Een Travellerspoint blog

Op weg naar Elephant City

sunny 33 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Via verschillende media vernemen we dat er geen problemen meer zijn om vanuit Bangkok naar het noorden te rijden. De waarheid is anders. We zijn nog maar tien minuten vertrokken of het verkeer staat volledig stil. Tiens, alles zou toch vlot moeten gaan? Waarschijnlijk moeten we aanschuiven om de tol te betalen. Het is vier uur in de namiddag, spitsuur misschien? Een uur later zijn we nog geen kilometer verder. Die man van de verhuurdienst zei toch dat er absoluut geen problemen waren op de weg door de overstromingen? We geloven er niet veel meer van. Open pickup trucks staan mee in de file, volgeladen met grote families en huisraad. Gelaten gezichten, heel af en toe een glimlach. Op het viaduct waar we over moeten, staan verschillende rijen auto’s, pickup trucks en vrachtwagens geparkeerd. Sommigen al met een laagje stof, anderen met een zeil over gespannen maar hoog en droog. De tolhokjes staan er verlaten bij. We moeten nu allemaal naar het rechtse baanvak want links valt niet meer te rijden omdat het water tot over de snelweg loopt. Af en toe waagt een vrachtwagen zich er toch door. Rondom ons zien we alleen maar water, de buitenwijken van Bangkok zijn erg getroffen. Naast en op de snelweg zoeken families onderdak in geïmproviseerde tentenkampen. Ze hebben doeken gespannen over bamboestokken of over hun pickup truck of wat ook maar kan dienen om het weinige dat ze nog hebben te beschermen. Ze zitten in groepjes rond een lamp, kaars of ander vuurtje met kleine kindjes ... in de uitlaatgassen, en dat waarschijnlijk al enkele weken. De aanblik is schrijnend en stemt niet overeen met de ‘feel good’ beelden die we hier op de lokale tv-zenders zien. We worden er stil van en zwijgen over de ellenlange file. Na een trip van meer dan 6 uur (ipv de ingecalculeerde 2,5 uur), het is ondertussen al half elf ’s avonds, overnachten we in Khorat.

De volgende dag rijden we verder en de weg naar Surin is heel landelijk en rustig. Het is droog en we zien geen tekenen meer van wateroverlast. We hebben een guesthouse gevonden die wat afgelegen ligt maar aangezien we een auto hebben gehuurd, kan ons dat niet tegenhouden. De weg er naartoe is minder evident want de richtingaanwijzers zijn enkel in het Thais en onze kennis van dit sierlijke maar exotische alfabet is helaas nihil. We gaan de weg vragen maar de Thai kennen evenveel Engels als wij hun taal dus... Uiteindelijk vinden we een barretje dat Coffee House heet, dus daar zullen ze wel Engels kunnen :-) We krijgen een tekening mee, en met veel handgebaren helpen twee schattige senioren ons verder op weg. Onze guesthouse ligt inderdaad heel ruraal, geen mens te bespeuren, alleen natuur en veel beestjes ;-)

Een_beetje..he_wild.jpgOnze_achtertuin.jpg
In_onze_achtertuin.jpg

We rijden richting Si Khoraphum voor de jaarlijkse Si Khoraphum Khmer Ruins Celebration die onze Thaise contactpersoon ons had aangeraden. Weer niet evident om de locatie te vinden. Het feest wordt op een paar uitzonderingen na, door de plaatselijke bevolking bijgewoond. OK, we zijn wel wat te vroeg op de avond maar nergens een indicatie naar de tempel. Op een groot reclamepaneel kan ik de datum van vandaag afleiden (cijfertjes zijn gelukkig hetzelfde) dus we vermoeden dat we wel in de buurt zitten. Er staat een markt dus ik ga het daar even vragen en word een paar keer doorverwezen in het Thais ;-) Na een eindje stappen doen we nog een poging bij de garagist en zijn collega die er op hun beurt dan weer een motorrijder bijhalen die net voorbij rijdt. Hilarisch maar zo schattig want ze begrijpen nu wel waar we moeten zijn maar kunnen niet uitleggen hoe we er moeten geraken. De garagist gebaart dat ik achterop bij hem en Theo achterop bij de motorrijder moet gaan zitten en dat ze ons naar ginder zullen rijden. Superlief ware het niet dat we met de auto zijn en God weet waar ze ons naartoe brengen... We moeten nog terug geraken ook hé. We zwieren nog eens met onze autosleutel en om het verhaal kort te maken; de motorrijder neemt ons allebei achterop – zijn dochtertje zit immers al vooraan – en met zijn vieren rijden we (hadden we dat maar kunnen fotograferen) tot aan onze auto om daarna de motorrijder te volgen die ons escorteert naar de locatie van het openluchtfeest. Wat een schat van een man! En het zijn echt schatten die Thai want we worden met open armen ontvangen door de mensen van de organisatie, krijgen er gratis eten, en moeten met iedereen op de foto. Na een ellenlange speech kan eindelijk het klank- en lichtspektakel beginnen. Wat op het eerste gezicht een klein, lokaal evenement leek met wat eet- en souvenirstalletjes van ethnische volken, blijkt een indrukwekkende voorstelling waarbij honderden deelnemers de 1000-jarige legende van deze Khmer ruïnes uitbeelden. Gracieus, met bijna hypnotiserende handbewegingen en perfect synchroon worden 8 acts opgevoerd in prachtige kostuums. Een voor een bezorgen ze ons kippenvel en met alles erop en eraan; vuurwerk, wensballons... Het is veel mooier dan de dansvoorstelling in het Prambanan in Yogyakarta. Na de voorstelling staat een van de politieagenten er op om ons met een busje dat hij heeft laten aanrukken naar huis te laten brengen. Wat een avond, en wat een gastvrijheid.

