Een Travellerspoint blog

Luna de hond, de maan of een vallei?

sunny 25 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Via een scenic drive door de Valle de Calingasta en de Sierra del Tigre, tussen Andes en meerkleurige precordillera, kiezen we uiteindelijk richting San Juan om slechte gravelweg te vermijden. Onderweg pikken we Michaël en Esther op die ocharme al een hele dag staan te liften. Er is weinig verkeer op deze baan maar gelukkig is het ook ons plan om naar Parque Provincial Ischigualasto of Valle de la Luna te gaan. Het is al pikdonker als we toekomen in San Agustín de Valle Fértil en we besluiten hier te overnachten. De camping overtreedt alle regels van hygiëne maar we zijn te moe om te gruwelen en kruipen alle vier direct in onze nest :-(.

Even op de maan
Het Parque Provincial Valle de la Luna maakt het ontwaken in de horror camping helemaal goed. De naam van het park verwijst naar de oude Diaguita taal en betekent ‘land zonder leven’. De rit door het park gaat in konvooi, de ranger rijdt voorop. Het park is een woestijnvallei tussen twee bergketens.

20100509_V..una_040.jpg20100509_V..una_021.jpg
20100509_V..una_025.jpg
20100509_V..una_028.jpg

Door de tijd heen heeft het water van de Rio Ischigualasto grillige vormen gehouwen in de canyon en die spreken tot ieders verbeelding. De populaire hebben ondertussen een naam gekregen. Zo zijn er o.a. de worm, de sfynx en de duikboot. De combinatie van rode zandsteen, grijze klei, vulkanische asse en groene cactussen zorgt voor mooie plaatjes. Als kers op de taart krijgen we op het einde van de rit ook nog een familie mara’s te zien.

20100509_V..una_078.jpg

Omdat we achteraan rijden, kunnen we stoppen en in alle rust deze grappige hazen en hun kleintjes uitgebreid bewonderen. Als we terug aan het startpunt aankomen, staat een volgend konvooi auto ’s klaar. We zien meteen de auto van Elvira en Eduardo staan. We spreken met hen af om vanavond in Vallecito te overnachten. De zonsondergang in het park levert spectaculaire beelden op en als het eenmaal koud en donker is, nemen we afscheid van Esther en Michaël die ondertussen een lift naar San Juan hebben gevonden. We slapen en eten In Vallecito, enkele zandwegen groot, of the middle of nowhere zoals Eduardo zelf zegt. Je kan bijna niet geloven dat hier een comedor te vinden is. Theo probeert de lokale locro – een stevige stoofpot op basis van maïs, uien en vlees.

IMG_3075.jpg

Wij houden het bij een pasta met kip, de porties zijn om drie dagen van te eten :-) We sluiten af met een mierzoet dessertje van mini-peertjes. We hebben weer een hele fijne avond met onze Argentijnse vrienden en zonder hen hadden we dit plekje nooit gevonden.

20100510_V..l_n_003.jpg20100510_V..l_n_009.jpg20100510_V..l_n_014.jpg20100510_V..l_n_015.jpg

Geplaatst door Theo DM 17:30 Gearchiveerd in Argentinië Tagged la de valle luna calingasta Reacties (0)

Barreal, the forgotten Andes

sunny 21 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Fiesta time
We vertrekken vroeg in de ochtend door de adembenemende Valle Calingasta naar het stadje Barreal en rijden er eerst wat rond op zoek naar een camping. Onze GPS gaat een paar keer de mist in zodat we na een half uurtje zowat door alle straten zijn gereden, groot is het hier niet. En wat is de verwondering groot als we eindelijk eens een superpropere camping vinden! Op deze vroege zondagochtend kruisen we verschillende gaucho’s in traditionele outfit. Verderop staat een groepje en sommige mannen hebben nog een extra paard aan een touw. We veronderstellen dat ze verzamelen voor een feest als we een versierde koets in het oog krijgen.

