Een Travellerspoint blog

januari 2012

It never rains in Southern California

sunny 15 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

We zijn op 11 januari vertrokken in Fiji en reizen terug in de tijd om na 10 uur vliegen aan te komen op dezelfde dag in Los Angeles! Joehoe 1 dag gewonnen. Hoewel...als we ’s middags toekomen bij Hertz blijkt dat er geen huurwagens meer zijn. Wij hebben de onze, een hybride versie, nochtans een half jaar op voorhand geboekt :-( We zitten met velen een beetje geërgerd in de lounge tot eindelijk na twee uur wachten onze naam wordt afgeroepen. Er staat een hybride Nissan voor ons klaar! We kiezen voor de gemakkelijkheid een hotel bij de luchthaven zodat we, en vooral Theo dan, meteen kunnen rusten. Ik bel met Hoa en ook al is het nu bijna negen jaar geleden dat hij uit België vertrok, het is net of we gisteren nog aan de lijn hingen. We babbelen wat bij en spreken af om morgenavond samen uit eten te gaan.

Het zonnetje schijnt als we opstaan en we rijden richting Venice Beach waar we een lange wandeling maken langs de ‘boardwalk’. Een bonte verzameling kunstenaars, waarzeggers en marktkramers zorgen voor kleur langs de dijk. We komen de gekste figuren tegen, dit is inderdaad dé place voor people watching. Flower power oma’s en opa’s die met de kleinkinderen op stap zijn, toeristen, black berryende zakenlui, locals die luidkeels lopen te telefoneren alsof ze alles aan de buitenwereld willen kenbaar maken, sportieve mama’s die al joggend de kinderwagen voortduwen, zwevende wiet rokers .... kortom leuk om aan te zien.

0SoCal_1201..113_074.jpg7SoCal_1201..113_073.jpg

Maar helaas zijn er ook minder fraaie beelden; er liggen heel wat sukkelaars aan het strand. Het enige wat ze bezitten is een winkelwagen volgeladen met oude dekens, kleren, en het weinige dat ze nog bezitten. We komen voorbij een kraampje waar een Mexicaanse vrouw vers fruit verkoopt. Ideaal voor mijn patiënt, een flinke dosis vitamienen. We kunnen vier verschillende soorten fruit kiezen die zorgvuldig in stukken worden gesneden. Ik strooi er flink wat suiker over zodat het zeker zoet genoeg is. “Jij ook wat, Theo?” Je moet ons gezicht zien als we allebei een aardbei in onze mond steken! Blijkt dat er in die pot geen suiker maar zout zit. De vrouw geeft geen kik. Later vernemen we dat dit een gewoonte is bij Mexicanen, het zou het zoet van het fruit beter laten smaken... We lopen de hele wandeling terug langs de zee. Een oudere jogger, mogelijk de trainer van Sharapova ;-) kreunt bij elke pas heel het strand bijeen. Aaah, aaah, aaah, aaah....We profiteren van het zonnetje en rijden naar het westen van LA. Rancho Palos Verdes is een heuvelachtig natuurgebied dat bekend staat als ‘whale watching’ spot.

5SoCal_1201..113_079.jpg

We zitten in het juiste seizoen dus we kruisen onze vingers en chop sticks bij het eten van een een schoteltje sushi. Sushi shops vind je hier trouwens aan iedere hoek en ze zijn heel betaalbaar. Hoe we er ook naar uitkijken, helaas geen voorbij zwemmende walvissen deze namiddag. We wachten tot de zon ondergaat, en dat is al vroeg want het is winter. We overnachten in Calabassas, niet zo ver vanwaar Hoa woont. Zoals afgesproken wachten we op zijn telefoontje maar klop, klop, daar staat hij ineens aan de deur van onze kamer. Het is een blij weerzien en attent als hij is, stelt hij voor om een Viëtnamese noedelsoep te gaan eten. Ideale voeding voor de streptokokken patiënt en het zal hem aansterken, dixit Hoa ;-). Mmmmmm nostalgie, het brengt ons even terug in Aziatische sferen en we kunnen ons Viëtnamees nog eens bovenhalen, tenminste het weinige dat we nog niet vergeten zijn.