Sound_and_..how__2_.jpgSound_and_..how__1_.jpg

Naar aanleiding van de jaarlijkse Elephant roundup zijn er allerlei evenementen in Surin en er staat ook een hele grote markt. Het is bewolkt maar drukkend warm en we verdwalen in de eindeloze gangpaden die overdekt zijn met doeken om wat schaduw te creëren. Regelmatig worden we aangesproken door pubermeisjes in schooluniform die kennelijk hun Engelse kennis in praktijk moeten omzetten en allemaal hetzelfde scriptje (moeten) volgen. "Where do you come from, what is your age, do you like Thai food....?" In de straten langs de markt wandelen mahouts met hun olifanten. Je kan een ritje maken of voor 20 THB de olifant wat te eten geven.

Hello_do_y..ai_food.jpgKijk_eens_.._al_kan.jpg

Vooral de baby-olifantjes doen meisjes- en vrouwenharten sneller slaan, het mijne ook :-) Oh wat zijn ze toch zoooo schattig. We vergeten er helemaal de tijd bij en moegeslenterd kijken we al uit naar de volgende ochtend, want dan gaan we naar het Srinarong stadium voor de jaarlijkse Surin Elephant Round Up show en het was een hele opgave om daar als buitenlander kaarten voor te bemachtigen.

Vanuit alle hoeken van de stad stromen volgestouwde pickup trucks, tuk tuks, brommers en voetgangers toe. Rondom het stadium kunnen we een kijkje nemen achter de schermen. Vooral de krijgers hebben het druk met poseren want heel wat jongens en mannen staan graag op de foto met die stoere binken.

Stoere_jongens.jpg

Figurantengroepjes staan hun dansje nog wat te oefenen, decorstukken worden gesorteerd, hier en daar wordt nog een likje make-up bijgestreken, sarongs en hoofddoeken netjes rondgewikkeld.... enkele mahouts laten hun olifant(je) nog even uit. Het stadium zit afgeladen vol. We zijn heel benieuwd en vol verwachtingen. Het feest begint met enkele Thaise dansvoorstellingen en daarna komen een tiental mahouts het muzikaal, sportief of artistiek talent van hun olifanten voorstellen. De lieve zoogdieren dansen, schilderen, jongleren, voetballen, spelen darts en andere spellen. De mama olifanten komen hun kleintjes voorstellen. In de loop van dit jaar zijn er vijf geboren. Een beetje stuntelig wiebelen ze het stadium binnen, ze hebben hun vier pootjes nog niet onder controle. Grappig om te zien maar we kunnen onze ontgoocheling niet verstoppen want we hadden toch wel meer verwacht maar gelukkig volgt kort daarop een historische evocatie van meer dan 300 olifanten en minstens zoveel figuranten. Heel indrukwekkend om te zien én te horen want er worden kanonschoten gelost en confetti de lucht ingeschoten. Na de voorstelling kunnen we meerijden op een olifant. Een mahout wijst naar zijn lege bankje en gebaart dat we vanaf de tribune op de kop van de olifant moeten klimmen om zo op het bankje te kunnen plaats nemen.

