Een Travellerspoint blog

Ice ice baby

sunny 20 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Onze volgende dagen zullen in het teken van gletsjers staan en we beginnen met de Fox. Een klein euvel verstoort het vertrek naar Fox Village; we zijn nog geen twee minuten vertokken of we merken dat we een platte band hebben. Met twee mannen in de auto is een band vervangen echter een fluitje van een cent en ik hoef enkel de kofferplank vast te houden ;-)
Gelukkig is er een garage in Fox en de man kan tegen morgen de band herstellen.

Psssssssst.jpg

We wandelen in een soort regenwoud en dat voelt eigenlijk een beetje raar aan, want dit is niet wat we verwachtten in de omgeving van een gletsjer.

Fox_Glacier_Reserve.jpgFox_Glacie..rve__2_.jpg

Via een andere track geraken we tot op ongeveer 80 meter van het ijs en daar houdt een 2D ranger ons tegen.

Halt.jpg

De vriendelijk ogende man staat graag met ons op de foto, echt boos ziet hij er niet uit, maar we volgen toch maar zijn goede raad. Er hangen immers een paar artikeltjes over stoere toeristen die toch verder gingen en het helaas niet hebben overleefd.

Fox_Glacier__2_.jpgFox_Glacier.jpg

Ondertussen is het zonnetje beginnen schijnen en we maken van de gelegenheid gebruik om bij ‘thuiskomst’ een was te doen en leggen of hangen die naar Aziatische gewoonte te drogen op het gras en aan alles wat maar kan dienen als droogrek ;-) ’s Avonds rijden we naar Lake Matheson waar Mt Cook en Mt Tasman voor een fotogenieke zonsondergang zorgen.

Zonsonderg..atheson.jpg

Terug in het Westland National Park gaan we eens kijken hoe het met grote broer Franz Josef gesteld is. Langs de weg zien we verschillende bordjes die aanwijzen tot waar de gletsjer vroeger kwam. Opwarming van de aarde.... hier hoeft geen uitleg bij. Hopelijk werkt het toch een beetje sensibiliserend en niet enkel vandaag alleen. We zijn vroeg en er is nog niet veel volk op de weg naar het eindpunt van de gletsjer.

Franz_Jose..ier__2_.jpgFranz_Jose..ier__3_.jpg

Ook hier staat een kartonnen ranger ons op te wachten, er kunnen ijsblokken naar beneden vallen, dus tot hier en niet verder. De track levert mooie plaatjes op en wanneer we rechtsomkeer maken komt de stroom toeristen toe. Wij weg dus ;-)

Franz_Josef_Glacier.jpg

Verlaten en onbezoedeld, dat is Okarito, een klein dorpje dat eigenlijk niet meer is dan een paar vakantiehuizen. Het meer met dezelfde naam zit boordevol vis en is bijgevolg dé ideale trekpleister voor watervogels. Wij houden het bij een boterhammeke met kaas en hesp.

Lake_Okarito.jpgKiwi_s.jpg

Even verderop ligt een verlaten strand dat vraagt om te ‘chillen’ dus waarom zouden we dat niet doen :-)

Even_jeepe..se_kust.jpg

Geplaatst door Theo DM 1:36 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged glacier franz fox josef Reacties (2)

De Zuiderse Alpen van Nieuw-Zeeland


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Wanaka is het ‘kleine zusje’ van Queenstown maar ons kan ze in ieder geval bekoren. Het weer is prachtig, de kerstvakantie is begonnen en dat merken we. Van de ene dag op de andere is hier dubbel zoveel volk en vooral ook veel Kiwi’s. Wanaka is niet alleen het kleine zusje maar ook het rijke zusje. Enorme vakantie optrekjes, met of zonder wijngaard en met minstens 2 wagens en een SUV van een Duits merk op de oprit. Maar toegegeven, het is hier echt wel mooi en gezellig. We gaan langs de ‘New World’ om een nieuwe voorraad voedsel in te slaan voor de volgende dagen. Ondanks de drukte gaat het erg vlot met de self scan kassa. Er wacht ons een lange, en vooral bochtige weg door het Lindys Scenic Reserve dus neem ik plaats achter het stuur.