9SoCal_1201..113_086.jpg

Na het eten rijdt Hoa ons rond in The Valley, het is donker maar hij belooft ons dat als we morgen opstaan we aangenaam verrast zullen zijn door de mooie omgeving. We eindigen aan de pier in Santa Monica die we ondanks de koude toch nog even opwandelen.

9SoCal_1201..113_104.jpg

De volgende ochtend zien we inderdaad hoe mooi de buurt wel is en we besluiten langs de scenic route door de vallei naar de J. Paul Getty Villa te rijden in Malibu. Een prachtige villa opgetrokken in Romeinse stijl waar je naast de villa, het zwembad en de tuinen ook de privé collectie van Getty gratis kan bekijken, je betaalt enkel voor de parking.

9SoCal_1201..113_121.jpg

In de late namiddag lopen we nog door de nieuwste shoppingwijk van Santa Monica. Window shoppen heet dat ;-). We zijn vanavond terug afgesproken met Hoa en maken kort even kennis met zijn papa. We blijven in Aziatische sfeer en leren de Koreaanse keuken kennen. Zonder onze lokale gids zouden we hier nooit komen, laat staan weten wat we moeten bestellen. Het uitgebreid diner bevestigt nog maar eens de goede appetijt van de Aziaten :-) Daarna laat Hoa ons LA by night zien en toont hij trots de Walt Disney concert hall zien, een prachtig staaltje architectuur van de hand van Frank Gehry, de man van het Guggenheim Museum in Bilbao. Voor we het weten is het half twee ‘s nachts en moeten we afscheid nemen. Hoa moet morgen, zaterdag, werken en wij rijden richting San Francisco. Het weerzien was kort maar intens en wij hebben er in ieder geval erg van genoten. Vanuit het zonnige LA alvast langs deze weg heel veel knuffels van Hoa!

4diverse_019.jpg

Via de Pacific Coast Highway, ook wel de number one highway genoemd, rijden we tot Santa Barbara, onze eerste stop. Het is een lang weekend want overmorgen is het een feestdag in California en er is veel volk op de been. We volgende de scenic route en hoewel we al heel verwend zijn, genieten we toch van deze weer totaal andere landschappen. In Morro Bay vinden we een motelletje waar nog een kamer vrij is.

20121214-1.._SF_015.jpg

Het is berekoud en met de nodige lagen aan verkennen we het stadje dat maar een paar straten groot is. De nadruk ligt er vooral op de Morro Rock, de zeeleeuwen en het vissershaventje. Zonder het te willen, belanden we in het nr. 1 restaurant van Morro Bay waar het tjokvol zit.

diverse_025.jpgdiverse_024.jpg

Vandaag nog een paar graden kouder, maar het zonnetje schijnt.

20121214-1.._SF_060.jpg

We rijden verder de Pacific Coast Highway af en wanneer we een eindje voorbij San Simeon zijn, zien we langs de kustlijn een kleine parking die helemaal vol staat. Een heleboel mensen, camera in de aanslag.... Hebben wij, en die anderen natuurlijk, geluk zeg. Piedras Blancas, zo heet het hier. Het is de thuisbasis van de noordelijke zeeolifant. Het broedseizoen is net begonnen en er liggen honderden zoogdieren op het strand. Mannetjes met een kolossale neus, omringd door een harem vrouwtjes die hun pasgeboren schattige pups voeden.

