Een Travellerspoint blog

Eat, p(r)ay and love in Ubud


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Om cultuur te gaan snuiven in Ubud moet je altijd door de koelere, mistige bergstreek die Bali verdeelt in Noord en Zuid. We kronkelen met de bus omhoog en hebben een prachtig zicht op het Bratan meer, een prachtig uitgestrekt meer met de belangrijke Hindoe-Boedhistische tempel Ulun Danu Bratan die we straks even gaan bezichtigen. Een tempel meer of minder zal de zaak niet maken ;-)

Ulun_Danu_Bratan_meer.jpgKnuffel_op.._Bratan.jpg
De spot is een van de Bali foto-clichés en dat zullen de Russen ook geweten hebben of toch zeker de gids. Fors gebouwde buitenwippertypes met hoge jukbeenderen en schaars geklede, smaakloos bijgeboetseerde barbies poseren er zonder enig respect voor godsdienst of omgeving. Onze gids omschrijft ze – met alle respect uiteraard – als de boiled patatoes of gekookte aardappelen. Verderdoor stoppen we bij een eetstalletje voor de eerste Balinese lunch waarin varkensvlees een grote hoofdrol speelt. My God! Mijn lippen zijn blijkbaar niet bestand tegen de hoeveelheid Balinese kruiden. De tranen rollen over mijn wangen. Theo is al aangepast en is wat blij dat hij eindelijk een stukje vlees kan eten. Het complete varken – inclusief vel en longen – op alle mogelijke manieren klaargemaakt.

Centraal in Bali ligt Ubud. Ubud is dé arty-farty place-to-be in Bali. Het stikt er van de art galleries, day spa’s, ayurveda healing havens, dure maar toch nog nepmerken (onder licentie heet dat hier) en coole cafés en restaurants. Kortom alles voor body en mind. En ja, er is zelfs een Starbucks Ubud, aan USD/EUR tarieven! We laten ons meesleuren in het hippe wereldje van de lokale- en expat jetset en schuimen de winkelstraten af. Ubud is erg in trek bij de Japanners en dat laat zich duidelijk merken in de shops waar ze voor de hele familie aankopen. In de pasar Ubud, de ruime overdekte ochtendmarkt, vinden we honderden stalletjes waar de lokale bevolking de producten uit de werkplaatsen van Ubud en de omliggende dorpen verkoopt. Van zijde tot houtsnijwerk en van goud tot stenen beelden, alles wat maar als souvenir kan dienen. “Welcome, hello lady.. want to buy sarong, I give you good price, best price.”

We proberen wat bij te slapen aan het zwembad van het hotel, maar we maken kennis met Guillaume en Sabine, Fransen die in Zwitserland werken en al heel veel gereisd hebben. Omdat het al donker wordt, vertellen ze ’s avonds verder over hun reisavonturen in het lekkerste restaurant van Bali, ‘Bridges’, een aanrader van Paula en na weken van nasi, nasi goreng, nasi ayam, kortom rijst op alle mogelijke manieren, genieten we van elke hap.

Een van de hoofdstraten van Ubud, Jalan Monkey Forest, dankt haar naam aan dit reservaat waar de langstaartaapjes baas zijn, slim, ontdeugend en snel. Omdat er grimmige wolken aan de hemel staan, steken we de camera in een plastic zak om hem te beschermen tegen de regen. Maar plastic zakken doen vermoeden dat we eten bij hebben en binnen de kortste keren hangt er een aap aan die zak want de banaantjes die we aan de ingang voor hen kochten, waren in een mum van tijd al naar binnen gewerkt.

Njammie.jpgMonkey_Forest_3.jpg
Zak weg dus. Apen zijn heel belangrijk in de Balinese cultuur en krijgen veel respect van de lokale bevolking. Dat merk je ook in het park. In dit 'Monkey Forest' ligt ook een groot tempelcomplex Pura Dalem Agung Padangtegal waar je volgens de Hindoegewoonte een sarong en tempelsjaal moet dragen om ze te betreden. Even verderop staat een hele troep mensen bij elkaar gepakt, aangetrokken door de aapjes die lustig in de vijver aan het spelen zijn. Schattig om te zien, echte waterratjes als je een aap zo kan omschrijven natuurlijk ;-) Af en toe horen we een gil, wanneer er eentje ongevraagd op iemands schouder wipt voor een foto.