Picnic_aan.._Pukaki.jpgPicnic_spo.._Pukaki.jpg

Lake Pukaki is dé ideale plaats voor onze picnicstop, maar eerst nog even wat SPF 70 opsmeren voor we terug onder de zon durven komen. Hoewel het kwik niet hoger dan 21 graden reikt, brandt de zon erg hard en dat heeft ons al eens verrast in Queenstown. Met zijn 3754 meter, is Mount Cook de hoogste berg in NZ en het nationaal park Aoraki Mount Cook is oogverblindend.

Op_weg_naa..nt_Cook.jpg

Samen met 27 andere bergen die rond de 3050 meter pieken vormt hij wat ze hier de Zuiderse Alpen noemen. Met genoeg laagjes aan vertrekken we naar de Mueller gletsjer van waaruit we een mooi overzicht hebben op de Alpen en de Hooker Valley. Na de lange autorit doet de fysieke inspanning deugd.

Mueller_Glacier.jpgDecor_Aora..nt_Cook.jpg
Aoraki_Mount_Cook.jpgAoraki_Mou..Hillary.jpg

We zijn vroeg uit de veren want we willen nog een serieuze wandeling doen vooraleer we naar Fox Glacier rijden en dat is nog een hele rit. We ontbijten niet en gaan meteen voor de Hooker Valley Track. Het is lekker fris als we vertrekken en de natuur moet nog ontwaken, en gelukkig ook nog vele andere stappers want we zijn voorlopig alleen.

Hooker_Val..ack__2_.jpgStocking_Stream.jpg
Swingen_op..rug__3_.jpg2Hooker_Val..ack__3_.jpg

De bergen zitten nog verstopt achter dikke wolken. Een paar uur later voelen we de kilte van het ijs op ons afkomen en in de verte zien we uit op het meer van de Hooker gletsjer.

Hooker_Gletsjer__3_.jpgHooker_Gletsjer__2_.jpg
Swingen_op..rug__2_.jpgSwingen_op_de_brug.jpg

De lichtblauwe ijsblokken zijn fascinerend en als we na een tijdje terugkeren zijn ze zelfs al iets kleiner van formaat. Na een welverdiende lunch keren we over dezelfde weg terug naar de Westkust over Wanaka. Het mag dan wel drukker zijn maar dat we in de file zouden staan in zo’n groot land? Het zijn echter geen vierwielers die de weg blokkeren maar viervoeters en wel van het wollige soort. Een herder, vier honden en honderden schapen maken zich heer en meester van de twee baanvakken. De meeste schapen lopen achter mekaar in de juiste richting maar een paar wilde exemplaren springen zonder overdrijven een meter in de lucht. We vrezen voor onze auto én de beesten maar gelukkig komen ze goed op hun pootjes terecht. Ondertussen staat langs beide kanten van de weg een hele rij auto’s van dit gratis ;-) spektakel te genieten.

Geen geklaxoneer, alleen geklik van camera’s en iedereen wacht rustig tot de kudde en al het opgewaaide stof dat ze achterlieten, verdwenen is en de weg terug vrij.

Om_ter_eer..e_weide.jpgOpzij_opzij_opzij.jpg

Geplaatst door Theo DM 12:28 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Reacties (0)

Het Zuid

semi-overcast 20 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

We moeten en zullen pinguïns zien, dus we trekken vroeg in de ochtend naar Nugget Point en trotseren wind en wolken om toch maar een glimp op te vangen van die schattige beestjes in rokkostuum. Helaas, ze weten zich weer goed verborgen te houden en we krijgen alleen zeeolifanten en pelsrobben te zien... in de verre verte. We hebben een lange rit voor de boeg door Fjordland.

Onderweg_n..ordland.jpg

Het is moeilijk om niet in herhaling te vallen maar de weg er naartoe is weer adembenemend, een grillig bergachtig en bebost landschap dat we af en toe onderbreken met een korte wandeling. Dat ze dit soort routes ‘scenic route’ noemen is zeker niet gelogen. Ineens duikt daar in het niets een art gallery op in combinatie met .... goed geraden, een koffiecaravan :-). ‘The Lost Gypsy Gallery’ is echt te gek.