20121214-1.._SF_033.jpg20121214-1.._SF_052.jpg

Het is een lawaai van jewelste; gorgelen, briesen, blazen, trompetteren. De bende paparazzi laat hen koud, ze doen gewoon hun ding en dat zo ongeveer een 100 dagen. We zijn er niet weg te slaan want ze zorgen echt wel voor spektakel. Mannetjes vechten om hun plaats af te dwingen in de groep, logge blubberige beesten die na vijf passen uitgeteld zijn, zogende vrouwtjes krabben hun lijf met hun vinnen , allemaal gooien ze wat zand in een waaiende beweging op hun lijf. Zoveel hebben we er nog nooit tesamen gezien.
Ineens vliegt een zwerm zeemeeuwen op en naast een vrouwtje, wij hebben de geboorte niet kunnen zien maar de meeuwen wel natuurlijk en de moederkoek is voor hen een lekkernij. Genoeg fotomateriaal. Wanneer we in de buurt van Carmel komen, slaat plots het weer om, tijd om iets te snacken. Het stadje Carmel by the Sea is vrij mondain, en doet heel Engels aan. Het mediterraanse eetcafé was wel de moeite, dus al bij al ;-)

Ben ik met een Mac freak op reis of niet? Voor we San Francisco stad aandoen, rijden we langs de garage van de ouderlijke woning van Steve Jobs. Daar waar het allemaal begon. Een typische, Amerikaanse open bebouwing, verder niets aan te zien. In de in company store van het hoofdgebouw van Apple, laden Japanners hun boodschappenmand vol. Het gaat ver hoor, tot babykleertjes toe, alles met ...een Apple-tje natuurlijk.
Oh ja, Happy Martin Luther King day. De Amerikanen hebben een dag vrij vandaag en dat laat zich duidelijk voelen.

20120116_SF_008__2_.jpg20120116_SF_035__2_.jpg

Overal is het aanschuiven, Fishermans Wharf, Pier 39, een ritje met de cable car, Union Square....We rijden tegen valavond wat rond in de hoop op een leuk restaurantje te vallen waar plaats is. In Nob Hill vinden we zo’n gezellig, klein plekje met een open keuken en een tafeltje of acht. We zitten nog niet goed neer of het loopt helemaal vol en er staan voortdurend wachtenden in de rij. Duidelijk gegeerd bij de locals en inderdaad heel lekker maar berekoud. De hete tomatensoep doet wonderen :-)

We volgen vandaag de scenic route 49. Die loopt o.a. helemaal door de stad en via het Golden Gate Park naar de Golden Gate Bridge en verder.

20120117_S..ods_012.jpg20120117_S..ods_017.jpg

Via haarspeldbochten gaan we verder naar het noorden via de Muir woods waar we picknicken op een bank met ‘a view’ en een wel heeeel frisse neus halen aan het strand van Stinson.

20120117_S..ods_041.jpg20120117_S..ods_045.jpg

En daarmee zit het korte California intermezzo er op. Nog een uitgebreide babbel met daaahling Hoa en dan is het inpakken geblazen.

Op de korte tijd zijn we doordrongen van de probiotics rage en weten we dat jouw hond binnenkort naar de yoga les gaat :-)
De Amerikanen, soms hebben ze ze toch niet alle vijf op een rij ...

Geplaatst door Theo DM 15:23 Gearchiveerd in Verenigde Staten Tagged california san francisco los angeles Reacties (3)

