Een Travellerspoint blog

Sukuh


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

We vertrekken met Danarta, Danar voor de vrienden, richting Oost-Java. Danar is een hippe kunstenaar/schilder, maar omdat hij met deze artistieke job niet genoeg verdient, is hij ‘driver’ in het hoogseizoen. Met de aardbeving in 2006 werd zijn huis verwoest, zijn vader is verlamd voor de rest van zijn leven en zijn broer zwaar gewond aan gezicht en been. Met de hulp van Artsen zonder Grenzen is het met zijn broer goed afgelopen vertelt hij. Hij spreekt echt heel lovend over AZG. Omdat hij redelijk goed Engels spreekt, hebben ze hem de kans gegeven om te vertalen zolang zij daar aan het werk waren. Betalend trouwens. Omdat we toch richting Solo moeten, gaan we eerst nog de Prambanan tempels bezichtingen wie we enkel als achtergronddecor hadden gezien bij het Ramayan balletoptreden.

Prambanan_tempels__1_.jpgPrambanan_tempels__2_.jpg

De tempels vormen samen het grootste Hindoe tempelcomplex in Java, de 3 voornaamste zijn Brahma (God of creation), Shiwa (God of destruction) en Wishnu (God of protection). Kukuh is onze gids en spreekt heel goed Engels. Na de rondleiding slaan we nog een praatje bij een verfrissende kokosnoot. Curieus als we zijn, vragen we hoe het komt dat hij zo goed Engels praat. Zo komen we te weten dat hij lange tijd als barman op grote cruiseschepen heeft gewerkt en zo de kans kreeg om een groot deel van de wereld te zien en zijn Engels bij te schaven. Ook een manier om overal te komen natuurlijk, voor een volgende vakantie misschien ;-)
Nog nagenietend van een heerlijke Soto ayam (kruidige Javaanse groenten/kippensoep) in een Soto barretje in Solo,

Solo_Javaa..yan__3_.jpg Solo_Javaa..of_ayan.jpg

worden we ontnuchterd bij het zien van een vreselijk ongeluk met een motorrijder, helaas met dodelijke afloop. “Don’t look, don’t look”, Danar is ook van de kaart. Als je ziet hoe hier gereden wordt, dan kan het niet anders dan dat er al eens iets fataal afloopt. Het is ineens stil in de auto en we rijden rustig omhoog het Gunung Lawu gebergte op. We logeren in een houten chaletje met prachtig uitzicht en voor ons raam staat een boom die vol lelies hangt! In de tuin staan er trouwens nog, die geuren....bijna te overweldigend voor een overontwikkeld reukorgaan als het mijne (Astrid).

Sukuh_cottage__4_.jpgSukuh_cottage__2_.jpg
De volgende dag begint bewolkt maar we hebben echt zin in een sportieve dag en binden onze stapschoenen aan voor een steile trekking van ca. 6 uur met stops in de Sukuh en de Ceto tempel op 1400 m. Bij die laatste, Balinees aandoende ‘stairway to heaven’ (14 terrassen op oneindig) gaan we schuilen in een kleine warung. Het water komt met bakken uit de hemel en dat blijft zo de hele namiddag. De trekking wordt gevaarlijk slibberig en ieder van ons gaat wel 1 keer onderuit. Maar het bos ontpopt zich tot een prachtig ‘parelbos’ want aan ieder twijgje van iedere naaldboom hangt een druppel. Jammer dat we geen camera hebben meegenomen. Moe maar voldaan komen we als verzopen soepkiekens, zoals ze dat zo schoon kunnen zeggen in Antwerpen, terug in het dorpje aan.
We eten die avond in de Sukuh cottage en je moet echt wel naar Indonesië gaan om je buren tegen te komen ;-) We maken kennis met Kristien en Sandor, die ook in Zeeuws-Vlaanderen wonen. Ze maken ons warm voor Viëtnam, bestemming die zij vorig jaar aandeden en ze beloven ons nog tips door te mailen zodra ze terug thuis zijn.

Geplaatst door Theo DM 8:27 Gearchiveerd in Indonesië Reacties (0)

Yogyakarta


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

We logeren in een Javaans guest house in het centrum, maar toch is het er heel rustig en er is zelfs een zwembadje. De mede-eigenaar is een Belg, Ludo Wauters. Pas later komen we te weten dat het de broer is van de broertjes Clouseau.

