Een Travellerspoint blog

Wildlife abounds

sunny 25 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

De tijd is weer omgevlogen en we zouden in de Grampians nog dagen en dagen en dagen kunnen doorbrengen maar onze tijd is helaas beperkt en we moeten ons aan een strikt plan houden om op tijd in Melbourne te geraken. Dus met spijt maar met een heel goed gevoel laten we de Grampians achter ons en rijden terug naar het zuiden, richting kust.
We stoppen in de haven van Portland en haar Discovery Coast. En van een ontdekking gesproken...we stappen de Great South West Walk, tenminste een deel ervan want voor 250 km is de namiddag net iets te kort ;-) De track combineert een diepblauwe zee, uitgestrekte duinen, bos en rivier. De wind waait hevig en de golven landen met veel geweld tegen de rotsen.

20111205_Portland_027.jpg20111205_Portland_033.jpg

We zijn weer helemaal alleen tot we een walibi tegen het lijf lopen. We schrikken even hard als het beest en het verdwijnt al even snel terug in de struiken. Die dacht zeker dat hij ook alleen was. Maar een kangoeroe aan de zee? Blijkbaar wel. Deze walibi’s zijn donkerbruin en ook weer superschattig. In de buurt van Cape Bridgewater gaan we op zoek naar een kolonie zeehondjes. We moeten lang zoeken, maar mijn neus laat me niet in de steek, ik ruik ze. En ja hoor, daar diep beneden zwemmen ze. Er staat een felle, gure wind en als we niet oppassen stijgen we nog op ;-) Het is nog een lange weg terug en we hopen nog wat walibi’s tegen het lijf te lopen want het is ondertussen valavond. Het begint met eentje die vanachter een struik komt piepen en naar de rand van de klif springt. Prachtig hoe hij zich zo behendig weet te verplaatsen op die steile stukken. Het is een buitenbeentje denken we, want de rest van de familie zit in de duinen.

20111205_Portland_066.jpg20111205_Portland_073.jpg

Laat in de avond komen we toe in onze B&B in Port Fairy. We hebben lang moeten zoeken maar de locatie is schitterend. De zee ligt op enkele meters van onze kamer!

Port Fairy is een charmant, klein kuststadje waar het leven rustig zijn gangetje gaat. We doen onze inkopen in het supermarktje en halen een zak chocolade bonbons in het gezellige, antieke snoepwinkeltje. We slaan een praatje met de winkeldame. Als ze hoort dat we van België zijn, haalt ze wat herinneringen op uit de tijd dat haar broer in Leuven studeerde. Leuven, Brugge, Gent, Antwerpen, ze bezocht ze allemaal.... en natuurlijk waren het 'awesome places'!
Wij zijn op zoek naar wildlife en volgens John maken we veel kans in de Tower Hill National Reserve. We dompelen ons volledig onder in de natuur en hey... zit daar een koala in de boom?! Gevonden :-) Wat een luie Charel zeg, kan die nu niet een beetje lager komen zitten. We blijven wat wachten maar er komt geen schot in dat beest. Dus ik klim dan maar op een paaltje, Theo houdt mijn benen vast (ja het is de moeite om ons bezig te zien), en ik maar proberen om een foto van iets dichterbij te maken. Je moet er wat voor over hebben ;-)

20111206_P..iry_030.jpg20111206_P..iry_026.jpg

In het park, eigenlijk een uitgedoofde vulkaan, huizen ook emoes, miereneters, kangoeroes, walibi’s en .... slangen. Dit park is echt de moeite waard.