Fiji - l'aventure c'est l'aventure

storm 26 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

We landen in Nadi op het hoofdeiland Viti Levu in Fiji. Als we de luchthaven binnenkomen staat een bandje traditionele muziek te spelen. Ik word er direct goed gezind van en overal klinkt het “Bula!”, Hallo, welkom.
Met Theo gaat het echter niet al te best, hij kan ondertussen moeilijk slikken en praten en eet niet meer.”Bula, who are you looking for?” We worden door een dame van het luchthavenonthaal meteen naar een barretje geleid waar we moeten wachten tot iemand van Octopus Resort ons komt halen. Het wachten duurt wel erg lang, ik ga een paar keer de luchthavenhal op en neer op zoek naar iemand die ons kan helpen maar zonder succes.
Er klopt iets niet. Bij het uitschrijven van onze vliegtuigticketten (een half jaar geleden) heeft Air New Zealand geen rekening gehouden met het zomeruur op Fiji. Daardoor missen we de enige boot die ons naar Waya Island zou brengen. Na heel wat over en weer bellen komt een busje ons ophalen zodat we tenminste al uit de luchthaven zijn.
Er zijn twee opties; overnachten op het hoofdeiland en morgen met de boot naar Waya varen of nu een boot charteren. Overnachten in Nadi zien we niet zo zitten, we hebben immers een half jaar op voorhand een verblijf op het mooiste eiland van Fiji geboekt en betaald. En de tweede optie, een boot charteren, is onbetaalbaar. De chauffeur van het Octopus busje is een hele vriendelijke man. Hij trekt alle registers open en terwijl hij voortdurend belt, rijdt hij met ons rond op het hoofdeiland. “Zo zien jullie tenminste nog iets in plaats van te moeten wachten op een oplossing”, zegt hij. Het is enorm vochtig, het regent pijpenstelen en de wegen liggen er heel slecht bij maar we proberen er alle drie de moed in te houden. Ondertussen brengt hij ons naar de apotheker en stopt hij bij een McDonalds zodat ik een hapje kan eten. Theo moet het met een cola stellen want hij krijgt niets doorgeslikt, hopelijk werkt de medicatie snel. Uiteindelijk rond een uur of drie in de namiddag krijgen we te horen dat we, als we dat willen, met een open visserssloepje naar het eiland kunnen gebracht worden, met de nadruk op ‘open’. De zon is doorgebroken en we zien dat wel zitten. We staan aan de kade te wachten en in de verte zien we het bootje aankomen maar de man heeft niet voldoende benzine voor de overtocht. De lucht ziet er dreigend uit, dus nemen we het zekere voor het onzekere en doen we regenhoezen over onze rugzakken. Na een half uurtje staan de schipper en de chauffeur er terug met gevulde jerrycans. Over veiligheid wil ik het niet hebben want de reddingsvesten die in de boot liggen, laten te wensen over en we krijgen ze niet goed aangebonden. De schipper gebaart dat we elk aan een kant op de grond moeten gaan zitten en daar gaan we. Het eerste uur is best wel leuk, de zon schijnt terug, en de schipper is een sympathieke Fijiaan.

boot_fiji.jpg

Maar dan komen er donkere wolken aanzetten en de zee wordt woelig. Het begint hard te regenen, zo hard dat het pijn doet in ons gezicht. Metershoge golven slaan over het bootje, het water is gelukkig heel warm. Het avontuur begint. Vier uur later, Theo met een blauw achterste, ik met een blauwe schouder, en als twee verzopen soepkiekens komen we aan land. We worden vol bewondering onthaald en meteen naar de hut gebracht. Een warme douche doet wonderen maar Theo blijft zich heel slecht voelen, krijgt ’s avonds weer geen hap binnen en begint terug hoge koorts te maken. De situatie wordt alleen maar erger want hij kan ook niet meer drinken en heeft veel pijn. We hebben een slapeloze nacht, het slikken wordt steeds moeilijker. Hier zitten we nu. Een afgelegen eiland, geen dokter in de buurt en enkel iemand met wat ‘medical experience’ in de slaapzaal. Ik overleg met Dominique, een van de managers van het resort, wat onze opties zijn maar er zit helaas niets anders op dan uit te checken en terug naar het vasteland te keren met de boot van 12.00 uur. Die zit echter vol maar we hebben geluk want een familie wil haar plaats afstaan omwille van het slechte weer. Het stormt hevig maar de boot zal toch uitvaren. Uiteindelijk komt die er om 14.00 uur door en iedereen wordt gewaarschuwd: het zal een ruige vaart zijn. Er worden plastiek zakjes voorzien en wie het nodig acht, neemt een pilletje tegen zeeziekte. Dominique is heel bezorgd en maakt ook nog een dossiertje aan voor onze verzekeringsmaatschappij. Twee uur trotseert onze schipper de storm en brengt ons veilig terug in Nadi waar we meteen een taxi nemen naar de dokter. Dominique gaf ons het adres van een private dokter (want in het ziekenhuis gaat het er niet zo hygiënisch aan toe). Die geeft Theo een spuit tegen de pijn zodat hij hopelijk de antibiotica die hij voorgeschreven krijgt door zijn keel gaat krijgen. Hij heeft een ernstige streptokokken infectie en zal zeker vijf dagen buiten strijd zijn. We boeken voor de gemakkelijkheid een kamer in een hotel bij de luchthaven.
Het water valt met bakken uit de hemel, Theo ligt in bed en ik ontpop me tot verpleegster, lees een bloek of blog.