20120506_Barreal_005.jpg20120506_Barreal_007.jpg

Zoals gisterenavond afgesproken, ontmoeten we Eduardo en Elvira. In Barreal is het fiesta time, vernemen we wat later via de radio. Wat een geluk dat we dit kunnen meemaken. Het is een folkloristisch feest waarbij vooral de gaucho’s getest worden op hun vaardigheden te paard. Op het podium zorgt een lokale folklorezanger voor een muzikale noot en een dansgroep uit Calingasta danst met hart en ziel enkele plaatselijke volksdansen. De sympathieke verteller/zanger kondigt het Belgisch bezoek aan maar we worden niet echt enthousiast onthaald. Volgens Elvira omdat de Argentijnen vrij gesloten zijn, maar daar denk ik toch het mijne van.

20120506_Barreal_079.jpg20120506_Barreal_062.jpg
20120506_Barreal_030.jpg20120506_Barreal_069.jpg

Een kleine maar hevige zonda (een kleine storm met warme wind) laat plots heel wat zand en stof opwaaien maar dat kan niemand deren. Gek hoe het ineens veel warmer is. Er wordt lustig verder gefeest en bij ons vertrek merken we op dat er heel wat feestgangers boven hun theewater zijn.

Ochtendgymnastiek op hoogte
Met Ricardo, Elvira en Eduardo rijden we vandaag met een goed gevulde jeep naar Laguna Blanca. Een indrukwekkende 4x4 rit hoog in de bergen van de Cordillera de Ansilta met uitzichten op de Aconcagua en andere pieken.

20120507Co..lta_044.jpg20120507Co..lta_023.jpg

Langs deze gesloten weg rijden ook de vrachtwagens naar de kopermijn. Ricardo krijgt een walkie talkie mee zodat we weten wie er onder weg is. Opgaand verkeer heeft voorrang. Evident is het niet langs deze smalle en steile wegen. Ik kijk liever niet teveel naar de afgrond ;-) De guanaco’s ondervinden duidelijk geen hinder, ze huppelen bijna loodrecht de bergwanden op. Ondertussen doet in de auto de maté beker de ronde en ik bedank weer vriendelijk voor het bittere vocht. Ongelooflijk die Argentijnen, maté werkt volgens mij even verslavend als een sigaret. Als we aankomen op de piek waait er een frisse bries en we maken een wandeling rondom het halfbevroren meer. Op de schaduwplekken ligt nog verse sneeuw en we voelen ons niet te oud om een paar rake sneeuwballen te gooien :-).

20120507Co..lta_041.jpg20120507Co..lta_032.jpg

Ondanks dat we ons niet zo gewenst voelden op het lokale Fiesta gebeuren, voelen we ons heel thuis in het dorpje dat niet alleen prachtig gelegen is maar ook een enorme rust uitstraalt. Misschien is het wel helemaal anders in het hoogseizoen wanneer alpinisten hier hun thuisbasis hebben. We halen nog wat proviand voor de volgende dagen in het plaatselijk kruideniertje. Beneden aan het vensterraam is een opstapje gemetst zodat iedereen netjes op raamhoogte staat om te bestellen.

Barreal_winkeltje.jpg

De winkeldame is echt een schatje en laat ons allerlei huisgemaakt lekkers proeven. Straks hebben we geen honger meer en dat terwijl Eduardo waarschijnlijk veel te veel vlees op de parilla gaat leggen. De avond is supergezellig en het is net of we hen al heel lang kennen. Voor we het weten wijst de klok 02.00 uur aan. Tijd om afscheid te nemen. Hasta.....?

Geplaatst door Theo DM 18:08 Gearchiveerd in Argentinië Tagged barreal Reacties (0)

Superluna

sunny 22 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Via Hans leren we Adrian kennen, een Austragentino ;-) een Argentijn die in Australië heeft gestudeerd maar nu hier in Valle del Sol woont met vrouw en 2 kinderen. Samen met hem trekken we naar de Cerro del Plata, of zoals hij het zelf zegt ‘into his office’ naar ‘there where there is no tourist’. We klimmen in het rotsachtige en droge gebied tot boven op de piek waar hij ons Flintstones gewijs in zijn restaurant uitnodigt ;-).

0503_Het_r.._Adrian.jpg0503_Moe_maar_voldaan.jpg

De locatie is buitengewoon. Boven onze hoofden laten een paar condors zich door de wind meevoeren. Wat kan het leven toch mooi zijn.

