes overleefden de Inca maar ondanks het strategisch uitzicht op de vallei werden ze uiteindelijk in 1667 door de Spanjaarden verdreven.

20120511_v..ate_040.jpg20120511_v..ate_045.jpg

Het is nog net licht genoeg om de camping van Cafayate die de gids ons aanbeveelde op te rijden. We zijn niet alleen! Er staat nog een camper met Duitse nummerplaat ;-)

Tegen de middag warmt het op en we trekken te voet naar het stadje Cafayate. Het valt meteen op dat hier wel meer toeristen even halt houden. Langs het centrale plein zijn verschillende restaurants, bars en artisanale winkeltjes. Minibusjes uit Salta stoppen er geregeld waarna een horde mensen de souvenirshops induiken en een dagmenu gaan eten.

20120514_C..014__2_.jpg20120514_C..020__2_.jpg

Maar desondanks doet het stadje toch heel gemoedelijk aan. Zelf slenteren we ook door de artisanale marktjes en met een zwak voor hoeden kan ik niet weerstaan om zo’n stoere lederen gaucho hoed op te zetten ;-) Als Theo en ik de passende maat en favoriete kleur vinden, brandt de verkoper onze initialen in de rand, een gewoonte hier, zegt hij.

Cafayate_m..el_vino.jpg

Het wijnmuseum in Cafayate verkoopt niet alleen heerlijke wijnen maar verrast ons met poëtische teksten van Zuid-Amerikaanse kleppers als Borgés, Saavena en Galeano. De Engelse vertalingen zijn minstens even lyrisch. Het interieur, de audio- en visuele aanpak zijn heel professioneel en een lust voor oog en oor. Op het terras genieten we na bij een verfrissende Torrontes en zo zijn al onze zintuigen bevredigd.

Cafayate.jpgIMG_3184.jpg

Op de binnenplaats van de camping staan ondertussen 4 campers en een vrachtwagen met Belgische nummerplaat! Het zijn Kurt en Cindy die zoals de Zwitsers met een MAN vrachtwagen rijden waarvan de cabine door Kurt helemaal omgebouwd is tot huis op wielen. Ze reisden per boot met hun vrachtwagen van Antwerpen naar Brazilië wat op zich al een onvergetelijke ervaring was. Stephan en Birgit nemen om de 6 jaar een jaar loopbaanonderbreking en hebben al heel wat van de wereld gezien. Ze laten hun camper iedere keer per boot overbrengen. Ook een familie uit Canada met drie kleintjes maken deel uit van de ‘clan’ :-) Zij reisden van Noord naar Zuid-Amerika nog voor de schoolplicht van hun oudste zoontje. ’s Avonds zetten we alle stoelen, wijn, bier, en koekjes bij elkaar en iedereen haalt zijn reisverhalen boven, de leuke ervaringen, de geweldige avonturen en soms minder leuke ervaringen of gevoel van onveiligheid. Ook de volgende dagen blijven we in het gezellige stadje, verkennen we de stoffige zijstraten, en genieten van het ideale klimaat. Het is gek maar iedereen komt hier een beetje tot rust. De ochtenden en avonden zijn koud maar overdag is het zalig warm. Ideaal om wat bij te lezen, te bloggen, de camper op orde te brengen, naar de kapper te gaan....En iedere avond verzamelen we rond het kampvuur om de problemen in de wereld te bespreken :-)

large_20120515_Q..ate_001.jpg

Geplaatst door Theo DM 18:19 Gearchiveerd in Argentinië Tagged cafayate Reacties (2)

Luna de hond, de maan of een vallei?

sunny 25 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Via een scenic drive door de Valle de Calingasta en de Sierra del Tigre, tussen Andes en meerkleurige precordillera, kiezen we uiteindelijk richting San Juan om slechte gravelweg te vermijden. Onderweg pikken we Michaël en Esther op die ocharme al een hele dag staan te liften. Er is weinig verkeer op deze baan maar gelukkig is het ook ons plan om naar Parque Provincial Ischigualasto of Valle de la Luna te gaan. Het is al pikdonker als we toekomen in San Agustín de Valle Fértil en we besluiten hier te overnachten. De camping overtreedt alle regels van hygiëne maar we zijn te moe om te gruwelen en kruipen alle vier direct in onze nest :-(.

Even op de maan
Het Parque Provincial Valle de la Luna maakt het ontwaken in de horror camping helemaal goed. De naam van het park verwijst naar de oude Diaguita taal en betekent ‘land zonder leven’. De rit door het park gaat in konvooi, de ranger rijdt voorop. Het park is een woestijnvallei tussen twee bergketens.

20100509_V..una_040.jpg20100509_V..una_021.jpg
20100509_V..una_025.jpg
20100509_V..una_028.jpg

Door de tijd heen heeft het water van de Rio Ischigualasto grillige vormen gehouwen in de canyon en die spreken tot ieders verbeelding. De populaire hebben ondertussen een naam gekregen. Zo zijn er o.a. de worm, de sfynx en de duikboot. De combinatie van rode zandsteen, grijze klei, vulkanische asse en groene cactussen zorgt voor mooie plaatjes. Als kers op de taart krijgen we op het einde van de rit ook nog een familie mara’s te zien.