Dat was ons avontuur in Fiji. De wereldreis heeft ons echter geleerd dat er veel ergere dingen zijn in het leven en wie weet.... misschien komen we ooit nog wel eens terug ;-)

Geplaatst door Theo DM 23:58 Gearchiveerd in Fiji Tagged island fiji resort octopus waya Reacties (2)

Een nieuw(jaar) in Nieuw-Zeeland

rain 20 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

De weergoden blijven grote kuis houden daarboven. Het is de hele nacht blijven gieten en het wil maar niet ophouden. Onze kleren van gisteren zijn nog niet droog en zullen zo mee moeten naar Rotorua. Lieve Joe is zo vriendelijk om zijn auto te verzetten zodat wij onder het afdak kunnen staan om de auto in te laden. We leven mee met alle Kiwi’s die vanavond hun oudejaarsavond buiten wilden vieren... En natuurlijk ook met onszelf want wij zijn ook gedoemd om onderdaks te blijven. En dan wil ik vooral niet ondankbaar of verwaand overkomen maar dan rijden we nog eens heel de weg in ROTweer om in ROTorua aan te komen waar het ruikt (in mijn geval stinkt) naar ROTte eieren. De parking van het motel staat onder water en maakt het uitladen er niet makkelijker op. En toch zullen we vanavond oudejaarsavond vieren ;-) We proberen er de moed in te houden en trekken naar de supermarkt om wat bubbels en ander lekkers te halen. Hoe meer het blijft regenen hoe sterker de rotte eieren geur. Ach, we laten het niet aan ons hart komen en profiteren van een namiddagje ‘thuis’ om een badje te pakken, kleren en schoenen droog te krijgen met de haardroger en een typisch zeemzoet nieuwjaarsfilmpje uit te kijken. In het lokale krantje lazen we dat er vanavond een New Year’s Eve openluchtconcert wordt gehouden en als afsluiter zou een vuurwerk afgestoken worden. Een vuurwerk met dit weer? Een openluchtconcert terwijl alles hier onderstaat? Na ‘ons feestje’ wagen Theo en ik het er toch op en gaan we eens kijken of er in de stad iets te doen valt. Aan het meer is het podium leeg en de wegen errond zijn om veiligheidsredenen afgezet want het water loopt al over de oever. We volgen enkele auto’s die parkeren aan het events center. Hier is duidelijk toch iets te doen. Het concert is naar hier verplaatst en het is een gezelllige, vooral Maori, avond. Verschillende bands coveren voornamelijk 80s-90s muziek en veel is er niet nodig om mij in de stemming te brengen. Het is geleden van Cambodja dat we nog gedanst hebben. De mensen zijn heel gemoedelijk en het is een bonte verzameling van lokale Kiwi’s, Maori en ‘outsiders’. Het vuurwerk is vervroegd naar 11.45 uur maar het is er!

