Een Travellerspoint blog

Patagonië, langs Chileense zijde

overcast 4 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Op zoek naar de koningspinguïns
Toen we op zoek waren naar een camper voor onze Argentinië reis, leerden we via internet Joord en Evelyn kennen. Zij kenden in Chili een plek waar je een familie koningspinguïns kon zien. Vanaf de Chileense grens waar we trouwens Roberto, de charmante campingeigenaar tegen het lijf lopen (wat een toeval weeral) wacht ons een hele trip over onverharde, slechte weg. Maar we worden beloond voor de inzet: guanaco’s, vosjes, zelfs een meer met flamingo’s. Na enkele uren in onze rammelkast, vinden we eindelijk de locatie die Joord had doorgegeven. We vinden inderdaad ergens een poortje in de omheining maar daar hangt nu een bordje ‘recinto privado – Estansia Clemente’ aan en een groter paneel verwijst naar ‘Parque Pingüino Rey’. We worden meteen opgevangen door een warm ingeduffelde Hector, de natuurgids van dienst aan wie we omgerekend 40 euro moeten betalen. Hij is op zijn minst gezegd een beetje een eigenaardig figuur; een kleine, mollige, schele maar lieve kabouter met een alcoholluchtje. Hij neemt me iedere keer zo stevig bij de arm dat ik het gevoel heb dat hij me nooit meer wil lossen.

large_1204_Chili_Porvenir.jpg

Wat later doet hij bij Theo hetzelfde dus ik zoek er verder niets meer achter en we zullen maar denken dat hij een beetje vereenzaamd is. In een omtrek van 120 km valt hier immers niks of niemand te bespeuren.

270_1204_Chili..nir__2_.jpg

We overnachten in Porvenir, een vissersdorpje dat in de tijd is blijven stilstaan.

1304_Porvenir.jpg1304_Porvenir__2_.jpg

We nemen vandaag de ferry naar Punta Arenas en leren Werner en Eva kennen, een Braziliaans echtpaar van Duitse origine. Zij bereiden een oldtimer rally voor die vanuit Sao Paulo in Brazilië zal vertrekken. Hun route door Argentinië en Chili loopt deels gelijk met wat wij in ons hoofd hebben. De overtocht duurt 2,5 uur en in die tijd kan ik mijn Duits wat bijspijkeren ;-) want Braziliaans is net iets te hoog gegrepen. We wisselen reistips uit bij een lekkere kop koffie (zou je helemaal niet verwachten op een ferry) en dito Chileense chocolade en de tijd vliegt voorbij.
Werner en Eva blijven in Punta Arenas maar wij rijden meteen door naar Puerto Natales. De geasfalteerde weg ligt er heel goed bij, comfortabel rijden, was het maar altijd zo. Het landschap wordt stilaan bergachtig en rechts van ons liggen uitgestrekte zoutmeren. Het is al laat en donker als we aankomen in Puerto Natales. Ondertussen is het weer berekoud geworden en na lang zoeken vinden we een restaurant dat zo’n lekker eten serveert dat we er maar meteen mijn verjaardag aan koppelen. Tenslotte ben ik volgens Belgische tijd al jarig ;-). We krijgen nog een pousse-café van het huis en tot onze verbazing zingt de voltallige staf ‘happy birthday’.

Vandaag, Chileense tijd, is mijn verjaardag :-). En laten we nu net vandaag langs de beste coffee maker van Chili lopen! Mijn dag kan al niet meer stuk. We leren er David kennen, een Israëliet die al voor de derde keer Torres del Paine aandoet. Een echte Chili-lover. Het is buiten geen weer om een hond door te jagen. We spreken af om later op de dag een fles wijn te kraken in de hostel Erratic Rock waar hij logeert. Het is een gezellige hostel en elke namiddag geeft een gids er vrijblijvend een informatiesessie over de trails in het nationaal park Torres del Paine, de mooiste en de gevaarlijkste plekjes. Dat is meteen meegenomen want weer of geen weer, morgen duiken wij ook terug de natuur in.

Torres del Paine

Op onze route naar het nationaal park ligt de Cueva del Miledón. In de prehistorie leefden hier grote herbivoren. Een replica van dit dier dat een beetje op een grote beer lijkt staat aan de ingang.