The_windin..gallery.jpgDoe_het_zelf_kunst.jpg

Een Engels ingenieur/artiest houdt er zich bezig met allerlei ingenieuze uitvindingen met materiaal dat hij van de schroothoop haalt. Hij heeft ook een interactief theater dat we voor een spotprijs mogen bezoeken. Die gast is echt geniaal. Wat hij allemaal in mekaar knutselt, je houdt het niet voor mogelijk. Nieuwsgierig als ik ben, kan ik het niet laten me te verleiden door op de knop “There are many temptations in life, the button below is one of them ...” te drukken en word beloond met een frisse straal water die Margaret Thatcher over me heen sprinkelt. Om maar een ludiek voorbeeld te noemen. Na dit verrassend intermezzo golft de weg rustig verder door heuvels en bossen tot Theo plots alle remmen moet dichtgooien voor een vijftal fretjes die de weg oversteken. Grappig, de pater familias kijkt nog even of iedereen veilig is overgestoken en maakt dan dat hij weg is. Het zou een scène uit een tekenfilm kunnen geweest zijn. We sluiten de avond af met een picnic aan het meer van Te Anau; flesje wijn in het koude water, frans brood en wat beleg, meer moet dat niet zijn.

Life_is_beautiful.jpgLake_Te_Anau.jpg

We hebben de Milford Sound nature cruise geboekt en alleen al de rit van Te Anau naar Milford is wondermooi en heel gevarieerd;

5We_are_from_Belgium.jpg

van vlakke weiden over dichtbegroeide bossen, langs mooie meren en doorheen de ‘Divide’ (de laagste pas in de zuidelijke Alpen) om dan te klimmen tot de Homer Tunnel. Het licht staat op rood, er is eenrichtingsverkeer in de tunnel, en terwijl we wachten trippelen een paar vrijpostige Kea’s tot aan onze auto in de hoop wat te eten te krijgen. De wagen voor ons wordt echter aangevallen. De Kea’s wippen op het dak en de zijspiegel, goed voor een close-up foto maar de papegaaiachtigen worden nogal agressief.

Onderweg_n..d_sound.jpgKea.jpg

Links en rechts van ons zorgen donkere steile rotsen, watervallen en ijsrestanten voor het decor. Milford Sound is de bekendste fjord van Fjordland en vanaf hier worden we vergezeld of beter gepest door opdringerige Sandflies die het gemunt hebben op Belgisch bloed. Kleine, vervelende en venijnige zandvliegen. Ondanks de insectenspray die we overvloedig op elk bloot stukje vel spuiten, blijven ze rondom ons hangen. Grrrrrrrr wat een rotbeesten. Maar dat kan de pret niet bederven want wat we zien op de boot is toch weer zooooo schoon. We negeren wind en regen, en laten het natuurschoon op ons afkomen.

Milford_sound__5_.jpgMilford_sound__2_.jpg
Milford_sound__3_.jpgMilford_sound__4_.jpg

Een mysterieuze nevel versluiert hoge, steile rotswanden en watervallen storten zich met geweld in de diepte van de fjord die ongeveer 16 km lang is en tot aan de Tasmaanse zee reikt. We hebben geluk want plotseling komt een familie grote dolfijnen op de golven van onze boot spelen.

Dolfijnen_..d_sound.jpg

Iedereen drumt ogenblikkelijk naar dezelfde kant van de boot om een foto te kunnen maken, de ene al wat beleefder dan de andere. Een kleine kolonie zeeleeuwen ligt te luieren op een rots en maakt onze dag helemaal compleet. Alleen de pinguïns ontbreken weer in dit verhaal...

Milford_so..srobben.jpg

We kunnen niet genoeg krijgen van de fjorden en besluiten om ook Doubtful Sound te exploreren en dus weer die vreselijke zandvliegen te tolereren. Met een kleine motorboot varen we eerst over het kristalheldere Lake Manapouri naar Deep Cove. Aan de oevers van West Arm moeten we overstappen op een bus die ons door een smalle tunnel van 2 km lang en 9 meter breed naar de ondergrondse Manapouri waterkrachtcentrale brengt, de grootste in Nieuw-Zeeland. De turbines die de energie opwekken staan in een grot die uit de rotsen 200 meter onder het oppervlak van het meer gehouwen is. Best wel indrukwekkend. Het lijkt net of we meespelen in een James Bond film.