Hey_hey_we..monkeys.jpgMonkey_Forrest_2.jpg
De omgeving van Ubud heeft meer te bieden dan winkeltjes alleen en met een bont internationaal gezelschap – 2 Amerikaanse tandartsen, een koppeltje Aussies uit Perth, een Italiaan, een Schot, 2 Nederlanders – verkennen we de omliggende dorpjes met mountainbikes. De Hollanders, zonder helm, voorop natuurlijk :-) Het is gelukkig droog en de wegen liggen er goed bij. De ene is al wat handiger en moediger dan de andere.

Oma_verzam..jst__2_.jpgRijstveld_..gen__2_.jpg
Meisjes_ve..tic__2_.jpg
Bamboe_vlechten__2_.jpg
Meestal gaat het bergaf want we zijn boven aan de krater begonnen. We bezoeken een koffieplantage waar je de duurste koffie ter wereld kan drinken, Loewak koffie of kopi Loewak zoals ze in Indonesië zeggen of ook wel shit coffee of gewoon poepchique koffie ;-). Waarom?
Een superschattig civetachtig katje, een loewak dus, eet rauwe rode koffiebessen. Het verteert het vruchtvlees, maar de pit blijft intact en passeert het maag-darmkanaal en door fermentatie krijgt ze een uitzonderlijke smaak. Er zijn dus jongens die die ontlaste pitten verzamelen en wassen en nadien lichtjes roosteren. Aangezien de ontlaste bessen moeilijk te vinden zijn, is de prijs zeer hoog en heeft de koffie een exclusief karakter. Poepchique koffie dus :-)

Koffie_pro..ies__2_.jpg
Van ontlasten gesproken... Om onze rug(zakken) wat te ontlasten, maken we een eerste pakketje klaar (dikke reisgidsen en souvenirs) dat al terug naar België kan. Luc, het vertrekt jouw richting uit, met veel geluk komt het eind november toe via sea mail. De postman heeft het met zoveel liefde ingepakt en dichtgenaaid dat het zonde zou zijn als je het niet zou toekrijgen.

Het regenseizoen is begonnen. Het regent de hele dag door. We pakken onze boel om naar het Zuiden van Bali te trekken, onze laatste stop voor we naar Singapore vliegen.

Geplaatst door Theo DM 4:50 Gearchiveerd in Indonesië Reacties (2)

Welcome to Bali


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Hier zijn we dan. Bali, de honeymoonbestemming van velen. Voorlopig niet meteen ons ding en dan zijn we nog in het Noorden, de minder toeristische kant. Een beetje het Gran Canaria van Indonesië. Je komt nergens voorbij of je wordt aangesproken om iets te kopen.
Op aanraden van Annemie en Piet gaan we vroeg in de ochtend, voor zonsopgang, dolfijnen spotten. Met een kano varen we (en met ons nog vele andere bootjes :-)) van het strand weg en dan is het vol spanning afwachten...
En ja hoor, daar zijn ze, gelukkig ook in grote getale, zodat iedereen op het water ruim de kans krijgt om ze van dichtbij te zien. Voor ons is het toch een beetje dubbel; het is echt fijn om ze te zien spelen maar langs de andere kant vinden we het toch een beetje zielig omdat we daar met tientallen bootjes achter hen aan varen om toch maar die knappe foto of video te schieten. Ik heb mijn camera bewust niet bij en geniet van elk moment.

Geplaatst door Theo DM 4:37 Gearchiveerd in Indonesië Reacties (0)

On our way to Bali


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

We willen graag nog de Ijen vulkaan beklimmen vooraleer we richting Bali varen, maar die is enkel bereikbaar met een jeep omdat de weg naar boven in zeer slechte staat is. De chauffeur spreekt nauwelijks Engels maar we begrijpen dat hij zal blijven wachten tot we terug beneden zijn in Paltuding. We vertrekken op 1850 m en klimmen naar 2380 m. Het is nu al heel warm, ik voel de zweetdruppels langs mijn rug naar beneden glijden. We zijn pas om 8.30 u aan de klim begonnen. Meestal vertrekken toeristen veel vroeger, zo rond 6-7 uur omdat je dan meer kans hebt op helder weer, maar het Bromo-verhaal indachtig, laten we ons deze keer niet vangen ;-)

We zijn dan ook helemaal alleen, af en toe komen een paar achterblijvers voorzichtig naar beneden en natuurlijk ontbreken de moedige zwaveldragers niet op de afdaling. De pittige klim is meer dan de moeite waard. Het uitzicht op het groen/blauwe kratermeer is indrukwekkend, de zwavelgeur overweldigend maar we hebben gelukkig onze chirurgische mondlapjes bij. Een zwaveldrager die zijn manden heeft gevuld, toont ons de beste plekjes om een foto te nemen. Of we mee in de krater willen? No problem, you come with me. Terwijl je in alle gidsen en op een groot bord aan de krater leest dat het strikt verboden is om af te dalen. Dus tidak, terima kashi of neen bedankt.