20111206_P..iry_013.jpg20111206_P..iry_021.jpg

Geplaatst door Theo DM 3:14 Gearchiveerd in Australië Tagged koala kangaroo snakes slang emoe Reacties (1)

Going up down under: The Grampians National Park

sunny 29 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Zo gezegd, zo gedaan. We staan vroeg op en trekken gewapend met rugzak en picnic de bergen in, einddoel Grampians NP – Pinnacle peak. De keuze aan hikes is beperkt want het nationaal park heeft in augustus zwaar te kampen gehad met overstromingen en daardoor zijn helaas heel wat routes nog ontoegankelijk. De hike begint stevig, stijl Grand Canyon stond in de gids vermeld, maar de eerlijkheid gebied ons om te zeggen dat de Grand Canyon toch van een iets indrukwekkender formaat is maar het is toch serieus klimmen. We zijn een goed half uur vertrokken of ik besef ineens dat ik mijn fototoestel vergeten ben. Aiai, even staan we te twijfelen, maar ik loop toch maar de weg terug nu de afstand nog te doen is. Wie weet wat moois ons allemaal te wachten staat.

Semi_Grand_Canyon.jpgEen_beetje_smalletjes.jpg

Na de mislukte start genieten we van elke klim, spleet, rots, plant of dier, de mooie uitzichten en elke slok fris water want de zon is brandend heet. De Pinnacle is duidelijk een populaire hike want naarmate we de top naderen, komen we meer en meer wandelaars tegen die net als wij onder de indruk zijn van het adembenemend panorama. Sommigen wagen zich tot aan de rand van de kliffen voor een spectaculaire foto, ik krijg er de kriebels van in mijn buik. Dit is wel een zalige plek voor een picnic en we zoeken een gezellig plekje uit de wind die ons bijna van onze sokken blaast. Ook Josh en zijn twee maten, The Dreamers, kozen voor deze plaats om een nieuwe song te componeren. Je zou voor minder beginnen dromen. Een lunch on top of the Pinnacle met drie coole dudes in bloot bovenlijf, de wind en de zon trotserend, die voor onze achtergrondmuziek zorgen.

The_Dreamers.jpgWaw_wat_een_uitzicht.jpg

Ze zijn echt goed en Theo heeft een clipje gefilmd om met jullie te delen. Zelf vonden ze dat natuurlijk geweldig :-). We hebben de clip op YouTube gezet, oordeel zelf maar: http://www.youtube.com/watch?v=dCnNnVG8RnU&feature=email. Tegen valavond trekken we er nog eens op uit maar ditmaal gaan we kangoeroes spotten rond de Fyans Creek, en we worden beloond want ze staan met tientallen te huppelen of te grazen en om het plaatje te vervolledigen komt een miereneter nog even voorbij waggelen. Weer een geslaagde dag :-)

In België is het vandaag zaterdagavond en party time bij onze vrienden Nath en Did want Nath wordt 40 en dat laten we niet voorbij gaan zonder haar te verrassen. In Bangkok kochten we bij toeval twee grappige Happy Birthday-brillen en trekken ermee naar het internetcafé. We proberen ons een beetje te verstoppen achter een boom op het terras want we zien er echt wel een beetje komisch uit maar de Aussies kijken niet echt op als we ons beste zangtalent boven halen. De technologie laat ons in de steek want blijkbaar krijgen ze in Glabais alleen maar beeld door en geen geluid en we doen nog zo ons best hier aan de andere kant van de wereld. Na ons ‘optreden’ maken we nog een photo shoot met de brillen met wat kangoeroes op de achtergrond en zelfs die beesten grazen ongestoord verder. We kiezen vandaag voor de Sundial peak, een minder populaire en steilere klim, en zijn, op een paar wandelaars na, de enigen en worden helemaal boven weer getracteerd op een fantastisch uitzicht over de Grampians.

Op_de_Sundial_Peak.jpgUitzicht_v..al_Peak.jpg

Tegen de avond wordt het aangenaam warm op ons terrasje en het duurt niet lang of een familie kangoeroes komt langs voor een aperitiefje ;-).

Familie_Ka..eritief.jpg

Raph, Christine, herkennen jullie deze :-) Bewijs dat we wel degelijk aan het andere eind van de wereld zitten, en jullie reizen mee.

Bewijs.jpg

Geplaatst door Theo DM 2:20 Gearchiveerd in Australië Reacties (2)

Going down under

Australie Australia Halls Gap Grampians Adelaide kangoeroes kangaroos

sunny 30 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Vooraleer we Niew-Zeeland aandoen, hebben we in het RWT ticket een blitzbezoek Zuid-Australië ingepland. Als we dan toch al zo ver van huis zijn, dan mag het land van de ‘Aussies’ en hun kangoeroes niet ontbreken op de lijst. Dus twee vluchten later komen we ’s morgens toe in Adelaide waar we de auto oppikken en richting Melbourne rijden.