Doubtful_Sound.jpgDoubtful_Sound__3_.jpg
Manapouri_..entrale.jpgDoubtful_Sound__4_.jpg

Een heel gedoe om de bus in de smalle tunnel gedraaid te krijgen (daar moet je toch echt ingenieur voor zijn om een tunnel uit te graven die groot genoeg is om de grootste machineonderdelen door te rijden en te vergeten dat die vrachtwagens er ook nog moeten kunnen draaien). Onze chauffeur krijgt zijn bus met veel vooruits en achteruits gedraaid maar in 1964 moesten die vrachtwagens heel de weg achteruit rijden. Een jobke van ongeveer 7 uur voor amper 2 km! Dit geheel terzijde ;-)

Vanaf de centrale gaat het verder over de Wilmot Pass tot aan Doubtful Sound. Weer een fjord denken jullie maar de Doubtful is veel langer, veel dieper en veel groener dan Milford. Omdat de meeste mensen Milford aandoen is het hier ook heel rustig en sereen. Bleef het weer ook maar zo kalm, maar het ene moment regent het pijpenstelen, enkele minuten later komt de zon voorzichtig tussen de wolken piepen. Hier noemen ze dat ‘4 seasons in one day’.

Doubtful_Sound__2_.jpg
Doubtful_S.._koffie.jpg20111215_D..ise_073.jpg

Terwijl we ons lunchpakket, dat we met veel zorg klaarmaakten vanmorgen, opeten kunnen onze kleren een beetje drogen. We hebben al een paar keer een man en een vrouw zien passeren waarvan het gezicht ons bekend voorkomt en na lang nadenken komt de herinnering terug boven. Het is het echtpaar uit Guernsey dat samen met ons de hop on-hop off bus nam in Singapore. Zo bruin getaand hadden we ze niet meteen herkend. Weer een bewijs dat de wereld klein is. Ze trekken hier al een aantal maanden rond, de gelukzakken. We laten ons niet klein krijgen door de regen en de wind en staan in bewondering voor de Jurassic Park decors, sprookjesachtige watervallen en een kolonie pelsrobben.What a day weeral.

20111215_D..ise_017.jpg20111215_D..ise_085.jpg
Pelsrobben..l_Sound.jpg

Het weer blijft roet in het eten strooien maar zolang we in de auto zitten, maken we er geen probleem van. We komen toe in Queenstown, de adrenalinestad van het Zuidereiland. De stad ligt aan Lake Wakatipu en ademt een beetje de sfeer van een Zwitsers bergstadje uit. Het is grijs en koud en we gaan in het stadje op zoek naar iets betaalbaar om te eten. Het valt ons direct op dat hier gemikt wordt op een rijker publiek. Chique winkels, hippe restaurants en activiteiten die een smak geld kosten. Je betaalt hier een bom geld om te bungy jumpen, te paragliden, te raften, te skydiven, te jetboaten enz... We houden het vandaag op rondkijken en prijzen vergelijken en hopen dat morgen de zon schijnt. Ik overtuig de mannen om onze bergschoenen aan te trekken en we klimmen door de bossen de Queenstown Hill op.

We worden wakker onder een stralende hemel en we kiezen voor een jetboat. We krijgen een lange regenjas aan en een zwemvest. Een ‘coole' piloot overloopt kort in een onverstaanbaar dialect de veiligheidsinstructies. Boodschap is vooral: hou je goed vast! En daar gaan we, eventjes allemaal naar de camera wuiven en vroaaaaamm snoeihard de Kawarau en de Shotover River op tegen 80 km/uur. De omgeving rondom het meer is prachtig maar veel tijd om echt te genieten is er niet. De piloot scheert rakelings langs boorden en bruggen, dat is best wel opwindend maar zeer tegen mijn zin steekt hij iets te veel zijn vinger in de lucht; dat is de waarschuwing dat hij weer een 360 graden spin gaat uitvoeren. Na de zoveelste spin, kan ik mijn maagoprispingen nauwelijks nog bedwingen. Had ik maar geen cappuccino gedronken daarstraks. Iedere keer als ik denk “nu zal het wel gedaan zijn” zie ik die vinger terug de lucht ingaan :-( Oh neen!! Enfin ik houd het uit maar klim wit als een blad papier terug de pier op. Terwijl Theo en Marc genieten van een uitgebreid ontbijt, kom ik terug bij mijn positieven in het lekker warme zonnetje. Met ons genieten heel wat toeristen van het plots veranderde weer en een lichtblauw hippie VW busje met dito artiesten brengt meteen sfeer in het park.