Surin_Elep.._up__2_.jpgSurin_Elep..onfetti.jpg

Daar gaan we, het bankje schokt van links naar rechts synchroon met de tred van onze reus. Grappig hoe iedereen enthousiast staat te wuiven. Anderen staan al aan te schuiven om ook eens mee te mogen. Heel even bederft de rekening ons plezier want de mahout profiteert duidelijk van het opgewonden publiek en vraagt zo maar eventjes 1000 THB, 2 personen aan 500 THB per persoon. Als dat geen oplichterij is. We onderhandelen 500 goed wetende dat dat veel te veel is maar kom. Later in de namiddag maken de olifanten gewoon deel uit van het straatbeeld en staan ze, op weg naar huis, mee in de file zoals elk ander voertuig.

Geplaatst door Theo DM 3:09 Gearchiveerd in Thailand Tagged elephants festival si surin olifanten koraphum Reacties (1)

We love Chiang Mai

sunny 31 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

We zijn ondertussen anderhalve maand verder en het is weer uitkijken naar een kapper want de haarbos van Theo zit iedere ochtend volledig in de knoop. Om de hoek van onze guesthouse is een klein kapsalon waar het aanschuiven is, daar moet het goed zijn. Wow, dit is geen knipbeurt meer maar een spa-behandeling. Alle gelaatsonderdelen worden met uiterst nauwkeurige perfectie aangepakt; kruin, oren, wenkbrauwen en neus gevolgd door een een uitgebreide scheerbeurt om te eindigen met een massage van de hals. De kapper neemt er zijn tijd voor ook al zitten er nog drie mannen rustig te wachten tot zij aan de beurt zijn.

diverse_002.jpg

Voor we de stad inrijden met dit ‘fris kopke’ gaan we nog even langs bij het fruitstalletje voor mijn dagelijkse dosis vitaminen; een verse ananas in reepjes voorgesneden voor een kleine 30 eurocent!

Ons_fruitstalletje.jpg

De rest van de dag kammen we de Nimmanhaeminwijk verder uit en blijven we er hangen in koffiebarretjes, gallerijtjes en leuke boetiekjes. Cultuur mag ook niet ontbreken dus vergeten we zeker niet om wat omwegen te maken langs de tempels in de oude stad.

Wat_Chei_Luang.jpgAlles_wat_..is_goud.jpg

De Chiang Mai University (CMU) draagt niet voor niets de slogan University of Excellence, where nature nurtures beautiful intelligence. Het is zondag, de zon schijnt en de prachtige vijver van de CMU nodigt uit voor een pick-nick aan het water. Op de achtergrond het gitaarspel van een John Lennon fan geregistreerd op de iPhone van het verliefd vriendinnetje en ongetwijfeld al als videoclipje in de hele wereld verspreid via YouTube. Net als in Singapore is Apple hier trouwens heer en meester; de iPhones en iPads overheersen het straatbeeld.

We trekken vandaag uit voor een bezoek aan de Chiang Mai Zoo & Aquarium. De zoo is, zoals die van Antwerpen ;-) heeeel groot maar met het verschil dat ze verspreid ligt over een heuvel. Veel klimmen en dalen dus tenzij je wil wachten op het busje of afwisselt met de monorail, als je hiervoor betaald hebt, want naast het inkomgeld voor de zoo betaal je alles extra; het Aquarium, de panda’s, het vervoer (aan het tarief voor buitenlanders). Maar niet geklaagd want het Aquarium heeft de langste onderwatertunnel van de wereld, en de vissen en vogels zijn van het kleurrijkste soort en exotischer dan we ooit zagen. Om maar te zwijgen van de reuzepanda’s en de witte tijgers.

Kiss_kiss.jpgReuzepanda.jpg

Een bezoek aan de Wat Phrathat Doi Suthep mag niet ontbreken op de Chiang Mai lijst. Doi Suthep is een boeddhistische tempel genoemd naar de naam van de berg waar hij op gebouwd is en onderweg er naartoe hebben we een prachtig uitzicht op de stad Chiang Mai. De tempel trekt veel bezoekers en wordt door vele Thai als heilig beschouwd en dat laat zich merken. Jong of oud, allemaal hebben ze er een trap met 309 treden voor over om dan in de schittering van al het bladgoud bloemen, kaarsen, geldmuntjes of wierookstokjes te offeren.

Doi_Suthep_tempel__2_.jpgJong_gelee.._gedaan.jpg

Geplaatst door Theo DM 6:57 Gearchiveerd in Thailand Tagged zoo chiang mai panda coffee koffie Reacties (2)

Duizend luchtballonnen nog aan toe

sunny 30 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

De luchthaven van Ko Samui ziet er echt onwezenlijk Disney-achtig uit met een Ko Samui-village en kleine winkeltjes, kraaknette openluchtgates en elektrische wagentjes die aan en af rijden. Je zou bijna geloven dat je op weg bent naar een attractie en we vragen ons even af of het wel echte vliegtuigen zijn die daar op de tarmac staan. Fel beschilderd met exotische taferelen en met de gekste namen....