We beginnen vol moed aan de rit – we zijn het ondertussen ook gewend om links te rijden – maar we hebben niet veel kunnen slapen op het vliegtuig en zijn na een uur rijden echt aan een cafeïneshot toe. Maar nergens langs de expressweg een tankstation met of zonder shop te bespeuren tot we op een bepaald moment een richtingaanwijzer met koffietasje zien naar ‘Old Tailem Town’. Opgelucht rijden we de parking op waar tot onze verwondering een verzameling oldtimer pickup trucks geparkeerd staan.

Vintage_trucks.jpgVintage_Tailem_Town.jpg

Zonder het te weten zijn we terecht gekomen in de grootste pioniersstad van Australië. Een dametje in Holly Hobbie outfit begroet ons en legt uit dat de inkom om de stad te bezoeken 22 AUD is en dat we gratis een tas koffie mogen drinken. In geuren en kleuren vertelt ze hoe meer dan 100 originele, oude gebouwen daterend vanaf 1820 met dito inhoud tot ginder zijn geraakt. Ze doet dit met zoveel overgave dat we niet kunnen weigeren en vermits onze drang naar koffie alleen maar sterker wordt ... En we moeten toegeven dat we onder de indruk zijn van dit privé-initiatief. Wat die mensen allemaal verzameld hebben, je houdt het niet voor mogelijk. Nadat we er helemaal door zijn gewandeld, krijgen we zelfs nog een tweede tas koffie.

Opgekikkerd rijden we verder de kustweg af langs het Coorong National Park dat we omwille van tijdsgebrek (op deze reis althans :-)) moeten overslaan. Onze eerste indruk is alvast een van ‘WaaauuW!!!!!’. Zo uitgestrekt, zo groen, zo overweldigend mooi en vooral zo proper. Ik leg het eerste kangoeroe waarschuwingsbord digitaal vast....

Eerste_waa..ngsbord.jpg

Na een rit van ongeveer 500 km houden we onze eerste stop in Beachport, een klein provinciestadje aan het water en overnachten er in een schattige B&B met de nog schattigere naam ‘Bompas’ genoemd naar.... inderdaad den Belgischen bompa. We trekken een aantal lagen en een sjaal aan en gaan uitwaaien op een van de langste pieren van Zuid-Australië. Qua afkoeling kan dit wel tellen, we schuiven met verkleumde handen en voeten aan de eettafel aan en de kokkin weet onze smaakpapillen alvast te bekoren.

Uitwaaien_..achport.jpgBeachport.jpg

Onze planning was om de kustlijn te volgen en dan via Mount Gambier zo naar The Grampians te rijden maar op aanraden van Tammy bij Bompas gaan we landinwaarts over Penola en de Coonawarra wijnstreek waar we trouwens in de gauwte twee flessen wijn kopen die we vooraf mochten proeven. Als je aan de bron zit ;-). We pauzeren in het stadje Hamilton, gekend als de wol hoofdstad van de wereld, maar waar er niks te beleven valt en het net is of de tijd is blijven stilstaan. Oubollige winkeltjes, art deco gemeentehuis, maar wel een lekker bakkertje waar senioren een hapje komen eten en wij een sandwich bestellen. We rijden alleen – geen tegenligger in de verste verte - richting Grampians National Park.