Stoomtrein.._Wanaka.jpgOnderweg_naar_Wanaka.jpg

Als drie rode kreeften rijden we verder naar Wanaka, een lange rit onderbroken door fijne toevalligheden als een authentieke stoomtrein en een kudde edelherten. Aan het meer van Wanaka zien we nog net de zon onder gaan.

Lake_Wanaka.jpg

Geplaatst door Theo DM 3:07 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged dolphins te sound milford anau doubtful seals fur pelsrob dolfijn Reacties (1)

Waar Kiwi's thuis zijn

sunny 26 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Jo brengt ons met de wagen naar de luchthaven, wat een service en geen gesleur met rugzakken. We zoeken op het vertrekbord naar de incheckbalie maar kunnen nergens ons vluchtnummer vinden. Ik overloop een voor een alle vluchten maar er is geen enkele naar Christchurch. Even paniek, we hebben ons toch niet van datum vergist? Neen, toch niet. We gaan informeren bij de balie van Air New Zealand en blijkt dat de vlucht gewoon geschrapt is zonder dat we ervan op de hoogte zijn gebracht. Een loketbediende kan onze ticketten omboeken maar we moeten wel eerst naar Welllington vliegen en vandaar naar Christchurch. We zullen pas vanavond toekomen ipv ’s middags. We hebben een huurauto geboekt maar ook daar verloopt niet alles vlot want als we willen betalen met onze credit card wordt die geweigerd wegens overschreden limiet. Oeps....we zitten in de grijze zone, tussen het aanzuiveren van de Visa-rekening en het debiteren van onze bankrekening. Grrr, nu dat weer. Een overschrijving lukt ook niet want de boekhouder van de verhuurmaatschappij is al vertrokken en hij alleen kent het IBAN-nummer. De Limburgse bediende!!!! Jawel, een vriendelijke Limburger geeft ons een bureautje om wat rond te bellen en te computeren met onze Belgische bank, maar uiteindelijk kunnen we het euvel oplossen door het totaalbedrag te splitsen in kleinere bedragen. Vreemd, maar het lukt nu wel. Het is al acht uur als we eindelijk toekomen in het motel en er een zombie Marc aantreffen die er een reis van 36 uren heeft opzitten. We rijden de stad in op zoek naar eten maar voor een zaterdagavond is het hier heel stilletjes. Geen kat te bespeuren in de straten, en het enige restaurant dat open is, heeft geen plaats meer. Brrr het is koud en winderig en we hebben honger. We lopen een jongeman tegen het lijf die ons een pub aanbeveelt. “Volg me maar, ik ga er net naartoe.” We hebben heerlijk gegeten, een leuke afsluiter van een benarde dag.

Als we opstaan is het nog altijd grauw, grijs en koud. We maken nog snel een sightseeing tour door Christchurch. Verschillende kerken zijn door de aardbeving in februari getroffen en liggen nog steeds in puin. Het is zondag en er valt niets te beleven, dus rijden we maar meteen door want we hebben een lange rit voor de boeg naar Dunedin. We maken het onszelf niet gemakkelijk en kiezen ervoor om via Geraldine landinwaarts te trekken langs de meren. Onderweg tanken we wat cafeïne bij een schattig koffiecaravannetje.

Cafe_neshot.jpg

De hemel begint ondertussen op te klaren en de zon duchtig te schijnen. Het landschap wordt er met de minuut mooier op en langs weerszijden groeien bloemen in schakeringen van purper die heerlijk ruiken.

Langs_de_weg.jpg

En dan duikt Lake Tekapo op en we worden overmand door de heldermooie blauwtinten. Wow, waauw, meer krijgen we niet gezegd. Prachtig gewoon.

Lake_Tekapo__2_.jpg3We_are_from_Belgium.jpg

Aan het meer staat een oud, klein kerkje dat vaak als achtergrond dient voor huwelijksreportages en het vraagt geduld om er een foto van te maken zonder Aziatische figuranten :-). We zouden hier nog de hele dag kunnen genieten van de zichten maar we moeten verder. Lake Pukaki is minstens even mooi, een keuze maken zou moeilijk zijn, maar we komen hier nog terug als we naar Mount Cook gaan.