0503_Trekk..o_Plata.jpg0503_t_Vliegend_zot.jpg

In Maïpu geven we Antonio eerst een onderhoudsbeurt zodat we met een gerust hart richting Barreal kunnen rijden mits een tussenstop in Uspallata, een oasis van geel gekleurde populieren in een desolate woestijnvallei. Klinkt poëtisch, niet ;-) De bergen die dit kleine stadje omringen, lijken zo treffend op de bergstreek in Centraal Azië dat Jean-Jacques Annaud deze locatie gebruikte voor de film ‘Seven years in Tibet’. Op aanraden van Adrian rijden we via de RN7 richting Chili. De weersvoorspellingen zijn echter niet al te best en er is kortelings heel veel sneeuw gevallen. Aan de grens is de weg vrijgemaakt maar we willen het risico niet nemen want als het in Chili terug begint te sneeuwen, zitten we weer vast. We houden het op een ‘sightseeing drive’ en aan de grens met Chili keren we terug, achterna gezeten door racende tientonners.

0504_Uspal..r_Chili.jpg0505_Naar_..via_RN7.jpg
0504_Zicht.._tunnel.jpg0505_RN7_n..dgloren.jpg

We zijn een dertigtal kilometers voor Barreal als een wegpaneel ‘Parque Nacional El Leoncito’ aanwijst. Het gebied is heel droog, hoog en uitgestrekt en zelden hangt hier een wolk aan de lucht. Het is dé ideale plaats om sterren te bestuderen en daarom huist hier het Complejo Astronómico El Leoncito met twee belangrijke observatoria.

0505_Barreal_Blanco.jpg0505__de_7..s_Andes.jpg

We geraken er net met onze camper want het is een stevige klim langs smalle bochtige weggetjes. Geelgebladerde populieren en treurwilgen verwelkomen ons als we boven toekomen.

0505_PN_El_Leoncito.jpg0505_Obser..ulieren.jpg

We worden ontvangen door een sympathieke parkwachter die ons wegwijs maakt in het park en hij zegt ons dat we, in tegenstelling tot wat de gidsen beweren, er ook gratis mogen camperen vannacht. We trekken eerst naar het observatorium El Leoncito waar een megatelescoop opgesteld staat die door verschillende universiteiten gebruikt wordt om sterren en hun evolutie te bestuderen.

0505_Obser..eoncito.jpg

We zijn eerst alleen maar even later komt een echtpaar uit Rosario ons vervoegen. De rest van de dag vullen we met wandelingen in het park en als de zon ondergaat zoeken we een kampeerplek met uitzicht. Dat uitzicht wordt vannacht belemmerd door een reusachtige vrachtwagen met Zwitserse nummerplaat. Michelle en Kurt rijden met een volledig op maat omgebouwde MAN-vrachtwagen de wereld af. Zodra het donker wordt trekken we samen met hen naar het andere observatorium om er de presentatie bij te wonen van enkele astrologen die er momenteel werken. De sterrenhemel is verbluffend en ons geluk kan niet op want vandaag is het Superluna of Supermaan.

large_0505_Superluna.jpg

De afstand tussen de aarde en de maan is nu slechts 356.955 kilometer. Normaal gesproken schommelt de afstand tussen beide objecten tussen de 363.345 en 405.500 kilometer. Omdat de baan van de maan geen mooie cirkel maar een ovaal is, bevindt ze zich soms dichter bij onze planeet dan op andere momenten en dat is juist nu het geval. Volgens de astrologen hier gebeurt dat slechts een keer om de 48 jaar!!! Door de kleine afstand kunnen we met de professionele telescoop veel details zien. De enorme helderheid van de maan verblindt me een tijdje maar dat heb ik er graag voor over :-) Gefascineerd maar verkleumd wandelen we dromerig terug naar onze camper. We maken nog even een praatje met het echtpaar uit Rosario. Zij logeren in een cabaña in Barreal en vragen of we eventueel niet met hen een 4x4 excursie willen doen om de kosten te kunnen delen. We spreken af om Eduardo en Elvira de volgende dag in Barreal te ontmoeten.