Van_Beachp..lls_Gap.jpgAan_de_ove..ians_NP.jpg

De eerste kangoeroes die we zien, zijn helaas al aangereden en dood. We kijken er zo naar uit om ze eindelijk eens te zien en plots zie ik er ineens een naast de weg staan op zijn achterste poten, kaarsrecht, net of hij op de bus staat te wachten. Ik denk dat ik droom maar neen het is een echte!!! “Theo, Theo, STOP, daar stond een kangoeroe”, roep ik uitgelaten. “Och gij”. “Echt waar!!! Ik zweer het, daar stond er ene”. Theo stopt meteen de auto langs de kant en wanneer ik uitstap, zie ik in de zijspiegel onze kangoeroe de weg oversteken. Boink, boink, boink. Geduldig staan we te wachten, videocamera en fototoestel in de aanslag, maar we zien hem niet meer terug. Later in de namiddag installeren we ons in een gezellig houten chaletje in Halls Gap. Omdat de kruidenier hier onbetaalbaar is, gaan we eerst boodschappen doen in Stowell zodat we ons daarna volledig kunnen concentreren op fauna en flora. Naast onze chalet is een grasveld en bij valavond komen de kangoeroes er gras eten. Er zijn er wel een stuk of twintig, in alle formaten, met en zonder kleintjes in de buidel. Heel eventjes strekken ze zich recht en spitsen hun oren maar verder trekken ze zich niet veel aan van onze aanwezigheid en knabbelen rustig verder. Moe en tevreden kruipen we vroeg in onze nest want morgen gaan we klimmen.

Kangoeroes..alavond.jpgSkippy_CU.jpg

Geplaatst door Theo DM 4:04 Gearchiveerd in Australië Reacties (3)

One night in Bangkok and the world's your oyster…


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

“… the bars are temples but the pearls ain't free. You'll find a God in every golden cloister, a little flesh, a little history…”. Ik krijg Murray Head niet uit mijn hoofd als we langs de zuidkant Bangkok binnen rijden. Behalve zandzakken nauwelijks nog iets te zien van de wateroverlast en alle tolhuisjes zijn terug bemand, of beter, bevrouwd. Het is een drukte aan de luchthaven en we vinden de weg naar Avis niet om de wagen terug te brengen. Enkele security mannen zitten wat te kletsen aan een kantoortje op de luchthaven. Ik ga het daar eens vragen. De man spreekt geen Engels maar ziet waarschijnlijk het logo van Avis op mijn documenten en knikt. Hij mompelt iets tegen zijn collega’s en gaat bij ons in de auto zitten. We zijn even verbaasd maar begrijpen direct waar hij naartoe wil. We volgen zijn instructies maar hij laat ons parkeren aan de ophaaldienst van Avis. We bedanken hem toch hartelijk en ik stap met mijn onschuldigste ‘angelface’ het Avis kantoortje in de luchthaven binnen. “Oh no, no, no not here”. Waar willen jullie hem dan? Dat krijgt de man achter de balie niet uitgelegd en op dat moment komt zijn chef er aan die vriendelijk met me meeloopt naar de auto, alles even checkt en zegt dat het wel goed is zo, ze zullen de auto zelf wel wegbrengen :-) Zo, dat is dan geregeld.
Zodra we geïnstalleerd zijn in de stad, trekken we naar de Siam buurt.

Skyscrapers.jpg La_vie_en_..Bangkok.jpg

We zijn nog maar net vertrokken en een dame spreekt ons aan in het Engels. Ze is lerares en wil graag weten vanwaar we zijn, hoelang we blijven en waar we naartoe willen. We moeten beslist gaan shoppen, vertelt ze, bij ‘The Oriental Fashion’ want daar kunnen we echt een koopje doen. Het is trouwens vandaag de laatste dag dat ze korting geven, dus snel snel. Ze trekt de kaart uit mijn handen en toont ons waar we moeten zijn. Om de hoek, hetzelfde verhaal, maar deze keer is het een politieman, “don’t worry you can trust me”. We hebben het niet zo met dat opdringerig gedoe. In Siam liggen nog overal zandzakken. Langs de straten zijn verkopers bezig hun kramen op te stellen. Dit is duidelijk een fashion buurt, alles draait hier om kleding in alle stijlen, nieuw of tweedehands. De zandzakjes maken de doortocht niet altijd gemakkelijk. Er is enorm veel volk en meer dan wat schuifelen zit er op dit uur niet in. Voor een eerste indruk kan dit al wel tellen. We gaan terug naar ons hotel om wat te surfen en te plannen voor de volgende twee dagen, maar we lezen dat Lars ook net is toegekomen in Bangkok en morgen al vertrekt naar Ko Chang om er te gaan duiken. We spreken met hem af en hebben nog een gezellige avond.