Church_of_.._Tekapo.jpg

Terug richting Oostkust, bij Oamaru hopen we blauwe pinguïns te spotten. Het is valavond, dus het zou het moment moeten zijn. Het weer is helemaal omgeslagen en er waait weer een gure, ijskoude wind. Daar staan we dan, samen met nog een paar andere ‘die hards’ de koude te trotseren maar geen pinguïn te zien. We wagen opnieuw onze kans aan de Moeraki boulders maar hoe hard we het ook willen....

20111212_C..din_616.jpg

Na al dat wachten en turen verdienen we toch wel een lekker viske. In de Lonely Planet gids staat een restaurantje beschreven dat je volgens hen echt niet mag missen als je in Moeraki bent, dus wij erop af en inderdaad, Fleur’s Place mag er zijn. Met zicht op de woelige zee - buiten op het terras zou het summum geweest zijn - eten we ons buikje rond en we slapen die avond in de studentenstad Dunedin.

Dunedin combineert een mikmak aan stijlen. De ene straat doet je denken aan een arty farty buurt in New York met flats met van die karakteristieke balkonnetjes en brandladders tegen de gevelhuizen. In een andere buurt zorgen art deco gebouwen voor een 50’s sfeer, winkelstraten met vertrouwde Star Bucks- en Mc Donalds architectuur ontbreken niet maar de stad staat ook bekend voor het 100 jaar oude treinstation in ...Vlaamse Renaissance stijl! Ook al is het ochtend, wij vinden het toch maar een weinig bruisende universiteitsstad. Gelukkig is er weer die koffiecultuur en – sorry voor de herhaling – laat een funky koffiebarretje mijn dag weer goed beginnen. We trekken naar het schiereiland Otago waar je volgens de gidsen albatrossen, pinguïns, pelsrobben en zeeleeuwen kan zien. Het Royal Albatross Centre stelt ons teleur. Je kan enkel onder begeleiding een wandeling maken die stikduur is en de kans om een albatros te spotten is miniem (zo eerlijk zijn ze dan wel). Op de rotsen zitten wel enorm veel zeemeeuwen en nog veel meer zeemeeuwpoep. Een paraplu of hoofddeksel komt hier goed van pas ;-) Diep beneden liggen een paar pelsrobben wat te luieren op het droge maar je moet al heel goed kijken om ze te kunnen onderscheiden van de rotsen. Pinguïns zijn weer nergens te bespeuren dus boeken we toch maar een rondleiding in het reservaat van de familie McGrouther, de Penguin Place. Een gewonde baby geeloogpinguïn ligt er in het ‘hospitaal’ tot hij weer helemaal beter is, dus die zien we van heel dichtbij.

Daarna worden we met een busje naar het strand gereden waar we in overdekte wandelgangen via kijkgaten naar 3 broedende pinguïns mogen kijken. Zucht, is dat alles? Dan nog even langs de duinen omhoog en wat een toeval.....komt daar toch wel een pinguïn het strand opgewaggeld zeker. Wit, zwart, wit, zwart, richting duinen, die heeft nog een hele weg te gaan.

Pingu_n_in_hospitaal.jpgKijk_kijk_een_pingu_n.jpg

En heel in de verte nog eentje! Hoera, en daar beneden ligt ook nog een pelsrob. Toch een heel klein beetje waar voor ons geld.

Ondertussen komt de zon door de wolken piepen en keren we terug naar het meest gefotografeerde treinstation van Nieuw-Zeeland voor een vier uur durende schilderachtige treinrit aan boord van de Taieri Gorge.

Dunedin_treinstation.jpgTaieri_Gor..e_we_go.jpg

We staan de hele rit buiten op het platform van de oude trein uit 1920 en rijden door kloven, over bruggen, door tunnels. Het kleurenpallet wordt bepaald door blauw, groen, geel en paars. Schaapjes grazen, arenden vliegen, everzwijnen lopen, rivieren stromen... Het uitzicht is indrukwekkend.

Taieri_Gorge_Railway.jpgSchaapjes_grazen.jpg

Geplaatst door Theo DM 3:23 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged new dunedin zealand christchurch kiwi Reacties (4)

Great Ocean Road naar Melbourne

sunny 29 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Vanuit Port Fairy rijden we verder richting Melbourne via de Great Ocean Road. Vanaf Warrnambool volgen we een aaneenschakeling van prachtige vista’s. Het gaat van de Bay of Islands over The Grotto naar de London Bridge en The Arch. De ene plek is al wat indrukwekkender dan de andere, en het is duidelijk dat bijna iedereen dezelfde route aandoet, van West naar Oost of omgekeerd.