Geplaatst door Theo DM 16:02 Gearchiveerd in Argentinië Tagged el de cordillera uspallata _eoncito ansita barreal_blanco Reacties (1)

Red, red wine

sunny 20 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Ruta de los 7 lagos
We beginnen onze 7 meren route onder een licht bewolkte hemel maar de voorspelde sneeuw is gelukkig uitgebleven. Aan het eerste meer dat we voorbij rijden zie ik een uit de kluiten gewassen Saint-Bernard over de kiezeltjes waggelen. Wij er naartoe met ons fototoestel en we schrikken als daar plots een man opduikt. Omdat we denken dat hij het baasje is, zijn we zo beleefd hem te vragen of hij er een probleem mee heeft als we de hond fotograferen. ‘Natuurlijk’ antwoordt de man en wijst naar een bestelwagen die wat verderop geparkeerd staat. Hij is beroepsfotograaf en maakt foto’s met Hector (de hond) en diens tonnetje. Lap, enthousiast als we waren, hadden we die bestelwagen helemaal niet gezien. Het beest kijkt ons smekend aan en we laten ons overtuigen om met Hector voor het meer te poseren. Bewijzen zijn voor later want deze keer kregen we geen digitale versie mee. De route kronkelt verder tussen de andere 6 meren en we cruisen van het ene naar het andere. 110 zalige kilometers en een hele dag genieten. Ook hier weer praktisch geen mens in de buurt omdat we off-season zijn. Uitschieters zijn het Lago Falkner, een uitgelezen plek om te picknicken want er is een klein zandstrandje aan en het Lago Hermoso, wat zoveel betekent als ‘prachtig meer’.

Picknick_a..Falkner.jpg0427_Ruta_..7_lagos.jpg

De weinige Argentino’s die we tegenkomen hebben de slechte gewoonte om de motor van hun wagen te laten draaien als ze uitstappen om wat foto’s te maken of hun maté te drinken. Onbegrijpelijk en zeeeer storend! Pas als we het laatste meer voorbij zijn, begint het te regenen. We overnachten bij het Lácar meer in San Martin de los Andes, ook weer zo’n Zwitsers aandoend skidorpje.

0427_Lago_Hermoso.jpg0427_Lago_Lacar.jpg

Goed uitgerust rijden we de volgende dag een heel stuk noordwaarts om op de Ruta 40 te geraken. Het is bewolkt, grijs en kil dus ideaal weer om in de auto door te brengen. In Chos Malal houden we het voor bekeken.

Dirt road, nice view
We hebben gisteren zitten uitzoeken hoe het nu eigenlijk zit met de rest van de Ruta 40 richting Mendoza maar alle bronnen geven iets anders weer. In ieder geval belooft het geen gemakkelijke weg te zijn want welke site we ook raadplegen, het komt altijd wel neer op ripio (gravel) rijden. Er is een alternatieve weg maar dan moeten we een heel eind terug rijden en via eentonige pampaweg naar het noorden. We besluiten vroeg genoeg te vertrekken en kiezen toch voor het Andesgebergte. En het is de juiste keuze. De weg mag dan wel vreselijk stoffig zijn, de uitzichten zijn weer om ter mooist.

0429_Dirt_..e_views.jpg10429_Dirt_..e_views.jpg

Langs Payunia, met de hoogste concentratie vulkaangebergten in de wereld, sneeuwwitte toppen en een helblauwe hemel. Een eind verder klimmen en dalen we door een landschap met groene, gele en oranje tinten waar azuurblauwe rivieren in het zonlicht schitteren. Af en toe passeren we een klein Mapuche dorpje.