Luchthaven_Ko__Samui.jpgAls_dat_ma..ed_komt.jpg

Onze eerste turbulente vlucht gaat naar Bangkok en die zullen we niet snel vergeten want onze pilote vliegt halfweg door een verzameling cumulonimbuswolken waardoor het vliegtuig een val van 10 meter maakt en het toestel hevig begint te schokken. Mijn boek vliegt uit mijn handen en belandt twee rijen verder verder. Ik verga van de schrik en samen met mij nog vele anderen. Ik laat de leuning van mijn stoel niet meer los tot we aan de grond zijn. De tweede vlucht verloopt gelukkig vlekkeloos en van de overstromingen in Bangkok hebben we hoegenaamd niets gemerkt.

Het is namiddag als we toekomen in Chiang Mai en na een plons in het ijskoude zwembadje (brrr wat een verschil, hier zijn de nachten koud en het water koelt dus flink af) profiteren we ervan om de stad al te gaan verkennen in het daglicht. Onze guest house is dicht bij de luchthaven en het is een eindje wandelen naar het oude centrum. Onderweg zien we overal stalletjes waar ze bloemstukjes verkopen, kaarsenhoudertjes en witte cirkelvormige, papieren ‘dingen’.... Ik herinner me iets van een festival dat rond deze tijd plaats heeft. En inderdaad, het is volle maan en de 12e maan-maand van de Thaise kalender dus wordt drie dagen lang het Loi Krathong of Festival van het Licht gevierd. Die bloemstukjes zijn dus Krathongs. Ze zien er een beetje uit als kerststukjes maar dan gemaakt van bananenbladeren en bloemen, met kaarsjes en wierookstokjes. We vinden een gezellig en drukbezocht lokaal restaurantje en terwijl we eten horen we vuurwerk knallen en zien we een heleboel lichtvlekken de lucht ingaan, het zijn die witte papieren wensballonnen die van overal in de stad worden opgelaten. Overal in de straten branden kaarsen, echt mooi en indrukwekkend om te zien. We kopen ook een luchtballon, een rode in de vorm van een hart :-) en volgen de menigte.

20111114_C..Mai_055.jpg20111110_C..Mai_046.jpg

Heel de stad is versierd met gekleurde papieren lampionnen en andere vormen. De meeste mensen laten hun papieren ballonnen op bij de rivier en laten er ook de krathongs te water. Wij laten onze harten wensballon ook op en doen er natuurlijk een wens bij. Kei romantisch!

20111110_C..Mai_067.jpg20111110_C..Mai_069.jpg

Het festival gaat gepaard met een grote parade waarin duizenden mensen meelopen in originele klederdracht en er rijden ook fraai verlichte en versierde praalwagens mee. Blijkbaar hebben we al een groot stuk gemist maar de stoet wordt morgen nog eens herhaald. Het hele eind te voet terug zien we deze keer niet zitten en we laten ons met een Thaise, gemotoriseerde tuk tuk in een mum van tijd naar huis brengen.

20111111_C..039__2_.jpg

Scooter addicts die we tegenwoordig zijn, trekken we eerst de stad in op zoek naar een scooter. Het is druk met dit festivalweekend en moeilijk om er nog eentje te vinden. We stappen een scooterwinkel binnen, je weet nooit dat die er misschien een zou willen verhuren. De man is supervriendelijk, belt naar een paar connecties en bingo. Hij toont ons op de kaart waar we nog terecht kunnen. We hebben geluk, het is de laatste!

Reasoon_to_come_back.jpg

Joehoe, good morning Chiang Mai! We rijden richting Nimmanhaeminwijk in het Westen van de oude stad. Een bruisende wijk waar het stikt van de koffiebarretjes (mijn dagen kunnen niet meer stuk :-), een voor een echt leuke plekjes maar vooral .... heerlijke koffies. Nimmanhaem telt 17 zijstraten en in ieder straatje vind je trendy winkeltjes, art galleries, restaurantjes, barretjes.

diverse_008.jpgdiverse_012.jpg
Boeddha_pick-up.jpg20111111_C..019__2_.jpg

Een mix van Zurenborg, het Zuid en het Eilandje maar dan op een zwoele zomerdag. Oei, begin ik Antwerpen te missen? ;-) We brengen de rest van de dag door in deze buurt, onder de indruk van de architectuur en de originele inrichtingen en voor we het weten is het avond. We maken dat we op tijd zijn voor de Loi Krathong parade, alles schittert en blinkt, duizenden toeschouwers staan langs straten en pleintjes te genieten van het schouwspel.