De volgende ochtend gaan we op verkenning met een becak, een fietstaxi.
Yogyakarta..met_Sri.jpgPonky_onze_becak.jpg

Onze driver heet Tumijan, hij is 49 maar ziet er veel ouder uit omdat hij nog maar twee tanden heeft en ontstoken tandvlees. Eens van ’t straat hechten de Indonesiërs geen aandacht meer aan hun uiterlijk, tenminste als we Djaelani mogen geloven die ons dat eerder al eens vertelde. Niet zo’n smakelijk zicht in alle eerlijkheid maar hij is superlief en ik voel me een beetje schuldig dat hij in de hitte met ons moet rondrijden. Hij spreekt redelijk goed Engels en doet zijn uiterste best om een conversatie gaande te houden. Hij rijdt al 17 jaar met zijn becak in Yogya en de stad heeft voor hem geen geheimen meer.

We bezoeken de toeristische trekpleisters als het Kraton, dat is het paleis van de Sultan, die er trouwens nog woont. In de voormiddag is er een gamelan optreden, best wel indrukwekkend om die senioren aan het werk te zien allemaal in traditionele Javaanse kledij.
Yogyakarta.._Kraton.jpgKraton_wac.._outfit.jpg

Ook de Saman Sari of het Waterkasteel van de Sultan mag niet ontbreken op de route. Tumijan brengt ons ook naar een batik shop waar hij commissie kan krijgen en na wat afdingen besluiten we dan toch maar iets te kopen :-)
Wist je dat hier ook een Vogelenmarkt is? Hier heet dat de Pasar Ngasem. Wel niet te vergelijken met de Vogelenmarkt in Antwerpen ;-) Hier kan je gelijk welk ongedierte kopen, levend! Hier zie je rieten manden gevuld met suiker waar van die grote bosmieren op kruipen. De marktkraamster of hoe je haar ook noemt woelt er af en toe eens in met haar handen. Verderop staat een doos met verschillende soorten wormen, nog verder staat een box met krekels. In een ander straatje hangen kooien met exotische vogels, gepikt uit de brousse. Je kan er ook vogelkooien kopen en dat zijn soms wel kunstwerken.
Yogyakarta..markt_3.jpgYogyakarta..enmarkt.jpg

Het is middag en bloedheet en omdat we cabrio rijden - Tumijan had ons dakje weggeschoven zodat we beter zouden kunnen zien - geraken we stilaan uitgedroogd. We nodigen hem uit om met ons iets te gaan drinken en te eten. We zien hem aarzelen en laten hem de keuze. Met het bedrag dat wij uitgeven aan een nasi goreng zou hij 4 dagen kunnen eten, zegt hij, maar hij aanvaardt en we hebben een leuke middag. Zijn collega becakrijders die ons op het terrasje zien zitten, gunnen het hem van harte. Fijn om te zien dat ze niet afgunstig zijn. We laten nog wat dessertjes inpakken die hij vanavond kan meenemen naar zijn familie.

We laten ons overhalen om vanavond een optreden van het Ramayan ballet bij te wonen. De openluchtvoorstelling vertelt het verhaal van Rama en Shiva met de verlichte Prambanan tempels op de achtergrond. Het stuk wordt gespeeld door een 200-tal dansers en gamelan muzikanten. Knap om te zien maar geen giller. Naar Aziatische gewoonte mogen we aan het einde van de voorstelling op het podium foto’s komen maken met de artiesten. De presentatrice heeft haar zin nog niet beëindigd of een horde Japanners staat al beneden ;-)

Yogyakarta..allet_2.jpgYogyakarta..nballet.jpg

Borobodur moet je zien bij zonsopgang. Wij dus met de bus naar ginder om 5.00 uur ’s ochtends om het grootste Boedhistische tempelcomplex ter wereld te zien ontwaken. We nemen een gids of zeg ik beter een entertainer? De man is prettig gestoord en blijkt ook nog een verborgen breakdance talent. Maar zijn kennis van het Boedhisme is ook niet te onderschatten en hij inspireert ons zelfs. Ik besluit zelfs om er meer over te lezen als ik onderweg een geschikt boek vind :-)

Yogyakarta..bodur_5.jpgYogyakarta..bodur_2.jpg
Die avond gaan we naar het Via Via café. Een oude man nadert ons tafeltje en gebaart dat hij ons wil masseren. Het blijft bij gebaren want hij maakt ons duidelijk dat hij niet kan praten. Maar hij kan wel masseren! Ik krijg er kippenvel van.

