Een Travellerspoint blog

Ciptagelar


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

We rijden met Djaelani via een prachtige route in het Haliumgebergte naar het dorpje Sinarresmi. Hij heeft een jeep geregeld en we snappen snel waarom. De weg, als je het al weg kan noemen, is verhard met stenen maar vreselijk hobbelig. We vliegen van de ene kant naar de andere. We passeren enkele piepkleine dorpjes en kinderen wuiven.

20110910_031.jpg20110910_017.jpg
20110910_033.jpg20110910_032.jpg

We arriveren vroeg in de namiddag in Ciptagelar en samen met de gidse, Umah, krijgen we een lunch in de grote keuken van de home stay “Imah Gede”. Een hele speciale gebeurtenis eigenlijk; er zijn nog veel mensen in de weer met het koken van rijst, ontbenen van een geit, kindjes zitten ondertussen voor de televisie.

Ciptagelar is een kasepuhan, een sociale structuur overgeleverd door de voorouders. De bewoners zijn een in sociaal, cultureel en historisch opzicht. Een kasepuhan fungeert als een soort mini-overheid voor de mensen in een bepaald gebied. Men leeft er in harmonie met de natuur. Er is bv maar een rijstoogst per jaar in overeenstemming met wat de grond kan verdragen. De leider van de kasepuhan is Abah en hij en zijn echtgenote regeren. Uit respect moet Theo een gevouwen doek rond zijn hoofd dragen zoals alle mannen trouwens en ik krijg een sarong aan. We overnachten primitief in een kamer met bed. De WC’s zijn verder op het plein, het zijn hurk WC’s en de geur laat te wensen over. Ondanks het minimale comfort is het allemaal heel speciaal en vooral heel authentiek.

We mogen of liever, worden vriendelijk doch met aandrang verzocht om op audiëntie te komen bij de Abah, want hij wil graag zien wie zijn gasten zijn. Yoyo, zijn assistent doet de vertaling want behalve hij en zijn echtgenote die ons verder door het dorp gidst spreekt niemand Engels. Yoyo is een ‘performing artist’ en heeft al in verschillende landen gewoond. We komen echter niet te weten wat we moeten verstaan onder die ‘artist’ en voor ons heeft hij iets van een fakir. ’s Avonds treedt een groepje Anklunspelers op en we komen zelfs op de nationale TV.

20110910_048.jpg20110910_053.jpg

Ik slaap die nacht nauwelijks, de sigarettenrook die in het huis hangt beneemt me de adem en ik lig de hele nacht te hoesten.
De volgende ochtend gaan we te voet door het tropische regenwoud naar het lager gelegen dorp Ciptarasa waar de jeep ons terug oppikt en naar Pangguyangan brengt. Vandaar gaan we verder met Djaelani naar het strand van Ujung Genteng maar maken terug een tussenstop in Pelabuhan Ratu voor een uitgebreide lunch. Die is welkom want ik was geen fan van de buffelsoep noch van de geitenstoofpot in de home stay.

Geplaatst door Theo DM 7:35 Gearchiveerd in Indonesië Reacties (0)

Pelabuhan Ratu


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Van Sumur rijden we in oostelijke richting naar guest house Luda Kaut. Een heerlijke kleine guesthouse, de eigenaar is een Nederlander.

We worden verwelkomd met een stuk appeltaart en verse meloenjus! Onze kamer ziet er fantastisch uit, koloniaal ingericht maar de airco lekt en er ligt een grote plas water op de grond maar dat vinden we niet erg. De service is echter voortreffelijk en gelukkig is er nog een andere kamer vrij.

20110910_009.jpg110907_div..081__3_.jpg

De volgende dag slapen we uit en gaan op verkenning langs het strand. We zijn de enige blanken en hebben weer veel bekijks. Hello mister, hello, can I make a picture. Het is nog altijd vakantie en dus is er veel jeugd op het strand. Een trio neemt gitaar en drums mee op de rotsen en we maken gauw een mini videoclipje. De Aziatische versie van Dries Henderickx glundert :-)

Geplaatst door Theo DM 7:32 Gearchiveerd in Indonesië Reacties (1)

Ujun Kulong – National Park


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

We gaan terug naar Sumur waar Edi en de crew van de boot ons opwachten. Djaelani gaat niet met ons mee. Hij heeft het niet zo met water en verwittigt ons dat de terugtocht, omdat de winden dan anders staan, redelijk hevig zal zijn. We laten onze rugzakken achter bij de eigenaar van de boot en nemen enkel spullen mee voor trekkings en 2 overnachtingen. Een kleine maar handige man, Fandy, laadt alles op een karretje en we trekken ermee naar het strand. Edi koopt nog wat vislijn in een stalletje. Wat een drukte op het strand. De vissers verkopen hun vangst van de afgelopen nacht; de geuren overwelmen ons. Mister mister, may we take picture please, you and my wife, and kids, brother also en daarna wordt de hele familie erbij geroepen, ze hebben er duidelijk plezier in en ze zijn ons heel dankbaar. Hier komen weinig of geen toeristen en dat merk je dus ;-) We ritsen onze pijpen van onze broek want we moeten een eindje door het water naar een klein bootje dat ons verder vaart naar een grotere die verderop ligt en ons naar Ujun Kulon zal brengen.