0429_Gauch..et_werk.jpg0429_Op_we..alarg_e.jpg

Flamingo’s staan elegant in het laguna Llancancelo vergezeld van ander gevogelte. Wanneer we toekomen in Malargüe zitten wij en Antonio volledig onder het stof. ‘dirt road’ is hier echt wel de gepaste omschrijving van de weg. We nemen op aanraden van de vrouw in het toerismebureautje de weg naar Castillos de Pincheira waar een camping is met prachtig uitzicht op een natuurlijk gevormd bergkasteel. 27 km extra dirt road om van de eigenaar te vernemen dat het veel te koud is ’s nachts en dat ze daarom de camping gesloten hebben. ‘Kom morgen zeker terug’, zegt hij, ‘het is hier mooi’. Grrrrr. Er zit niets anders op dan rechtsomkeer te maken. Ondertussen is het donker en enkele kilometers verder staan een paar vrouwen paniekerig met de armen in de lucht te zwaaien, lichtbundels schijnen naar alle kanten. Vader is met zijn auto uit de bocht gevlogen en gelukkig door de berg zand die langs de kant lag net voor een rots tot stilstand gekomen. Het verbaast ons niet. De Argentijnen rijden echt als gekken. We komen als geroepen want met een jeep en enkele behulpzame mannen krijgen ze het voertuig niet omhoog getrokken. Antonio en zijn behendige chauffeur ;-) krijgen het voertuig wel uit het zand. Moe maar voldaan rijden we achter de beschadigde wagen richting Malargüe.

0429_Stoer..n_actie.jpg

De man heeft pech, want ook hier in Argentinië is het een verlengd weekend en alle garages zijn gesloten.

Starry starry night
Na een rustige nacht in Malargüe, rijden we toch terug naar Castillos de Pincheira. Het zonnetje schijnt, en Argentijnse families zitten gezellig bij elkaar rond de parilla of eten hun buikje rond van de lokale specialiteit, chivito (klein geitje) á volonté. Er is niet veel nodig om Theo zin te doen krijgen maar we moeten wel Argentijns geduld uitoefenen, en dat vraagt – nog altijd – wel wat moeite. Een trekking naar de castillos zorgt voor een goeie vertering achteraf en het kader fungeert als achtergrond voor een keigrappig filmpje.

0430_Casti..ncheira.jpg0430_Gauch..et_werk.jpg

We zorgen dat we tegen de avond terug in Malargüe zijn want door haar afgelegen ligging belooft het nieuwe en state-of-the-art planetarium een unieke spot te zijn om sterren te bewonderen. En dat kunnen we alleen maar beamen. Als enige buitenlandse toeristen verstaan we echter geen snars van wat de gids aan een sneltempo afratelt. We laten er niets van merken en de Argentijnen staan in bewondering :-) Wij op onze beurt bewonderen de sterrenhemel en de audiovisuele presentaties in de 360° cinema.

Ondertussen krijgen we weer zin in heerlijke Argentijnse wijn en onze route gaat verder naar Maïpu langs San Rafael, waar we een mega-tostado eten bij de lokalen in de Hot Pollo. Via Anne en Wim (we waren op zoek naar de staat van de weg en kwamen zo op hun site terecht) ontdekken we posada Cavieres van Hans en Alina.

0501_Aan_d.._Malbec.jpg0502_Ideal..bloggen.jpg

We mogen onze camper op hun binnenplaats parkeren en besluiten er enkele dagen te blijven. Alina en Hans maken hun eigen Malbec wijn, we zitten dus aan de bron ;-)

Maïpu is de kleine zus van Mendoza en we hebben het hier naar onze zin. We nemen de fiets vandaag en gaan op wine tasting avontuur. Gezien de hoeveelheid wijn die ze hier schenken (drie volle glazen per wijnproeverij) geraken we niet verder dan twee wijnhuizen. Tempus Alba is een groot en modern wijnhuis van een Italiaanse familie. Op het terras hebben we zicht op de wijngaarden en we profiteren van het annex restaurant om een snelle lunch te nemen, kwestie van een laagje te leggen en niet van de eerste proeverij al in de wind te zijn.

0502_Tempu..n_actie.jpg0502_Tempu..tasting.jpg

In het wijnhuis CarinaE van sympathieke Franse eigenaars worden we heel persoonlijk ontvangen. Het logo en de namen van de wijnen zijn gebaseerd op sterrenconstellaties. Ja, we blijven in de sterren.