De volgende dag rijden we met de fiets uit Yogya. Een hele ervaring want motorbikes, bussen, auto’s, becaks rijden allemaal door en naast elkaar, gewoon waar er een plekje is. Niet proberen panikeren, goed opletten en vooral links houden, want in Indonesië rijden ze links. Eens de stad uit is het veel gemakkelijker fietsen en we laten ons onderdompelen in het plattelandsleven. We genieten van de bedrijvigheid op de lokale markt waar grappige dametjes hun etenswaren uitstallen. Van verse groenten en levende vis, tot lekkere hapjes. We worden in bijna ieder kraampje aangespoord om iets te proeven en wat we niet op krijgen wordt zorgvuldig ingepakt in een bananenblad. Een voor een poseren ze graag voor een foto en als ik het resultaat laat zien op het schermpje van de camera, kan de pret niet op. Leuk om ze zo te zien schaterlachen.

4Naar_de_lo..ya__17_.jpg4Naar_de_lo..ya__13_.jpg
Onze laatste namiddag/avond brengen we met een becak door in de stad want we hebben de Marioboro road nog niet gezien, dé winkelstraat van Yogya. We laten ons verleiden bij een etensstalletje met lokale specialiteiten. De meeste zijn mierzoet en gebaseerd op sticky rice of kleefrijst. In Indonesië worden gasten ook met deze lekkernijen ontvangen maar niet zonder betekenis. De sticky rice of kleefrijst verwijst naar een sticky of hechte band en sweet of zoet naar een fijne/goede vriendschap. “s Avonds spreken we af met Djaelani – we hebben onze GSM-nummers uitgewissseld - want die is ondertussen met nieuwe klanten ook in Yogya aangekomen en hij mist ons gezelschap :-)

Geplaatst door Theo DM 23:08 Gearchiveerd in Indonesië Reacties (2)

Tasikmalaya - Yogyakarta


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

We staan vroeg op want we willen zeker op tijd zijn in het station van Tasikmalaya waar we de trein zullen nemen richting Yogyakarta. Tijdens de rit proberen we Djaelani nog wat te brainwashen met Belgische muziek die op onze GSM staat (o.a. met Somebody that I used to know) en praten honderduit over de afgelopen 2 weken en zijn ervaringen met blanke toeristen. Ze denken immers dat als ze ons aanraken – vooral dan als een vrouw in verwachting is – ze een mooie baby op de wereld gaan zetten. Want ze vinden blanke mensen echt heel mooi. Vooral omwille van het – en daar slaat Djaelanie een kemel van jewelste – grijze haar, like Astrid’s hair. Hij bedoelde eigenlijk blond maar vergiste zich en had er geen idee van hoe hard dat kan aankomen bij een meisje als ik :-)
Java is het dichtsbevolkte eiland ter wereld, er ziijn ongelooflijk veel kinderen. De meeste mensen van onze generatie komen uit een gezin van 12 kinderen. Zelf hebben ze nu gemiddeld drie kinderen. Java telt veel rubberplantages. Aan elke boom hangt een potje dat de latex opvangt die langs de ingegroefde kerven uit de boom drupt. En weet je waarom er zoveel kinderen zijn in Indonesië? Er zijn 3 kwaliteiten van die rubber; de premium, dus beste kwaliteit wordt gebruikt voor het vervaardigen van banden, de tweede kwaliteit dient voor de schoenindustrie en de derde kwaliteit wordt gebruikt voor de productie van condooms. Een mopje dat de Indonesiërs graag bovenhalen als het over de hoeveelheid kinderen gaat.
In het treinstationnetje is een wachtzaal met chique ogende sofa’s. We zijn goed op tijd, en het begint cliché te klinken, de enige blanken. De mannelijke reizigers steken de ene sigaret na de andere op en het begint snel dompig te worden, waarschijnlijk moeten ze ook een eind met de trein en die is gelukkig non smoking. Onze trein, de Lodaya trein, afkomstig uit Bandung komt aan op spoor 2. Zodra hij in zicht is, stappen de mensen met pak en zak over de andere sporen en gaan veel te dicht bij spoor 2 staan. Het gaat er minder georganiseerd aan toe dan bij ons. Een kleine krijgt een ferme draai rond de oren van de spoorwegpolitie. Inderdaad het ziet er levensgevaarlijk uit. Euhm hoe geraken we in de wagon? Geen trap? Ok dan maar sportief en klimmen, maar met een rugzak van 20 kg op je rug... Daar zitten we dan. Relax en met de laptop op de knie want het wordt hoogtijd om onze ervaringen uit te schrijven. Maar we hebben 5 uur de tijd, dus no problem. Af en toe kijk ik naar buiten, naar het prachtig en afwisselend landschap. Mensen werken in de rijstvelden, we passeren piepkleine dorpjes en ik zie nog net een mini vrachtwagentje van Coca-Cola een plaatselijke toko bevoorraden. De trein houdt verschillende keren halt om passagiers in en uit te laten. Horen we daar Nederlanders? Oeps we zijn niet meer alleen. De meeste passagiers nemen een maaltijd aan boord en er wordt serieus gesmikkelsmakkeld. Aangezien Yoyakarta niet de eindbestemming is, moeten we het uur een beetje in het oog houden zodat we zeker onze halte niet missen. We naderen het Tugu station in Yogyakarta en terwijl de trein nog rijdt zien we hoe een tiental jongens naast de trein beginnen te hollen en erop springen. Ze hebben allemaal een gele T-shirt aan en komen wild gesticulerend in de wagon gelopen. Is dat schrikken, het lijkt wel een overval. “Porter, porter” roept er een en het wordt direct duidelijk dat het baggagedragers zijn. Vandaar die behendigheid natuurlijk, wie het eerst op de trein zit, heeft immers een jobke. Wij hebben onze rugzakken al aangegespt maar er zijn genoeg andere klanten.