110907_diverse_025.jpg110907_div..030__4_.jpg

Na enkele uren stappen we met gids Edi en een plaatselijke ranger over in een kano om de Cigenterrivier te bevaren. Een prachtige ervaring. We varen de rivier af op zoek naar wild en vogels. Een krokodil duikt het water in en ik vraag me toch even af waar die nu naartoe is... want eens onder het water zie je geen spoor meer. We laten regenwoud op ons afkomen en genieten van de ontelbare natuurgeluiden. Je probeert muisstil te zijn om zeker niks te missen en dat is niet altijd gemakkelijk als je (Astrid) (ja voor zij die me kennen, ik weer natuurlijk) een bronchitis hebt. Maar Je kan je echt geen betere manier bedenken om te reizen in de natuur, geruisloos begeef je je tussen de dieren, af en toe het geluid van je peddel. We worden helemaal zen.

Daarna varen we verder door naar het eiland Peucang waar onze sobere guest house ligt. Er is elektriciteit van 18.00 uur tot 07.00 uur en geen warm water. Helaas, onze douche werkt ook niet en er komt amper water uit het kraantje van de lavabo. Maar voor het guest house grazen er herten en zwijntjes wroeten de aarde om. Enkele aapjes komen eens kijken wie de nieuwe gasten zijn. Onze gids Edi brengt ons in contact met een nieuwe ranger, Odin. Hij spreekt en begrijpt echter geen Engels dus de trekking naar Karang Copong gebeurt in stilte en met gebaren. Maar we genieten van de pracht van de jungle, en de vele herten die we spotten. We zien de zon ondergaan bij Karang Copong, ‘gespleten koraal’ en Odin doet teken dat we moeten vertrekken, het gaat nu snel donker worden. Met onze zaklampen op het hoofd volgen we Odin door het bos en door de schijn van de lichtstralen merken we dat ettelijke paren hertenogen ons aanstaren. Na de wandeling gaan we terug aan boord om te eten. Die nacht slapen we met onze kleren aan en meer dan een kattewasje met flesjeswater zit er niet in.

110907_div..047__3_.jpg110907_div..044__4_.jpg

De volgende dag varen we naar Cibom waar we een trekking doen van ca. 4 uur eerst door een prachtig bos daarna langs de kust naar het schilpaddenstrand, waar we alleen de afdrukken kunnen zien, en langs rotspartijen. Beetje avontuurlijk hier, want bleek dat de klimkoord verdwenen was. Voor Nabi, de ranger van deze trekking, geen probleem. De man is 1m50 ongeveer en weegt niks. Hij dus met zijn flip flops naar boven (de lokale mensen hier dragen bij gebrek aan iets anders gewoon sandalen om een trekking te doen) en wij – iets onhandiger – ook naar boven, er is toch geen andere keuze. Edi blijft beneden staan om me eventueel op te vangen en in plaats van Theo daarna naar boven te sturen, kruipt hij zelf omhoog. Theo dus als laatste en dat vind ik maar niks. Als hij zou vallen.... niet zo netjes van Edi. De rest van de tocht verloopt vlot en we spotten nog een familie apen als we terug in Cibom aankomen. Terug op de boot halen we de vislijnen boven, en terwijl Nadi de ene vis na de andere ophaalt, proberen wij alle kanten van de boot uit maar zonder succes.
Moe en plakkerig komen we terug in Ujung Kulon, wat zou een douche welkom zijn ...

110907_div..053__3_.jpg110907_div..052__3_.jpg

’s Avonds eten we op de boot en we vragen de crew om aub samen met ons ipv na ons te eten. Heerlijk vers gevangen vis met rijst en mie; de mannen vallen aan en terwijl wij nog genieten van de laatste stukjes zijn zij alweer verdwenen. We blijven nog lang in gesprek met Edi en praten over het gebrek aan hygiëne bij de Indonesische bevolking. Mensen gooien er alles op de grond, en hij probeert met behulp van de regering om - althans in zijn omgeving – te mensen te sensibiliseren om vuil te sorteren en zelf te composteren.
Na een onrustige nacht in onze lakenzak varen we terug richting Sumur. De wind staat inderdaad in de andere richting en eens in volle zee gaat het er woeliger aan toe maar zeebonken als we zijn, hebben we er allebei geen last van, integendeel, dit vinden we juist leuk.