20111111_C..Mai_053.jpg20111110_C..Mai_065.jpg

Er komt geen einde aan en om een appelflauwte op te vangen zoeken we iets lekkers tussen de talloze souvenir- en eetstalletjes van de Night Bazaar.

20111111_C..Mai_058.jpg

Daar staat een sushi man. We kunnen het bijna niet geloven, 5 tot max 10 Thai Baht per sushi! Een beetje verderop staat een man luidop te praten en een opengeklapte laptop in de lucht te draaien. Aan het andere eind van de wereld, zit de vriendin van de Nederlander mee te genieten van het Loi Krathong festival. De wondere wereld van Skype...De vrouw op het scherm ziet er – althans voor ons - wel een beetje sci-fi uit :-)

De_wondere..n_Skyoe.jpg

Geplaatst door Theo DM 8:42 Gearchiveerd in Thailand Tagged chiang mai festival feest loi krathong licht Reacties (4)

En God schiep Phang Ka, het paradijs op aarde?


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Twee vluchten, een tussenstop in Phuket, een busrit, een ferryovertocht en heel wat muggenbeten later, komen we aan op het eiland Ko Samui en vinden daar een rustige baai in Phang Ka. Een hele verademing na het toeristische Kata in Phuket waar we omringd werden door voornamelijk Russische toeristen. Sinds enkele jaren is dat blijkbaar een geliefkoosd vakantieoord voor het Oostblok tot grote ergernis van de Thaise bevolking. We houden wel een leuke herinnering over aan de zonsondergang in de After Beach bar in Kata Noi met een lekkere cocktail, een heerlijke pad thai, een leuke ontmoeting met een Braziliaan en een Turkse en als afsluiter een onweer waar geen einde aan scheen te komen.

After_Beac..ata_Noi.jpgMet_de_bus..o_Samui.jpg

De locatie van ons hotel is prachtig, om niet te zeggen adembenemend. Geen mens te bespeuren op ‘ons strand’. Dit is te mooi om waar te zijn. We gaan de daglimiet van het reisbudget even negeren en het er gewoon ‘van pakken’ :-) Uitslapen, boeken lezen, zwemmen, kajakken, lekker eten, brommertje huren en eiland verkennen.

diverse_004.jpg

Ko Samui is niet groot en op een dag rijden we helemaal rond het eiland. De andere stranden zijn helaas weer van het zeer populaire type. Barretjes met rode lichtjes – need I say more, 50 en meer-plussers met Aziatische poezen op de schoot, menukaarten met foto’s. En dan, ergens waar we dit absoluut niet zouden verwachten staat een opvallend huis langs de weg. Een tweedehands Volkswagen garage? Neen, het VW busje en de buggy zijn ‘gewoon’ etalagemateriaal voor een, alweer ;-), juwelen designer. Deze keer trekken de juwelen ons niet aan maar wel de auto’s ;-) En het mag gezegd, dát zijn echte bijoukes.

Big_boys_toys.jpgFlower_Power.jpg

Op zoek naar wat verkoeling in de bergen, volgen we de richtingaanwijzers voor de Tartain waterval. De rit gaat steil en steiler en nog steiler. OK, ballast, lees Astrid en rugzak, afgooien want met zijn 110 ceeceekes krijgt de Honda Scoopy-i ons niet naar boven. De richtingaanwijzers beloven echter een unieke, nieuwe creatie van de natuur dus we houden vol ook als er geen asfalt meer ligt en de weg er onbetrouwbaar begint uit te zien. Maar dat hebben we in Phu Quoc ook al getrotseerd dus geen probleem en trouwens een nog groter paneel blijft overtuigen van de natuurpracht.
Er staat nog een brommer boven, dus we zijn niet alleen. Na nog 3 km te voet dalen en klimmen is het zover... daar staat het drankstalletje van mevrouw Tartain. De ‘inkom’ voor de waterval bedraagt 100 Baht een kleine 2,5 Euro. Allez, vooruit dan maar. Meneer Tartain geeft ons een bamboestok want de afdaling is glibberig. Ondertussen is Daniel ook gearriveerd, een ontgoochelde Spanjaard die het luidruchtige Chaweng beach ontvlucht is. Met ons drieën dalen we af tot aan het watervalletje van nauwelijks 4 meter hoog! Arme Daniel, nog een ontgoocheling ware het niet dat hij ons is tegengekomen natuurlijk ;-) We wisselen nog wat reistips uit en wij keren terug om in te pakken.