The_Grotto.jpgBay_of_Islands.jpg

Alle bekende campervanmerken zijn vertegenwoordigd: Apollo, Britz, Backpacker, Jucy, Wicked ... de ene al wat gepimpter dan de andere. De auto’s en hun inzittenden herkennen we al na enkele stops. Ah daar zijn die Fransen weer, oh de stoere wasborden zijn er ook, grappig daar zijn de Japannertjes ook weer. Hello , hi there, we knikken, knipogen, lachen, groeten, steken een hand op. Iedereen doet zijn best om de mooiste, kleurrijkste, grappigste of indrukwekkendste foto te maken, met of zonder figuranten.

Great_Ocean_Road__3_.jpgGreat_Ocean_Road__2_.jpg

Hoewel hét icoon, hét geologisch fenomeen van de Great Ocean Road nog voor ons ligt, zijn wij nu al overtuigd van de schoonheid en diversiteit van de kustlijn. Met veel ornaat worden de ‘Twelve Apostles’ aangekondigd langs de weg en de enorme parking van het Campbell National Park staat dan ook bijna helemaal vol. Met bussen worden toeristen aangevoerd en het is aanschuiven op de platformen om een glimp op te vangen, laat staan een foto te maken, van de 45 meter hoge, en ondanks de naam, ondertussen nog maar acht uit de zee rijzende pilaren (door de continue golfslag tegen de voet van de stenen pijlers eroderen ze om uiteindelijk in te storten).

Twelve_Apostles.jpg

Wij vinden het vooral goeie marketing want de vorige spots moeten zeker niet onderdoen voor de Apostles. We onderbreken de kustweg voor een tussenstop in het hinterland van Victoria. Onze B&B ligt in de bossen van het Otways National Park, aan River Valley.

The_Otways.jpg

We zijn nog maar net toegekomen of Mick maakt ons al direct warm voor een avondexcursie met een ranger die op zoek gaat naar vogelbekdieren. We slokken gauw een pasta naar binnen en staan op tijd op de afgeproken plaats in het dorpje. Samen met twee Britten, twee Fransen en een Duitser volgen we de ranger naar het Otway National Park om na een wandeling van een half uur over te stappen in een kano.

1Lake_Emizabeth.jpg

Muisstil varen we het meer af op zoek naar wildlife. Na lang wachten zien we een zwart kopje boven water komen dat al na enkele seconden weer onder het water verdwijnt. Het is echt maar een fractie en we moeten ons goed concentreren en trachten waterrimpeltjes te volgen om te anticiperen waar het diertje of een familielid ervan weer boven water gaat komen. Gelukkig gebeurt het een paar keer en zorgen de vogel- en koalageluiden voor een beetje extra sfeer. Want als het van de bende moet afhangen.... Natuurvrienden, dat wel, maar toch een beetje van het associale soort. Na drie uur peddelen, lopen we de weg terug naar boven. Langs de kanten van het pad zorgen honderden gloeiwormpjes voor noodverlichting want het is ondertussen al pikdonker. Ze maken een web en door de chemische reactie geven ze licht af waarop insecten afkomen. Voor deze diertjes het einde van de rit, voor ons het begin van natuurlijke kerstversiering :-)

We ontbijten de volgende dag op het terras van de B&B en genieten nog eventjes van het prachtige uitzicht.

A_room_with_a_view.jpg

Zalig gewoon en het is nu al warm en zonnig, dus het belooft een mooie dag te worden. We rijden de laatste etappe van de Great Ocean Road, over Apollo Bay en Geelong naar Melbourne. In het wereldbekende Bells Beach hopen we een paar straffe surfers aan het werk te zien, maar het is een werkdag en bovendien staat er nauwelijks wind. Een paar ‘die hards’ spelen wat met de golven maar kunnen ons niet imponeren. Er liggen wel vier babes op het strand heel ostentatief te zonnen. Wedden dat die straks toevallig met hen aan de klap geraken?