Kraterrand_Ijen__1_.jpgKratermeer_Ijen__1_.jpg

Om een idee te krijgen van wat zo’n lading nu wel weegt en hoe dat aanvoelt op je schouders, waagt Theo zich aan een heftoer. Hij kan alleen maar eindeloos respect tonen want krijgt het ding nauwelijks gehoffen. En dan moeten die manden nog helemaal tot beneden geraken langs het steile kiezelpad! De drager toont ons zijn littekenweefsel en de eelt op zijn schouders. Daarna gaat hij samen met ons naar beneden, hij sneller dan wij én met 71 kilo zwavelblokken op zijn schouders. Dat gewicht lezen we af op de lager gelegen meetpost waar de mannen ook uitbetaald worden. Sommige zwaveldragers doen dit 2x per dag. Moe en onder de indruk vinden we beneden jeep en chauffeur terug maar onze lichamen snakken naar een shot suiker. Met een coca-cola en een paar gebakken bananen van het eetstalletje voelen we ons terug opgekikkerd.

Zwaveldrager_op_Ijen.jpg71_kilo_zwavel.jpg
De overzetboten naar Bali zien er niet echt betrouwbaar uit, bij ons zouden ze niet door de controle komen. Er zijn exemplaren bij die zo geërodeerd zijn, dat ze bijna volledig oranje kleuren. Ongelooflijk maar waar, we zijn weer de enige blanken. Op de boot worden we onmiddellijk vastgeklampt door hordes verkopers met zonnebrillen en souvenirs. Maar een groepje jongens tussen 5 en 12 heeft ons ook meteen in de gaten. Money coin, money coin. We worden achtervolgd tot aan het bovendek waar ze in onze buurt blijven. Als de ferry vertrekt, duiken ze van het bovendek het water in, en dat is best hoog. Ze blijven rond de ferry zwemmen en duiken naar de munten en briefjes die verschillende mensen hen toegooien. Vanaf Java zie je Bali al liggen, het is eigenlijk maar een half uurtje ver per boot, maar we doen er een uur over omdat het aanmeren zoveel tijd in beslag neemt.

Geplaatst door Theo DM 16:43 Gearchiveerd in Indonesië Reacties (1)

Kalibaru


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Op weg naar Kalibaru, vragen we Danar even te stoppen in een plattelandsdorpje waar enkele meisjes de was aan het doen zijn in het riviertje. Een schilderachtig plaatje ware het niet dat een van de jongeren die boven staan, luid gilt dat ze gefotografeerd gaan worden en dan is het hek van de dam natuurlijk. Want zowat alle jongeren uit het dorp komen aangestormd en willen op de foto. In een mum van tijd staat de weg bijna helemaal geblokkeerd. Op dat moment komt een plaatselijke politiepatrouille aangereden. Onze chauffeur vreest een bekeuring en tast al naar zijn broekzak om hen wat geld toe te steken, de manier hier in Indonesië om ofwel snel iets gedaan te krijgen of iets te verdoezelen. Danar stapt al naar hen toe als een van de politiemannen een fotocamera tevoorschijn haalt. Of we met hen op de foto willen! Verder niets, ze zijn zelfs supervriendelijk.

Met_de_fli..de_foto.jpg
Peter is de eigenaar van onze B&B ‘Rumah Kita’, een oase van rust en huiselijkheid. Tijd om te chillen, want we zijn echt stikop. De afgelopen weken zijn al voorbij gevlogen, zoveel nieuwe indrukken, fijne ontmoetingen en weinig slaap (want ondanks oordopjes worden we nog altijd midden in de nacht wakker als de plaatselijke moskees hun gebed omroepen door de luidspreker, al dan niet synchroon). We botsen er op Abigail en Catherine die we in Sukuh leerden kennen. Ze zijn lovend over hun verblijf hier en de enthousiaste medewerkers. We kraken die avond met hen een flesje Balinese witte wijn. Het eten is heerlijk en het leuke is dat de keuken los staat van de gastenkamers en dus als een apart ‘bedrijfje’ geleid wordt door lokale mensen wat hen een verantwoordelijkheidsgevoel geeft en hen extra motiveert om het goed te doen. We moeten immers ook rechtstreeks met hen afrekenen. Peter is een schitterende kerel en hij geeft ons nog vele boeiende tips voor de rest van onze reis in Azië.
Meisje_in_Kalibaru.jpgOpa_en_kle..alibaru.jpg