110907_div..033__3_.jpg110907_div..054__3_.jpg

Geplaatst door Theo DM 7:17 Gearchiveerd in Indonesië Reacties (0)

Bogor - Sumur

Op weg naar het ongerepte Ujung Kulon


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

We staan vroeg op want vandaag rijden we helemaal door naar de Westkust en het zal nog altijd erg druk zijn op de baan want vele families vertrekken voor het weekeinde om verder Idhul Fitri te vieren.

Maar eerst bezoeken we nog Kebun Raya of Great Garden. We zijn de enigste toeristen in deze streek en we voelen ons echt bekeken maar niet op een onvriendelijke manier. Djaelani regelt een gids; niet te geloven, een Nederlands-Frans-Duits kennende senior guide (ook letterlijk, de man was een kloeke 70-er) en waarschijnlijk een heel leuke grootvader. Creatief als hij is, plooit hij af en toe een poppetje of een hoed van enkele bladeren of speelt hij ‘sprinkhaan’ met een andere plant. Allemaal oude spelletjes van in zijn kindertijd, hij is nog van voor de ‘playstation’ generatie en vindt het spijtig dat deze tradities verloren gaan. Ook zeer storend is het vervuilend gedrag van de Indonesiër die zijn vuil overal achter laat, rivieren of idyllische watervallen worden zo herleid tot ordinaire vuilnisbelten van plastiek. “Miss miss may I take a picture with you please?” Een universiteitsstudente wil graag met me op de foto, oh en Udin mag er duidelijk niet mee op. Wild zwaaiend en assertief maakt ze hem duidelijk wat verder te gaan staan. Klik klik dat zijn er wel twee ;-)

110907_div..011__3_.jpg
110907_div..014__3_.jpg

Na de botanical garden begint een lange rit van meer dan 7 uur! voor een magere 250 km. Ook hier weer verkeersopstoppingen vanwege het suikerfeest verlof. Meer naar de kust toe wordt de weg echt barslecht. Djaelani vertelt ons dat de de plaatselijke bevolking niet voor de gouverneur had gestemd waardoor geen budgetten werden vrijgemaakt voor het herstellen van de lokale wegen. Over invloed gesproken...

We stoppen even in Sumur bij het kantoor van Edi, onze gids morgen in het Nationaal Park Ujun Kulong. Hij overloopt het programma voor de volgende dagen en dan rijden we door naar het Ciputih Beach Resort. Kleine bungalows waarvan sommigen uitgeven op het strand. Het is donker en aan het geluid van de golven te horen, moet het strand inderdaad heel dichtbij zijn. Het is al laat en we hebben honger. Goed dat Djaelani ons kan helpen met vertalen want niemand spreekt hier Engels. We laten hem de keuze maken en nodigen hem uit met ons mee te eten. Het hotel is volgeboekt zegt Djaelani maar het restaurant dat plaats heeft voor een 100-tal personen is leeg. We voelen ons beet genomen, volgeboekt? Daar zitten we met ons drietjes. Blijkbaar verkiezen de Indonesiërs de privacy van hun bungalow; ze komen maaltijden afhalen in het restaurant en eten het op hun terras.. Onze kamer is vuil en al een tijdje niet gepoetst, we schrijven onze naam in de spiegel, maar we zijn moe en proberen goed te rusten om fit aan de 3-daagse in het natuurpark te beginnen.

Geplaatst door Theo DM 5:44 Gearchiveerd in Indonesië Reacties (0)

Bogor


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Happy Valley is een eenvoudig en vriendelijk guest house op het platteland met zicht op een heuvel. Bij aankomst proberen we meteen al eens te skypen want er is internet.
We zijn allebei stikop en crashen bij het kleine zwembadje om af en toe in te dutten. Echt op vakantie voelen we ons hier (nog) niet. De guest house is immers volgeboekt met Nederlanders. We kunnen er gelukkig ’s avonds blijven eten en duiken vroeg ons bed in.
110907_div..021__3_.jpg110907_div..074__3_.jpg

Geplaatst door Theo DM 15:07 Gearchiveerd in Indonesië Reacties (0)

(Berichten 66 - 70 uit 74) « Pagina .. 9 10 11 12 13 [14] 15 »