Lang leve de GSM, want zonder hadden we nooit onze B&B gevonden die wat afgelegen buiten het centrum van Melbourne ligt. De gastvrouw is niet thuis en haar man ligt te slapen. De zoon des huizes die met zijn vrienden aan het zwembad lag, toont ons waar de sleutel verstopt ligt en druipt letterlijk en figuurlijk het huis in. Blijkbaar heeft hij orders gekregen het zwembad te verlaten zodra de gasten er zijn. In de tuin is schuurtje omgebouwd tot studio voor de B+B gasten. Geweldig! Geïnstalleerd en opgefrist, trekken we naar het centrum, waar we bijna een fietser van zijn sokken rijden wanneer we de auto willen parkeren aan de tramhalte. Oeps, die hadden we niet gezien. Gelukkig is de fietser een sportieveling die, door een acrobatische zwier met lijf en stuur, enkel de zijspiegel raakt maar die kunnen we gewoon terug openklappen. Dat was even schrikken en natuurlijk moet dit gebeuren voor een overvol terras!

Den_tram.jpg

De tram is dus zeker een goed idee en we laten ons rondrijden door de Circle Line city tram, die trouwens gratis is, zodat we ons morgen meteen kunnen oriënteren.

Eerste werk vandaag is de auto terugbrengen en dat gaat vlotjes, beetje the American way, goed georganiseerd en op een wip alles in orde gebracht. Gelukkig (voor mij althans) heeft Melbourne een echte koffie cultuur en je kan geen 5 meter stappen zonder een koffiebarretje te passeren. Eerst dus tegemoetkomen aan mijn cafeïneverslaving vooraleer we het centrum induiken. Om de hoek is de Queen Victoria Market, de grote dame van alle markten in Melbourne en een multiculturele belevenis. Er staan wel meer dan 500 stalletjes en je vindt er echt alles; van etenswaren tot typische Aussie gifts. Onder de marktkramers, Grieken, Indiërs, Mauritianen... weinig of geen echte Australiërs. We kunnen niet aan de verleiding weerstaan en kopen 3 zonnebrillen in de Belgische kleuren, die gaan nog van pas komen ;-) Hups, de tram op naar de Docklands met haar hoge, luxueuze flatgebouwen, pronkerige zeiljachten, chique restaurants en het controversiële, overdekte Etihad stadium. Altijd plezant om even aan het water te zitten als het zonnetje schijnt :-)

Docklands.jpg

Maar we hebben maar een dag om van Melbourne te genieten dus ‘trammen’ we verder naar het beroemde Flinders Street Station met de klokken boven de ingang. Heel wat Melbourners gebruiken de locatie om af te spreken. Als iemand zegt "I'll meet you under the clocks", dan word je daar verwacht. Over het station is het Federation Square en daar gonst het van de bedrijvigheid.

large_Flinders_S..Station.jpg

Het plein zelf is een mix van staal, glas en abstracte vormen, led walls, lichtkranten, podia. Als er iets te doen is in Melbourne dan is de kans heel groot dat het hier is. Testing, testing, one, two , one, two, het podium is bijna klaar, er staat iets te gebeuren ....We pikken een benefietconcertje mee tegen huiselijk geweld. De rest van de namiddag kuieren we in de straten van Melbourne tot onze benen ons niet meer kunnen dragen.

Street_view.jpgArchitectuur.jpg

’s Avonds ontmoeten we Jo en Jane, de eigenaars van de B+B. Jane zit er een beetje verlegen mee dat ze er gisteren niet waren toen we aankwamen en informeert of hun zoon wel een beetje beleefd was. Typisch zeker? Jo daarentegen is een nonchalante, vlotte man en hij vertelt in geuren en kleuren over zijn reizen en ervaringen in Indonesië. Hij blijkt ook een fervent surfer te zijn en als het wintert in Melbourne staat hij op zijn plank in Bali.
De volgende ochtend staat Jo – waarschijnlijk onder lichte dwang van zijn vrouw – klaar met zijn wagen om ons naar de luchthaven te brengen. Schatten van mensen zijn het.

Bye bye Australia, het was kort en krachtig in dit land oh zo prachtig :-)

Geplaatst door Theo DM 2:28 Gearchiveerd in Australië Tagged melbourne australia Reacties (0)

(Berichten 26 - 30 uit 74) « Pagina 1 2 3 4 5 [6] 7 8 9 10 .. »