0502_Wijn_..CarinaE.jpg

Een beetje tipsy zetten we de avond in met...... een Malbec van Alina en Hans die vanavond een asado (BBQ) organiseren. Vlees en kip liggen al op de parilla. We leren een Brits en Duits echtpaar kennen die ook in de posada overnachten en het wordt een lange, gezellige avond.

large_0502_Tipsy_fietsen.jpg

Geplaatst door Theo DM 8:10 Gearchiveerd in Argentinië Tagged malargüe maïpu cavieres malbec Reacties (0)

Argentina, here we are again

sunny 7 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

De wind waait door de pampa
Vandaag staat een lange rit naar El Calafate op het programma. Marijke en Charlotte, twee Hollandse leraressen rijden met ons mee. Er staat weer ongelooflijk veel wind. Langs de weg staat het verkeersbord met hellende boom dat ik zo graag wil fotograferen. Gewapend met het fototoestel stapt Theo uit de camper maar de deur vliegt met een ruk open. Mayday mayday! Met beide handen en heel veel moeite lukt het om de deur weer dicht te krijgen. Wat was dat zeg. Dat er veel wind stond, hadden we al wel begrepen. Een geluk dat de deur er niet is uitgevlogen. Dan maar een foto van binnen uit.

Oppassen_geblazen.jpg

Het eerste deel van de rit is wel een meevaller want we hebben de wind mee, het tweede deel is verschrikkelijk. We gaan amper vooruit en iedere keer als een vrachtwagen voorbij rijdt krijgen we een ferme snok. We doen er uren over en na een vermoeiende rit zijn Marijke en Charlotte op hun bestemming. Wij halen nog gauw wat te eten voor de volgende dagen en op aanraden van Danny rijden wij verder naar Lago Roca in het Parque National Los Glaciares. 60 kilometer onverharde gravelweg in heel slechte staat :-( Ondertussen is de zon ook onder en zigzaggen we in het pikdonker rond putten en keien, over smalle bruggetjes en door grote plassen. Als we uiteindelijk aankomen op onze bestemming blijkt de camping gesloten, de bareel is dicht. Uitgeput kruipen we onder de dons, maar niet veel later worden we al terug wakker als de camper hevig heen en weer staat te schudden. Er is zoveel wind komen opzetten dat we de camper van richting moeten veranderen. Het is ijskoud en de wind blaast door deuren en spleten. We proberen de slaap terug te vatten heel benieuwd naar wat de volgende dag ons zal brengen.

Voor wat hoorde wat
Maar wat een verrassing als we wakker worden. Danny heeft gelijk, de omgeving is hier schitterend. Rondom ons koeien, paarden en een subliem zicht op de gletsjers.

Zalig_zo_w.._worden.jpgWakker_wor..go_Roca.jpg

De weg eindigt op een estancia waar gaucho’s aan het werk zijn in de paardenstallen. Wat een begerenswaardige ligging voor een stuk familiegrond. Er is momenteel niemand die ons kan vertellen of we eventueel kunnen blijven slapen maar een van de mannen zegt dat we beter deze avond terugkomen als de gastvrouw er is. We rijden een stuk van de gravelweg terug naar de noordelijke ingang van het PN Los Glaciares want we zijn hier natuurlijk ook voor de Perito Moreno. Onderweg maak ik wat close-ups van een grappig schaap als plots een groepje dieren onze aandacht trekt. Toch normaal zou je denken ware het niet dat ze allemaal op het terras van een schattig huisje voor het vensterraam staan te gluren. Het lijkt wel het huis van doctor Doolittle.

Zo_stom_als_een_geit.jpgHet_huis_v..ollitle.jpg

Echt een heel grappig beeld. De guanaco laat zich gewillig aaien en Theo die een beetje zot wil doen voor de camera, tuit zijn lippen. Plots spuwt het schattige dier met de lange wimpers in zijn gezicht. Bah, waar zijn die desinfecterende vochtige doekjes! Dit is hosteria Rio Mitre en omdat Luka de dieren af en toe wat toesteekt, zijn ze hier natuurlijk niet weg te krijgen als hij er is. Luka maakt ons een lekkere lunch en wijst de kortste weg naar de gletsjer waarvan we trouwens al een heel klein stukje kunnen zien vanuit zijn huis dat een spectaculair uitzicht heeft op de bergen. Glaciar Perito Moreno.