Tartain_waterval.jpg

Geplaatst door Theo DM 3:30 Gearchiveerd in Thailand Reacties (3)

Angkor, niet voor watjes


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

We komen ’s avonds aan op de luchthaven van Siem Reap en rijden in ongeveer 20 minuutjes met een tuk-tuk naar ons hotel dat zich in het centrum van Siem Reap bevindt. Twee weken geleden stond je hier nog tot aan de heupen in het water, maar behalve in de straten merken we daar niets meer van. We spreken af met Kream (spreek uit ‘Kram’), de tuk-tuk driver om morgen met hem het Angkor tempelcomplex te bezoeken.

Zoals afgesproken rijdt Kream ons met zijn tuk-tuk kilometers en kilometers door het Angkor archeologisch tempelcomplex dat zo indrukwekkend groot is – 400 km2 – dat je met een dag niet toekomt om het te bezoeken. We kopen een ticket dat 3 dagen geldig is binnen een termijn van een week. Al aan de eerste stop, die aan de best bewaarde Angkor Wat tempel, wordt het ons duidelijk dat dit een vermoeiende dag gaat worden. Aan de ingang van de tempel staat een bruidspaar met gevolg te poseren voor de trouwfoto. De fotograaf is geen gemakkelijke, hoofd naar links, kin omhoog, hoger, beter meer naar links, en ondertussen nemen bezoekers - ik incluis – ook een kiekje. Jammer dat die fotograaf altijd in de weg loopt ;-) Onder een brandende zon klimmen en dalen we in dit fraaie staaltje van Khmer architectuur. De Prambanan tempel in Indonesië is er niets tegen.

Angkor_Wat.jpgPoseren_vo..ouwfoto.jpg

Na de Ta Phrom en de Bayon tempel krijgen we een beetje een "deja-vu" gevoel. We onderbreken onze tour in het park met een Khmer lunch en laten Kream ons een specialiteit aanbevelen, Amok chicken, de populaire soep van Cambodja geserveerd in een kokosnoot. Kream spreekt voldoende Engels zodat we een gesprek met hem kunnen voeren. Hij verdient 70 USD per maand en werkt hiervoor 7 dagen op 7. De prijs van de rijst is sterk gestegen het laatste jaar; voor 1 US dollar kan je 1 kg goede kwaliteit rijst kopen, genoeg voor 4 dagen. De rekening is snel gemaakt... We zetten onze route verder en bezoeken nog de Banteay Kdei en de Angkor Thom tempel.

Restant_li..Boeddha.jpgAngkor_Wat__2_.jpg

Aan iedere ingang worden we meteen aangeklampt door jonge kinderen die proberen om armbandjes, zijden sjaaltjes, T-shirts en andere souvenirs te verkopen. Het zijn een voor een getalenteerde verkopertjes en of ze nu iets verkopen of niet, we krijgen altijd een prachtige glimlach. Moegetempeld laten we ons toch nog even verleiden om de zonsondergang te gaan fotograferen maar bij het zien van alle bussen, tuk-tuks en andere rijwielen die op de parking staan, is onze goesting vlug over.

Oei_waar_is_onze_papa.jpg

Na al het wandelen en klimmen van vandaag doet een traditionele Khmer massage echt deugd. We krijgen allebei een katoenen pyjama aan en twee fijne meisjes beginnen ons stevig te ‘kneden’, zonder olie. Ze leggen onze benen en armen in allerlei bochten, flexibel moet je wel zijn voor dit soort massage ;-) Een uur en een theetje later voelen we ons inderdaad weer helemaal opgekikkerd.

We pakken de fiets en gaan op verkenning in de stad. In Siem Reap zie je ongelooflijk veel (mega)hotels en guest houses. Voor elk type reiziger wat wils dus. Het straatbeeld ziet er ook wat anders uit dan we inmiddels gewend zijn, hier rijden redelijk wat auto’s rond. Wie het zich kan veroorloven rijdt met een Toyota Camry. Aan de oude markt, de Psar Chaa, zijn de meeste kleinere winkeltjes te vinden. Maar welk winkeltje of kraampje je ook voorbij stapt; iedere keer horen we hetzelfde deuntje afratelen. Hello sir, hello madame, I have nice T-shirt for you sir, madame want silk scarf, come look in my shop. En ik maar zeggen dat ik niet ‘madame’ wil genoemd worden :-) maar dat begrijpen ze niet. We vinden ook rugzakken van hetzelfde merk als de onze, alleen voor een tiende van de prijs en de verkoper beweert dat alle merken in dezelfde fabriek gemaakt worden maar aan verschillende tarieven verkocht. Naast de markt is de bekende 'Pubstreet' met restaurantjes (westers en lokaal) en barretjes. We lopen achter twee vriendinnen en we herkennen een Antwerps accent. We geraken aan de praat met Dominique en haar vriendin. Dominique is vroedvrouw, werkt al enkele jaren voor de ngo VSO. Zij geeft opleiding rond hulp tijdens of na het bevallen want er zijn helaas niet veel goede klinieken waar je terecht kan. Ze woont hier graag en spreekt zelfs Khmer, superhandig als je wil afbieden en wij krijgen alvast wat tips over restaurantjes en prijzen van tuk-tuks en massages.