Geplaatst door Theo DM 23:07 Gearchiveerd in Indonesië Reacties (0)

Cipanas en omgeving


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Vandaag leggen we een heel eind oostelijk af met de wagen. De weg is op sommige plaatsen weer in heel slechte condiitie. We lunchen ’s middags in een lokaal restaurant in Sukabumi. De overschot van je bord wordt er in de visvijver gegooid. Op een paar rijstkorrels na hebben wij geen overschot want het is weer heerlijk lekker.

110912_diverse_018.jpg110912_diverse_025.jpg

We rijden langs de buitenwijken van Bandung, ook wel het Paris from Java genoemd. Het is zaterdag en er is veel weekendverkeer. Volgestouwde Daihatsu openbaar vervoer busjes, dokars (paardenkarretjes), becaks (fietstaxi’s) en massa’s motorfietsen met 2, 3 of zelfs 4 personen op. Een stop in Bandung vermijden we, omdat het ons al een uur zou kosten om gewoon nog maar de stad in te kunnen. We komen pas aan als het donker is, het hotel is groot, niet direct onze stijl maar we zijn heel blij want ......we kunnen douchen! In het hotel zitten vooral lokale toeristen en als we mee aanschuiven voor het buffet staan we weer in het middelpunt van de belangstelling. Een bandje zorgt voor wat muzikale ambiance in Indonengels ;-)

De volgende dag willen we de Papandayanvulkaan bezoeken maar Djaelani laat ons weten dat er geen toegang mogelijk is omdat de vulkaan te actief is. Dan maar naar Lelies waar we een dokar nemen om naar de Cangkuang tempel te gaan. We rijden langs een dorpje waar de kinderen staan te giechelen en te wuiven, “hello”, “how are you”. We steken het meertje over met een vlot en bereiken zo de tempel. Candi Cangkung is de enige Hindoetempel in West-Java en dateert mogelijk van de 7de of 8ste eeuw maar is pas ontdekt in 1966.

110912_diverse_013.jpg110912_diverse_008.jpg

Djaelanie stelt voor om als alternatief de vulkaan Kamojang te gaan bezoeken. De zwaveldampen prikkelen in mijn ogen. Veel mannen trekken hun bovenkleding uit en nemen een ‘natuurlijke sauna’. Hier en daar zien we vrouwen het warme water discreet over lichaamsdelen wrijven. Het blijkt een goeie remedie tegen reumatische aandoeningen, een kwaal waar veel Indonesiërs last van hebben. Maar ook hier weer hebben we ontzettend veel bekijks. We hebben nog nooit zoveel moeten poseren voor foto’s als daar en sommige – vooral jeugdige toeristen- zijn door het dolle heen als we mee met hen op de foto willen.