Perito_Moreno.jpgDe_indrukw.._Moreno.jpg

Inderdaad indrukwekkend. Je leest erover, je ziet foto’s, hij verschijnt af en toe op TV als er weer een deel naar beneden dondert maar live is hij echt imposant. We leren er Florent en Aurélie uit Grenoble kennen, die al 4 jaar rond de wereld reizen met de fiets! Respect! Voor deze uitstap hebben ze de fiets wel even op stal gezet.

Salut_Aur_..Florent.jpg

‘s Avonds keren we terug naar de estancia. De gastvrouw is thuis en de prijs voor de overnachting is eigenlijk boven ons budget. Ze ziet onze twijfel. Het avondeten en het ontbijt zijn inbegrepen... Het eten was heerlijk en alles overvloedig en huisgemaakt. Het 100-jarige huis, de antieke meubelen en het warme haardvuur deed ons de afgelopen koude en gure nacht gauw vergeten.

Het leven op een estancia
In en rond de estancia zien we de gaucho’s aan het werk en het is er ongelooflijk mooi en sereen om te wandelen. Voor de verandering hebben we deze keer een poes als metgezel. En wat voor eentje. Iedere keer als ik mijn voet wil neerzetten ligt hij op zijn rug te rollen in de hoop gestreeld te worden. Op elke foto komt hij zich er spinnend tussen nestelen.

Werken_op_de_estancia.jpgMet_de_poes_op_stap.jpg

Rond de middag zijn we terug in El Calafate en we zoeken een cafeetje met internetverbinding. Werner en Eva zijn al een heel eind verder en zijn zo ontzettend lief om ons te verwittigen dat de Ruta 40 richting noorden tot Esquel een ramp is. Van de 680 kilometer is de helft onverharde gravel in zeer slechte staat. Daar bovenop hadden ze ook nog eens te kampen met hevige rukwinden en regen. Die mail komt dus net op tijd en we beslissen om de route helemaal om te gooien want dit is echt niks voor Antonio. We hebben al zoveel ‘ripio’ zoals dat hier heet achter de rug dat we vrezen dat de camper dan uiteen valt, om nog maar te zwijgen van onze moraal want ripiorijden is supervermoeiend. We gaan een deel Ruta 3 hernemen en hogerop terug op de Ruta 40 overschakelen. We overnachten aan het tankstation van YPF in Rio Gallegos. Als een echte trucker kijk ik vanachter mijn laptop mee naar voetbal en Formule 1 ;-) Later op de avond wordt het rustiger en krijgen we de Argentijnse versie van ‘Married with children’ te zien en iedereen buldert het uit. De Argentijnen houden blijkbaar van deze humor. Buiten klinkt de achtergrondmuziek van het tankstation nog altijd door de luidsprekers. Het is een komen en gaan van vrachtwagens.

Wat een nacht. De luide muziek in het YPF tankstation is heel de nacht blijven opstaan en in een fuifkot daarnaast loeide heel de nacht keiharde AC/DC-achtige rock. De beste oordoppen konden deze decibellen niet dempen. Daar bovenop bleek ook nog eens dat de gastank net déze nacht, tot hiertoe de koudste (-7 graden), leeg was! We voelen ons miserabel. We profiteren van de Internettoegang in de kantine van het tankstation om nog wat mails uit te wisselen en naar het thuisfront te Skypen. Zo geraken we een beetje opgewarmd. Als we willen vertrekken, lopen we Marie en Jonathan tegen het lijf. Zij zijn met de fiets en willen zo ver mogelijk naar het noorden liften want hun terugvlucht is op 2 mei en dat begint heel erg dichtbij te komen. Met wat puzzelen krijgen we de fietsen en de baggage in de camper.

Met_de_fie.._camper.jpg

We rijden weer langs de ellenlange pamparoute en overbruggen op 1 dag meer dan 700 km. Marie en Jonathan fietsten Zuid-Amerika in de omgekeerde volgorde en zodoende kunnen we mekaar nog tips doorgeven. Na een gezellige avond nemen we de volgende middag afscheid als wij het binnenland induiken om aan te pikken op de beroemde Ruta 40.