Op korte tijd hebben we ook al veel mensen gezien met een handicap. Ze missen armen of benen en zijn soms blind. In de meeste gevallen zijn dit slachtoffers van landmijnen die ondanks de miserie je altijd groeten met een glimlach. De meeste Cambodjanen zien er trouwens niet alleen heel vriendelijk uit, ze zijn het ook. Het aantal kinderen dat op straat loopt te bedelen is schrijnend. Ze zijn op zoek naar dollars en zeulen soms met een babybroertje of –zusje. De dollars dienen zogezegd om er eten of melkpoeder mee te kopen. We helpen hen liever met wat eten in plaats van geld te geven want je weet nooit waar dat naartoe gaat.

De vader van Kream is gestorven en we zullen hem niet meer zien want hij is naar zijn familie in Phnom-Pehn om de begrafenis te regelen. Op aanraden van Wim B gaan we vandaag met de tuk-tuk van zijn collega, Thon, (spreek uit Town) naar het drijvend vissersdorp Kampung Phlok. En van drijvend gesproken, we geraken zelfs niet met de tuk-tuk tot aan de boot die ons er naartoe moet brengen want dit gebied is ook erg getroffen geweest door de overstromingen.

Wateroverl..ambodja.jpg20101031_K..056__2_.jpg

Maar de Cambodjanen weten op alles raad en ze schakelen een ossenkar in om ons door het water te rijden dat op sommige plaatsen nog tot een meter hoog staat. Af en toe worden we getracteerd op een klein douchke als de os weer eens met zijn staart door het water zwaait. Uiteindelijk geraken we op de longtail boot die ons naar een kleine gemeenschap van 600 mensen brengt die op het water woont in huisjes op bamboepalen. We ontmoeten een gemotiveerde man die zelf Engels heeft geleerd uit boeken en zijn kennis nu doorgeeft aan de jonge kinderen in de gemeenschap. Een jong meisje vaart met ons in een klein roeibootje langs enkele huisjes en daarna de jungle in. Het krioelt er van de meest exotische insekten dus voor alle zekerheid halen we toch maar de Deet boven...

20101031_K..lok_030.jpg20101031_K..lok_036.jpg

We rijden vandaag met Thon naar de Banteay Srei Tempel of ook wel de ‘Citadel of women’ ongeveer 34 km van Siem Reap. Van omvang niet te vergelijken met de immens grote Angkor tempel maar dit kleinere exemplaar is in rode zandsteen gebouwd en in elke muur of doorgang zitten prachtige uitsnijdingen. We eten ‘s middags bij Tohn thuis. De ouders van zijn vrouw hebben een bakstenen huis dat ze delen met hun twee dochters hun echtgenoten en kinderen. Tohn woont in een 1-kamer bamboe huisje naast zijn schoonouders met zijn vrouw en twee zoontjes, een van 6 en eentje van 2 maanden oud. We eten bij de mama van Tohn, die een klein restaurantje heeft waar op een paar uitzonderingen na, enkel lokalen eten. Er staat een curry met kip op het vuur en de zus van Tohn heeft kikkers op de BBQ gelegd die ze ook langs de straat verkoopt. Mmmmh kikkerbilletjes, denk je? Yep, maar hier eten ze de kikkers wel integraal, dus lijf en kop inbegrepen. Theo houdt het bij de billetjes en het lijf maar Tohn peuzelt met veel smaak ook de koppen op, zijn lievelingsstukjes. Ik houd het bij de curry met kip en probeer discreet de darmpjes opzij te schuiven want voor de rest is de smaak best lekker. Tohn laat trots zijn trouwalbum zien. Meestal huren jonge koppeltjes hier in Cambodja verschillende outfits – zoals we trouwens al konden zien aan de Angkor Wat tempel – en laten foto’s nemen tegen verschilllende achtergronden. We blijven nog gezellig wat kletsen en de kindjes vallen in slaap in hun hangmatje. We kopen nog wat souvenirtjes en ambandjes van enkele kindjes die ondertussen rond ons zijn komen zitten.