Happy 2012 iedereen xxxxxx

Whakatane__1_.jpg

We besluiten naar de zonnigste stad van NZ, Whakatane, te rijden in de hoop dat het daar een beetje droger is. In Nelson beweren ze ook dat het de zonnigste stad van Nieuw-Zeeland is, we zullen het meteen ondervinden. Onderweg er naartoe niets dan regen maar geloof het of niet, op wat fijne regen na, is het hier dus inderdaad best te doen. We profiteren ervan om een strandwandeling te maken en lopen daarna naar het centrum van het stadje binnen richting jachthaven. We zijn niet de enigen, heel wat mensen wandelen in dezelfde richting. Maar het wordt heel gauw duidelijk wat hen aantrekt. De Whakatane rivier is door het aanhoudende regenweer buiten haar oevers getreden en verschillende restaurants aan de kade zijn ondergelopen en de straten staan blank. De Eastern bay of Plenty heeft het blijkbaar ook zwaar te verduren gehad.

Wanneer_ga..anderen.jpg

De volgende dag staat de krant vol van het noodweer in Whakatane maar ondertussen is het hier in Rotorua iets beter en we vertrekken richting Coromandel en hopen dat het regenen nu eindelijk gaat ophouden. We zijn zo verwend geweest de laatste weken dat we dit weer echt niet meer gewoon zijn. De route naar Whitianga is enorm bochtig maar wel mooi en heel groen. We kunnen ons bijna niet voorstellen dat zich naast deze groene bossen een zee bevindt. Het is ook de lievelingsplek van vele Aucklanders en dat voelen we meteen aan het verkeer. In Whitianga nemen we de ferry naar het schiereilandje en ondertussen komt toch een flauw zonnetje opzetten; het is hoog tijd om te wassen en als al het linnengoed aan de draad hangt, kleurt de hemel blauw en is het tijd voor een aperitiefje.... in de zon! Zalig, dat doet nog eens deugd. ’s Avonds staan er sterren aan de hemel, joehoe dat ziet er goed uit voor morgen want we gaan met de boot van Daryll op de Pacific varen.

Kleine misrekening, het giet pijpenstelen als we opstaan. De was die nog hing te drogen hangt te sijpelen. De boottocht naar Cathedral’s Cove....? Gelukkig is de schipper zo eerlijk om te zeggen dat het echt geen zin heeft om op zee te gaan want we zullen niks zien en alleen maar drijfnat worden. We kunnen eventueel in de namiddag met hem meevaren als het weer wat gekeerd is. Intussentijd stellen we onze hoop op Coromandel en rijden volle moed naar ginder. Onderweg markeren bordjes de mooiste uitkijkposten maar het is kiezen: kijken vanuit de auto of zeiknat worden. Coromandel is een heuvelachtig schiereiland en heeft een adembenemende natuur met aan beide kanten prachtige zandstranden. De stad zelf is een paar straten groot, en vooral gekend voor haar gerookte mosselen. Daar is het iets te vroeg op de ochtend voor ;-) We blijven wat hangen aan het strand en houden vooral onze tijd in het oog. Het is gestopt met regenen dus maken we toch kans op die boottocht naar de grotten. Even in de gauwte nog wat specifieke schelpjes verzamelen en dan rijden we via de legendarische 309, een onverharde route, terug. We hebben tenslotte een jeep voor dit soort wegen. Tiens, wat is dat op en langs de weg? Hoe schattig. Zwarte varkentjes met kleintjes. Dean de varkensboer heeft ze uitgelaten en zelf houdt hij een kleintje van 5 dagen oud in zijn armen. Ik mag het ook eens vasthouden.

Kom_kindjes.jpgBaby_zwijntje_5_dagen.jpg

Wat een hevig beestje, ik doe mijn best om het vooral niet te laten vallen. Even verderop stoppen we bij de 10 meter hoge Waiau watervallen, en in hetzelfde reservaat gaan we de zelf de omvang van de 600 jaar oude bomen eens checken.