20100509_V..una_078.jpg

Omdat we achteraan rijden, kunnen we stoppen en in alle rust deze grappige hazen en hun kleintjes uitgebreid bewonderen. Als we terug aan het startpunt aankomen, staat een volgend konvooi auto ’s klaar. We zien meteen de auto van Elvira en Eduardo staan. We spreken met hen af om vanavond in Vallecito te overnachten. De zonsondergang in het park levert spectaculaire beelden op en als het eenmaal koud en donker is, nemen we afscheid van Esther en Michaël die ondertussen een lift naar San Juan hebben gevonden. We slapen en eten In Vallecito, enkele zandwegen groot, of the middle of nowhere zoals Eduardo zelf zegt. Je kan bijna niet geloven dat hier een comedor te vinden is. Theo probeert de lokale locro – een stevige stoofpot op basis van maïs, uien en vlees.

IMG_3075.jpg

Wij houden het bij een pasta met kip, de porties zijn om drie dagen van te eten :-) We sluiten af met een mierzoet dessertje van mini-peertjes. We hebben weer een hele fijne avond met onze Argentijnse vrienden en zonder hen hadden we dit plekje nooit gevonden.

20100510_V..l_n_003.jpg20100510_V..l_n_009.jpg20100510_V..l_n_014.jpg20100510_V..l_n_015.jpg

Geplaatst door Theo DM 17:30 Gearchiveerd in Argentinië Tagged la de valle luna calingasta Reacties (0)

Barreal, the forgotten Andes

sunny 21 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Fiesta time
We vertrekken vroeg in de ochtend door de adembenemende Valle Calingasta naar het stadje Barreal en rijden er eerst wat rond op zoek naar een camping. Onze GPS gaat een paar keer de mist in zodat we na een half uurtje zowat door alle straten zijn gereden, groot is het hier niet. En wat is de verwondering groot als we eindelijk eens een superpropere camping vinden! Op deze vroege zondagochtend kruisen we verschillende gaucho’s in traditionele outfit. Verderop staat een groepje en sommige mannen hebben nog een extra paard aan een touw. We veronderstellen dat ze verzamelen voor een feest als we een versierde koets in het oog krijgen.

20120506_Barreal_005.jpg20120506_Barreal_007.jpg

Zoals gisterenavond afgesproken, ontmoeten we Eduardo en Elvira. In Barreal is het fiesta time, vernemen we wat later via de radio. Wat een geluk dat we dit kunnen meemaken. Het is een folkloristisch feest waarbij vooral de gaucho’s getest worden op hun vaardigheden te paard. Op het podium zorgt een lokale folklorezanger voor een muzikale noot en een dansgroep uit Calingasta danst met hart en ziel enkele plaatselijke volksdansen. De sympathieke verteller/zanger kondigt het Belgisch bezoek aan maar we worden niet echt enthousiast onthaald. Volgens Elvira omdat de Argentijnen vrij gesloten zijn, maar daar denk ik toch het mijne van.

20120506_Barreal_079.jpg20120506_Barreal_062.jpg
20120506_Barreal_030.jpg20120506_Barreal_069.jpg

Een kleine maar hevige zonda (een kleine storm met warme wind) laat plots heel wat zand en stof opwaaien maar dat kan niemand deren. Gek hoe het ineens veel warmer is. Er wordt lustig verder gefeest en bij ons vertrek merken we op dat er heel wat feestgangers boven hun theewater zijn.

Ochtendgymnastiek op hoogte
Met Ricardo, Elvira en Eduardo rijden we vandaag met een goed gevulde jeep naar Laguna Blanca. Een indrukwekkende 4x4 rit hoog in de bergen van de Cordillera de Ansilta met uitzichten op de Aconcagua en andere pieken.

20120507Co..lta_044.jpg20120507Co..lta_023.jpg

Langs deze gesloten weg rijden ook de vrachtwagens naar de kopermijn. Ricardo krijgt een walkie talkie mee zodat we weten wie er onder weg is. Opgaand verkeer heeft voorrang. Evident is het niet langs deze smalle en steile wegen. Ik kijk liever niet teveel naar de afgrond ;-) De guanaco’s ondervinden duidelijk geen hinder, ze huppelen bijna loodrecht de bergwanden op. Ondertussen doet in de auto de maté beker de ronde en ik bedank weer vriendelijk voor het bittere vocht. Ongelooflijk die Argentijnen, maté werkt volgens mij even verslavend als een sigaret. Als we aankomen op de piek waait er een frisse bries en we maken een wandeling rondom het halfbevroren meer. Op de schaduwplekken ligt nog verse sneeuw en we voelen ons niet te oud om een paar rake sneeuwballen te gooien :-).

20120507Co..lta_041.jpg20120507Co..lta_032.jpg

Ondanks dat we ons niet zo gewenst voelden op het lokale Fiesta gebeuren, voelen we ons heel thuis in het dorpje dat niet alleen prachtig gelegen is maar ook een enorme rust uitstraalt. Misschien is het wel helemaal anders in het hoogseizoen wanneer alpinisten hier hun thuisbasis hebben. We halen nog wat proviand voor de volgende dagen in het plaatselijk kruideniertje. Beneden aan het vensterraam is een opstapje gemetst zodat iedereen netjes op raamhoogte staat om te bestellen.

Barreal_winkeltje.jpg

De winkeldame is echt een schatje en laat ons allerlei huisgemaakt lekkers proeven. Straks hebben we geen honger meer en dat terwijl Eduardo waarschijnlijk veel te veel vlees op de parilla gaat leggen. De avond is supergezellig en het is net of we hen al heel lang kennen. Voor we het weten wijst de klok 02.00 uur aan. Tijd om afscheid te nemen. Hasta.....?

Geplaatst door Theo DM 18:08 Gearchiveerd in Argentinië Tagged barreal Reacties (0)

(Berichten 1 - 4 uit 4) Pagina [1]