Slaap_kindje_slaap.jpgKikker_BBQ.jpg

Bij_Thon_thuis.jpgThon_met_zoontje.jpg

Vooraleer we terug naar Siem Reap keren, stoppen we nog voor een bezoek aan het Cambodia Landmine Museum. Dit museum werd opgericht door een ex-kindsoldaat met de bedoeling de wereld te vertellen over de horror die landmijnen hebben aangericht in zijn geboorteland en nog altijd aanrichten trouwens. Aki Rika heeft naast het museum ook een opvangcentrum waar een 30-tal kinderen wonen die gehandicapt en/of wees zijn. In Cambodja leeft 1 op de 290 mensen met een of meer geamputeerde ledematen, een cijfer waar we stil van worden. En waar we nog stiller van worden is dat er nog altijd landen zijn die het verdrag over de antipersoonsmijnen nog niet hebben ondertekend waaronder de USA, China en Rusland.

We wandelen door het oude stadsgedeelte en op de oude markt word ik aangetrokken door een klein juwelenwinkeltje ‘Garden of Desire’. Elsbeth, Annemie, Christel, als jullie dit lezen, ik weet zeker dat jullie hier ook niet zouden voorbij stappen :-) Handgemaakte zilveren juwelen met een verhaal. We gaan eens binnen piepen en als dit niet weer een ongelooflijk toeval is. Daar staat de Franse lichtkunstenaar die Theo leerde kennen in Parijs voor het ‘tour Mozart’ project van Bouygues Télécom. Als de wereld niet klein is! Maar we zijn vooral geboeid door het verhaal van de eigenaar van de winkel die op jonge leeftijd, nadat zijn familie (vader, moeder, broer en zus) uitgemoord werd door de Rode Khmer, opgevangen werd door het Rode Kruis en een opvoeding en opleiding genoot in Parijs. Ly Pisith heeft zich opgewerkt tot top designer en na enkele jaren van keihard werken in Singapore voor o.a. Philippe Starck besloot hij terug naar zijn moederland te gaan. Met deze retour probeert hij zijn verleden te verwerken en aan een nieuw hoofdstuk te beginnen. En nu ontwerpt hij dus juwelen. Een zeer leerrijke ontmoeting met een wijze leeftijdsgenoot.

Het is al onze laatste avond in Cambodja en we willen hier eens uitgaan, jong van geest als we ons voelen ;-) We stappen de Hip Hop club binnen, een lokale tent waar we de enige blanken zijn. Als we naar de kaart kijken, vallen we echter achterover van de prijzen. Dit kan toch niet?! 10 USD voor een cocktail? In dit arme land? De ober komt in ons oor roepen – want de decibels overstijgen met stip de Europese norm – dat we er beter maar een bestellen en als we even later zijn dienblad zien, begrijpen we direct waarom. De cocktails worden hier met de liter geschonken en in een karaf op je tafeltje gezet. We gaan direct op zoek naar twee slachtoffers om het blauwe vocht te delen want we willen liever met een ‘frisse kop’ op het vliegtuig stappen morgen ;-) De muziek is speciaal en af en toe roept de DJ er vanalles tussen in het Khmer waarna iedereen begint te gillen. En dat kunnen ze in ieder geval beter dan dansen want ze hebben nu eens echt geen gevoel voor ritme. Wat later op de avond begint de DJ slows te draaien... We dansen er eentje mee en dan is het tijd voor ons om naar huis te gaan ;-)

Hip_Hoppen..em_Reap.jpg

Voor we afscheid nemen van Thon gaan we nog een muskietennet kopen, want vanmiddag vertelde hij hoe moeilijk het soms is om te slapen omdat er zoveel muggen zijn. En als we dan toch aan het shoppen zijn, kunnen we het niet laten om wat speelgoed te kopen en een – ecologische –boekentas van bij Bloom bags waar ik eerder een tasje voor mezelf kocht ;-) Thon is supercontent en als hij ons de volgende ochtend afzet aan de luchthaven krijgen we allebei een hartverwarmende knuffel.

Met_Bora_b..OM_Bags.jpgMet_Tohn_e..tuktuk2.jpg

Cambodja is een van de armste Aziatische landen maar ondanks het turbulente verleden merk je dat de mensen ontzettend gemotiveerd zijn om vooruit te willen en ze moeten er meestal ook hard voor gaan, en dat doen ze met de smile.

Geplaatst door Theo DM 21:59 Gearchiveerd in Cambodja Reacties (2)

(Berichten 36 - 40 uit 74) « Pagina .. 3 4 5 6 7 [8] 9 10 11 12 13 .. »