110912_diverse_022.jpg110912_diverse_019.jpg

In de late namiddag wacht ons een heerlijk cadeau van Paula van Jalan; we krijgen een Javaanse massage in een prachtig poepchique hotel. Aanvankelijk voel ik me zelfs een beetje stressed ;-) want ik heb dit nog nooit meegemaakt. We worden opgewacht in een tempeltje en na het invullen van een medische checklist naar een heerlijk ruikende kamer gebracht. We krijgen allebei een fragiel, zwart papieren slipje overhandigd. Bij het aantrekken scheurt dat van Theo op een nogal ambetante plaats maar hij verzekert me dat ze dat toch niet zullen merken omdat we toch op onze buik moeten liggen. Halfweg de massage fluisteren de masseuses vriendelijk, “miss, mister, you can turn around now please”. Ik kan de slappe lach nauwelijks bedwingen en probeer me op iets anders te concentreren want ik moet telkens aan die gescheurde slip van Theo denken.
De masseuses waren super professioneel en het was in een woord ZAAALIG. Danku Paula!!

Grappig was wel dat we na de massage een douche mochten nemen, en eenmaal ingezeept viel de stroom uit. Dus geen licht en geen warm water meer en nauwelijks nog druk op het koude water. Gelukkig had Theo de zaklamp bij, want de masseuses hadden hun GSMs en kaarsje al aan het douchegordijn gelegd. Na de SPA-behandeling mochten we blijven eten in het hotel. We nodigen Djaelani uit want dit is onze laatste avond in West-Java.

West-Java was echt ongewoon prachtig en vooral toeristloos. De mensen heel vriendelijk, behulpzaam en echt.

Geplaatst door Theo DM 7:45 Gearchiveerd in Indonesië Reacties (5)

Ujung Genteng


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Na een hobbelige rit door kleie dorpjes komen we ’s avonds aan in Ujung Kenteng en krijgen een bungalow tot onze beschikking. Het is een plek waar vooral de Jakartaanse jeugd op vakantie komt. De bungalow is groot, er staan zelfs twee 2-persoonsbedden maar er is geen douche en er kruipt een kakkerlak op de grond in het toilet. Een van de ‘security’ mannen komt eens kijken en achtervolgt hem met vergif maar het beest blijft verder kruipen en tenslotte pakt hij het gewoon met zijn handen. In Fear Factor eten ze die wel op lacht hij. “More?”. Dat hopen we niet.

20110910_095.jpg

We spreken met dezelfde man af om ons met motorbikes naar het schildpaddenstrand te rijden. Ujung Genteng is ervoor gekend. Zodra het donker wordt; komen reuzenschildpadden er aan land om eieren te leggen. De rit er naartoe is keitof. Elk achterop bij een local en zo 4 kilometer in het donker over een slechte weg naar het strand. Joehoe. Maar we zijn niet alleen, het is weekend en families en jongeren zitten al te wachten, camera in de hand.
De security man spreekt een beetje Engels, geleerd van de surfers want ook daarvoor is het strand heel gekend. De golven zijn er minstens 3 meter hoog. Hij vertelt ons dat de rangers eerst wachten tot de schildpadden een kuil graven en ons pas laten komen als ze eieren gelegd hebben. We wachten... en wachten... en wachten en dan is het zover. De security man vertaalt dat ze een reuzenschildpad volgen maar dat ze al verschillende kuilen heeft gegraven maar geen eieren heeft gelegd. Gezien het late uur, het is ondertussen al tegen twaalven, volgen we – samen met enkele tientallen anderen – de ranger naar DE plek. Het is volle maan en daardoor kunnen we ze heel goed zien. We zijn verbauwereerd als we zien hoe iedereen aan de lopende band foto’s zit te maken. Het regent flitsen, niet te begrijpen dat het toegestaan is. Het arme beest, we voelen ons er echt niet goed bij en wandelen een beetje van slag terug naar de plaats waar de motorbikes staan. De security man vertelt nog dat eens de eieren gelegd zijn, ze uit het nest genomen worden om in een beschermde omgeving uit te komen. Als ze dat niet doen, worden de eieren gestroopt (Chinezen geven er veel geld voor) of opgegeten door andere dieren. Onze gids had bv zelf al eens een baby schildpadje aangeboden gekregen.

Geplaatst door Theo DM 7:42 Gearchiveerd in Indonesië Reacties (0)

(Berichten 61 - 65 uit 74) « Pagina .. 8 9 10 11 12 [13] 14 15 »