Salut_Mari..onathan.jpg

Dankzij het bericht van Werner en Eva zijn we van de ripio-miserie gespaard gebleven en bovendien hebben we hierdoor enkele dagen uitgespaard. We overnachten in Gobernador Costa, een onooglijk klein dorpje maar met een megalekker artisanaal bakkertje. Ik vraag me af aan wie de schattige bakkersvrouw al dat lekkers verkocht krijgt.

Los Alerces, voor ons alleen
Ondertussen begint het landschap er helemaal anders uit te zien. Uitgestrekte vlakten maken plaats voor heuvels en Andesgebergte. Een verademing en opnieuw gaat het van ‘wow kijk hoe mooi’, ‘oh wat een prachtige kleuren’, ‘zie hier’, ‘zie daar’. Langs de weg drijft een gaucho zijn paarden door de glooiende heuvels en wuift enthousiast als we voorbij rijden. We zijn op weg naar Parque National Los Alerces, ten oosten van de Andes. Het park is gratis en we zoeken een mooie plek aan het Futalaufquen meer. We mogen vrij camperen want de campings van het park zijn al gesloten omdat het hoogseizoen voorbij is. Super. We vinden een desolaat plekje. In de verste verte geen mens te bespeuren.

In_een_ver..Alerces.jpgEen_boek_e..et_zijn.jpg

Enkele roofvogels cirkelen boven de camper en houden een oogje in het zeil. Op het keienstrand staan twee uitnodigende boomstronken te vragen om gebruikt te worden. Een grote struik ernaast zorgt voor een natuurlijke afscherming tegen de wind. Een boek, een glas wijn en meer hoeft dat niet te zijn.... ;-) ’s Anderendaags trekken we langs het glasheldere Lago Verde op zoek naar meer van dat moois.

Na alweer een zalige nacht in El Bolsón met alleen de natuur om ons heen, gaan we eerst naar de artisanale markt.

Wakker_wor.._vogels.jpgGood_morni.._Bols_n.jpg

Op het stadsplein staan verschillende stalletjes met allerlei handgemaakte producten, een vereiste om op deze markt te mogen staan. Zoete aroma’s en hartig prikkelende geuren doen ons honger krijgen. Aan het chocoladestalletje laten we ons volledig inpakken door het lieve dametje en voor we het goed en wel beseffen, zijn we met een halve kilo chocolade op stap. De plaats waar het kraampje met Belgische wafels staat, blijft leeg. Jammer, zo’n lekkere Brusselse wafel met veel slagroom zou anders wel smaken :-) We houden het bij een gezond stuk pizza, rijkelijk belegd met heel veel groentjes. Af en toe wordt de rust op het plein verstoord door een bende straathonden die met veel kabaal achter een loops teefje rennen. We kopen nog een paar leuke handgemaakte souvenirtjes, laten wat verderop een gastank bijvullen (want het gaat alleen maar kouder worden de volgende dagen) en zetten dan aan richting Bariloche. Aan de bushalte staan twee vrouwen te liften. Marijke en Charlotte, de twee Nederlandse leraressen die we eerder een lift naar El Calafate gaven. Een stelletje gelukzakken zijn het :-) Ze gaan in Bariloche voor de eerste maal couchsurfen bij ....een Belg die hier al een tijdje woont. Maar wij zijn ook gelukzakken, want de meiden tracteren ons op een ijsje in het hoofdhuis van Rapa Nui. Zij die onze blog volgen, weten dat wij in Buenos Aires verslaafd geraakten aan deze heerlijke ijscrème. Voldaan scheiden onze wegen, tenminste toch voor even.

Jummie_ijsjes.jpg

Wij rijden verder richting Villa La Angostura, het startpunt van de wondermooie route van de 7 meren. Hopelijk gaat het weer een beetje meezitten.

Geplaatst door Theo DM 14:45 Gearchiveerd in Argentinië Tagged perito_moreno los_alerces Reacties (4)

(Berichten 6 - 10 uit 74) « Pagina 1 [2] 3 4 5 6 7 8 9 10 .. »