Hard_Rock_..de_Lars.jpgBangkok_street_view.jpg

Geloof het of niet maar vandaag worden we nog maar eens door een politieagent naar ‘The Oriental Fashion’ verwezen. Uitgerekend op dat moment passeert een tuktuk. Die hoort de politieman praten en aha Oriental Fashion? Tuktuk? Omdat we nu eigenlijk toch wel benieuwd zijn geworden, laten we ons naar daar rijden. We stappen de zaak binnen en een uiterste getalenteerd verkoper probeert een kostuum op maat te verkopen. Als dat niet lukt, een hemd, en als dat ook niet lukt kan hij ook standaard hemden verkopen in gelijk welke maat ;-) Maar ook dat werkt niet en we bedanken hem voor zijn ijver. Buiten staat de tuktuk driver ons op te wachten maar we hebben er echt onze buik van vol. We gebaren dat we te voet verder gaan maar die kerel blijft ons maar achtervolgen. Aan elke hoek van de straat staat hij daar terug. We duiken de metro en wat later China Town in. De zijstraten in deze buurt staan nog onder water, en de meeste shops hebben een betonnen muurtje gebouwd voor hun gevel. Na een bezoek aan de tempel van de Gouden Boeddha, gaan we met de rivierboot richting Royal Palace. Wat een hectiek!! En ook hier weer die opdringerigheid. Dan maar een taxi genomen en de dag gezien voor wat hij was. Omdat we overmorgen naar Australië vertrekken, maken we er werk van om onze rugzakken eens grondig na te kijken, te wassen wat nog te wassen valt, te herstellen wat nog te herstellen valt (:-) met dank aan Olly en Grete voor de last-minute duck tape die al heeeel goed van pas is gekomen) en alle overbodige kilo’s die we niet meer nodig hebben klaar te leggen voor de post morgen.

4Alles_wat_..is_goud.jpgTempel_van..Boeddha.jpg

Het is vandaag bewolkt en vergeef ons, maar daar zijn we heel blij om. Het is al zo heet geweest en in een stad als Bangkok valt er dan niet te ademen. We zijn vandaag op stap zonder camera, gids of kaart om niet op te vallen als toerist ;-) We gaan op zoek naar een postkantoor om ons pakket te versturen en komen terecht in smalle, vuile en stinkende steegjes. Het contrast met de luxueuze shopping malls die ernaast liggen, is erg groot. In het Bangkok Art and Cultural Centre loopt de tentoonstelling “Survival”. Het project draait rond overleven in een rampsitutatie en werd in juni van dit jaar opgestart. Het thema zou water zijn, want historisch gezien is wateroverlast een van de belangrijkste problemen in de wereld en uitgerekend vier maanden later krijgen grote delen van Thailand te kampen met overstromingen die trouwens nog altijd niet opgelost zijn. Het concept van de tentoonstelling bewijst dat ook kunst mensen kan sensibiliseren in het omgaan met rampsituaties maar jammer genoeg bleef het niet bij fictie alleen in Thailand.

Slippers area, chap curve, order chit.... dit was Thailand, het land van de glimlach.

Geplaatst door Theo DM 0:55 Gearchiveerd in Thailand Tagged bangkok Reacties (2)

Lost in paradise

sunny 34 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

We leiden onze route om naar het oosten want de sites rond Ayutaya zijn nu volledig ondergelopen en niet meer bereikbaar. Op enkele trucks na is er geen verkeer op de weg en nergens is een snelheidsbeperking te bespeuren dus het gaat vlotjes. We rijden via Si Sa Ket richting Laos en vinden een prachtige plek: Khong Chiam. Khong Chiam bevindt zich op de samenvloeiing van de bruinkleurige Mekong en van de indigoblauwe ‘Moon’ rivier. Op het punt waar deze twee rivieren elkaar ontmoeten ontstaat het fenomeen dat “maenam song si” genoemd wordt of “tweekleurige rivier”.
Klinkt chique hé.