Geplaatst door Theo DM 20:06 Gearchiveerd in Indonesië Reacties (2)

Malang - Bromo


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

We overnachten in Malang, een universiteitsstad met koloniale inslag. Brede boulevards en hele statige huizen maar helaas moet die koloniale grandeur stilaan plaats ruimen voor ketens als McDonalds en KFC, grote shopping malls en led walls. Dan maar even zondigen en de Westerse toer op voor het avondmaal? Sorry, Ulrich, geen Quick te vinden hier ;-) Maar dan wil ik (Astrid) wel een “ijs op de wijze van de grootmoeder” bij toko Oen, een bistrot/restaurant met opmerkelijke inrichting die sinds 1938 niet meer veranderd werd. Vintage met een grote V. Ook de obers lopen nog in strak gestreken witte pakken en met pecci hoedje op.

De volgende ochtend rijden we met een open jeep richting Mount Bromo in het Bromo-Tengger-Semeru National Park. Vader zit aan het stuur, zoonlief is de assistent. Beiden spreken geen woord Engels en verstaan gelukkig wel STOP als we een foto willen nemen. De weg is erg smal en steil en de jeep loodst ons door een prachtig bos. Je kan maar beter geen hoogtevrees hebben want naast de weg is de afgrond diep, heel diep. Opeens gebaart de zoon ons uit te stappen en hem te volgen naar een waterval. Die trip helemaal naar beneden is inderdaad zeer de moeite waard en brengt ons naar een indrukwekkende waterval. Na enkele fotostops met uitgelaten, hippe studenten geraken we terug boven aan de jeep.

Jurassic_P..ark__2_.jpgJurassic_P..ol_Park.jpg
Geleidelijk verandert de natuur en na het laatste dorpje op een van de bergtoppen dalen we af naar een vallei die ons meteen in Jurassic Park-sfeer brengt. Er zijn geen bomen meer enkel nog grote graspollen op dorre grond. Eenmaal beneden blijkt die dorre grond vulkaanas en het wordt tijd dat we onze chirurgische mondlapjes aanbinden want het wordt behoorlijk stoffig. Nu rijden we echt op een terrein die me (Theo) doet denken aan het terrein van de Lunar Lander. Onze grote rugzakken, het feit dat we ca.2.900 meter hoog zijn en we hier ‘s nachts de sterren kunnen bewonderen zonder de gebruikelijke lichtvervuiling maakt ons ‘would be’-astronauten. Na een ritje van 2 uur door het zwarte ‘maanlandschap’ bereiken we Cemoro Lawang. Van hieruit heb je een prachtig zicht op de vulkanen Bromo, Semeru, Batok en Kursi. We slapen in de Lava View lodge, de (voorlopig) enige slaapplaats daar. De hemel is helder en blauw, de zon schijnt en het is koud, net een skivakantie. We willen morgenvroeg graag de zonsopgang zien want we lezen dat die heel mooi moet zijn. Wanneer we die avond genieten van de zonsondergang, worden we aangesproken door een lokale jongeman en Theo onderhandelt met hem en zijn vriend een tocht op de motor.

Het is pikdonker om 3.30 uur en we vertrekken idyllisch gestemd en helemaal alleen naar een spectaculaire viewpoint samen met Wanna en Warno, onze motorrijders. Onder een prachtige sterrenhemel rijden we door het maanlandschap en dan een steile berg omhoog. Ondanks de vele lagen, blijft het barkoud en onze handen zijn bevroren. Boven toegekomen gaat onze romantische droom(tocht) een beetje aan diggelen als we bij een parking aankomen met een vijftigtal jeeps en er op de uitkijkplaats voor de sunrise een heleboel ongedisciplineerde, luidruchtige toeristen staan met dure camera’s (vooral een idiote oerbelg die luidop vuile praat verkoopt is ronduit irritant).

4u30_zonsopgang.jpg5u_zonsopgang.jpg
Bromo_en_familie.jpgMet_Wanna_..e_motor.jpg

Blijkbaar verbleef deze meute beneden in een stadje en doen zij de toeristische Bromo versie. We komen ze nog eens tegen als we de kraterwand beklimmen. In die gevaarlijke drukte rolt iemands rugzak de krater in. Zwart van het stof rijden we verder richting Kalibaru.

Geplaatst door Theo DM 21:16 Gearchiveerd in Indonesië Reacties (1)

(Berichten 56 - 60 uit 74) « Pagina .. 7 8 9 10 11 [12] 13 14 15 »