Waiau_Falls.jpg6_meter_dik.jpg

Terug in Whitianga is het gestopt met regenen en we zijn net op tijd terug bij Daryll voor de boottocht. Hij vaart met een rubberen speedboat en met ons gaat ook een Chinese familie mee. Oma, opa, de zoon en schoondochter en hun kleine meisje. Het is ruwe zee maar de opa wil toch vooraan in de boot zitten en hij zal het geweten hebben. Hij krijgt op zee een enorme golf water over zich heen en kan er nog mee lachen ook. De oma is al even sportief, die geniet duidelijk van het op en neer gaan van de boot, ze kan haar gilletjes niet onderdrukken en probeert haar schoondochter gerust te stellen die ik een pilletje gaf tegen zeeziekte. Daryll weet perfect zijn rubberboot te besturen en loodst het ding behendig langs de Shakespeare rots ... die het profiel van de gelijknamige schrijver voorstelt, langs de ‘Cathedral Cove’, een in witte rotsen uitgesleten grot die in een van de ‘Narnia’ films als locatie diende ..... en inderdaad op een kathedraal lijkt ;-) en mikt het vaartuig ook nog door een nauwe grot.

Cathedral_cove_tour.jpgDuidelijk_genietend.jpg

Het is een hele klus om tussen de grote golven door die boot erin te varen en we vragen ons af of het met dit stormweer eigenlijk wel verantwoord is. We sluiten de avond af in een visrestaurant getipt door Daryll en eten .... veel te veel.

Brr_koud_en_nat.jpgCathedral_Cove.jpg

Vandaag is onze laatste dag in Nieuw-Zeeland, de maand is weer omgevlogen :-(. We vertrekken vroeg naar Auckland zodat we nog iets van de stad kunnen meepikken. Theo staat op met keelpijn en Marc voelt zich ook al niet te super. De stad ligt op een landengte tussen twee natuurlijke havens. Auckland wordt ook wel de "City of Sails" genoemd, heel veel Aucklanders hebben een boot. We wandelen richting ‘The Waterfront’ in het volledig vernieuwde centrum van de stad dat zich heeft zich ontwikkeld tot een trendy woon- en uitgaansgebied. In contrast hiermee staat vlak bij de haven de barokke Ferry Building uit 1911. We gaan verder richting Sky Tower, de blikvanger onder de hoge gebouwen . Theo geeft forfait, hij gaat alvast inchecken en hoopt zich straks beter te voelen.

Auckland__2_.jpgAuckland__3_.jpg

Marc en ik nemen de lift naar het observatiedek, 328 meter hoog. Jammer van het weer want het is maar een grijs panorama. Een ding is zeker, Auckland is zo uitgestrekt dat we het vandaag met een proevertje zullen moeten doen. De vloeren van het observatiedek zijn op sommige plaatsen in glas. Bangelijk om daar over te stappen en zeker niets voor mensen met hoogtevrees! Voor de durvers, de veertigplussers met een midlife crisis, of de (on)gelukkigen van een weddenschap is er de SkyJump.

Auckland__1_.jpg

Auckland__5_.jpgAuckland__6_.jpg
Je kan immers vanaf de toren aan een kabel naar beneden springen. Wij kijken toe vanop het observatiedek en gewoon al bij het zien breekt ons het angstzweet uit. Aan diezelfde SkyTower nemen we de Explorer Bus die ons in ongeveer een uur een een impressie van de stad geeft. Theo ligt ondertussen met koorts in bed en we besluiten dan maar om alle restjes koeken, drank, en corn flakes die we hebben op te snoepen en ‘thuis’ te blijven. Wij vertrekken immers straks om 03.00 uur in de nacht dus we kunnen maar beter tijdig inpakken. We hadden het afscheid iets anders gezien maar we zijn het er alle drie over eens; Nieuw-Zeeland is adembenemend mooi, de natuur ongerept, het land immens wijds, maar het leven duur, heel duur.

Geplaatst door Theo DM 23:57 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged auckland rotorua whakatane whitianga Reacties (0)

(Berichten 1 - 5 uit 7) Pagina [1] 2 » Volgende