Zicht_op_de_Mekong.jpgTweekleurige_rivier.jpg

Wel, daar aan de Mekong ligt ons hotelletje en aan de overzijde ligt Laos. Twee lieve meisjes ontvangen ons in het Thais aan de receptie of misschien is het wel het lokaal dialect van hier, het Isaan. Ik vul netjes het registratieformulier in en laat het vakje ‘alien number’ leeg. Wel ‘cool’ een hotel waar ook ruimtewezens logeren ;-)

De volgende twee dagen trekken we naar het nationaal park Pha Thaem. November is immers een uitgelezen maand om de Nam Tok Soi Sawan waterval te bezoeken want het regenseizoen is gedaan. En inderdaad, het is de wandeling waard, de ideale plek om een reclamespotje van L’Oréal shampoo te filmen. Behalve enkele lokale toeristen is het ‘just the two of us’ tot wanneer een schoolbusje arriveert en we door alle leerlingen met een handdruk begroet worden. “Hello, high five!”

Joehoe_lekker_fris.jpgWow.jpg

Naast de speciale steen- en rotsformaties is het park ook heel bekend omdat het de locatie is met de grootste rotsschilderingen in Thailand. Bovenop de rotsen hebben we een prachtig uitzicht op Laos. Het is puffen, klimmen en dalen en vooral oppassen voor de ‘killer bees’. Gigantische bijennesten hangen aan de kliffen, we voelen ons niet op ons gemak. We vinden de prehistorische schilderingen (ongeveer 3000-4000 jaar oud) en met wat zoekwerk kunnen we het een en ander identificeren: vissen, figuren van mensen, dieren, handen en andere pictogrammen.

Niets_zal_..cheiden.jpgRotsschilderingen__2_.jpg

We lassen vandaag een rustdag in want we zijn allebei grieperig en krijgen het virusje ondanks de hitte maar niet uitgezweet. We rijden toch even tot aan de grens met Laos maar zonder visum kom je er niet in. De architectuur van het douanegebouw is een beetje afgekeken van het nieuwe gerechtshof in Antwerpen ;-)

Chongmek_g..et_Laos.jpg

We hebben een kleine 1000 km voor de boeg en maken van de gelegenheid gebruik om nog eens wat tempels te bezoeken op de terugweg naar Bangkok. De eerste (ECO)tempel :-) ligt wat afgelegen en we moeten weer serieus zoeken. Probeer Wat Pa Maha Chedio Kaew maar eens in het Thais te ontcijferen. Gemakkelijker klinkt het in het Nederlands ‘De bierflessentempel’ of zelfs in het Engels ‘The temple of a million bottles’. Al in 1984 begonnen monniken van de Wat Pa Maha Chedi Kaew met het verzamelen van afgedankte bierflesjes voor het maken van decoraties. Volgens geruchten zou een van de monnikken aan de lokale bewoners gevraagd hebben lege (alcohol) flessen in te zamelen en in de loop der jaren nam het aantal flessen zo toe dat ze op een dag besloten om ze, verwerkt in beton, als bouwmateriaal te gebruiken. En zo is dus met de hulp van de lokale gemeenschap dit tempelcomplex ontstaan. Echt speciaal, we zijn onder de indruk.

Temple_of_..bottles.jpg
Dettail_Te..les__7_.jpgDettail_Te..les__5_.jpg

En ook de volgende stop is zeker de moeite. Op de top van een slapende vulkaan, ligt het Angkor tempelcomplex Phanom Rung, een van de best bewaarde Khmer tempels. Het is inderdaad vrij imposant en in veel betere staat dan de Angkor Wat tempels in Cambodja.

Phanom_Run..rk__19_.jpgPhanom_Run..al_Park.jpg

Geplaatst door Theo DM 7:53 Gearchiveerd in Thailand Tagged waterfalls khong chiam waterval Reacties (2)

(Berichten 31 - 35 uit 74) « Pagina .. 2 3 4 5 6 [7] 8 9 10 11 12 .. »