1504_Cueva..don__2_.jpg1504_Cueva..don__1_.jpg

Het is opgehouden met regenen en we klimmen naar de mirador in de hoop wat condors te zien vliegen maar helaas. Onze camping ligt aan het Pehoé meer.

1504_Lago_Pehoe__1_.jpg1504_Lago_Pehoe__2_.jpg

Een schitterende locatie, helaas zonder stroom. Dat wordt weer koken bij candle light ;-). We gaan nog even genieten van het natuurschoon in de buurt en botsen op het duurste hotel van het park dat aan de waterval Salto Chico ligt. Uit de openlucht jacuzzi met zicht op meer en bergen klinken luide Noord-Amerikaanse stemmen, met de nadruk op Noord want dat ligt hier zéér gevoelig. Ze hebben het hier duidelijk naar hun zin en iedereen mag het horen.

De hele nacht giet het pijpenstelen. This is Patagonia zeggen ze hier. Maar ons gaan ze niet klein krijgen. We zijn echt op alles voorzien; geen wind die door onze jas kan, thermisch ondergoed, een regenbroek, sjaal, muts, laarzen, waterdichte rugzakhoezen en vooral veel moed. Probeer het je voor te stellen: 5 uur lang onder onophoudende regen en bij winden van 80 tot 90 km/uur (Alvaro onze buurman heeft ze gemeten met zijn windmeter). Jammer dat we dit niet op beeld kunnen vastleggen. Ik kan mezelf nauwelijks op de grond houden. De beleving is niet te omschrijven, dit moet je zelf eens meegemaakt hebben. Ondanks alle voorzieningen zijn we door en door nat. Onze Chileense buren, die dezelde trekking deden, komen iets later aan. Zij moeten overnachten in een tent en we nodigen hen uit om een glaasje wijn te komen drinken. Het wordt een gezellige avond.

large_This_is_Patagonia.jpg

Het heeft heel de nacht gegoten en gewaaid en we zijn verschillende keren wakker geweest. Ook heel de ochtend blijft het gieten en we hebben niet veel zin om uit ons tentenkamp te klauteren ;-) Na een stevig ontbijt maken we wat orde in de camper want overal hangen natte kleren van gisteren nog altijd te drogen, zonder veel succes. We zullen het vandaag moeten stellen met het weinige droge dat overblijft. Op aanraden van verschillende mensen trekken we vandaag naar Lago Grey om er met de Grey II naar de gletsjer te varen. Als we naar de pier wandelen krijgen we al een klein voorproefje van wat ons te wachten staat. Azuurblauwe ijsblokken drijven er in het water, sorbet van blue curaçao :-) We hebben tijdens de reis al vaak hevig stormweer gekend, maar vandaag kan het toch ook weer tellen.

1704_Lago_Grey.jpgGrey.jpg

Bij een wind van 100 km/uur varen we over het gletsjermeer. Patricio, onze gids, laat weten dat het een woeilige vaart zal worden en dat we enkel op zijn teken naar het bovendek mogen. OK, there we go. “Is het nu veilig?” vraagt iedereen zich af als hij teken doet. De ijskoude golven klotsen tot over het bovendek. Iedereen houdt zich stevig vast aan wat er te grijpen valt.

1704_Lago_Gey__1_.jpg

Aan de gletsjer is het beeld inderdaad ‘espectacular’ zoals ze hier zeggen. Majestueuze ijssculpturen en een wind die je bijna van het dek blaast. Maar we toasten met zijn allen op dit indrukwekkende natuurfenomeen met .... een ijskoude ‘pisco sour’. Brrrrr.

Lago_Grey.jpg1704_Lago_Gey__2_.jpg

De volgende ochtend is het opgehouden met regenen. We doen een gedeelte van de Las Torres hike, maar de Torres (de towers) zitten in de wolken. We keren terug naar Puerto Natales maar bij wijze van afscheid passeren nog een paar families guanaco’s, schapen, struis- en ander gevogelte, en een stinkdier de revue.

20120418_T..ine_021.jpg20120418_T..ine_066.jpg

In de verte zien we de lucht donkerder en donkerder worden.

1804_retou..l_Paine.jpg

De laatste kilometers voor Puerto Natales moeten door de sneeuw. In de B&B van de coffee maker is nog een kamer vrij. Stroom en internet ... blogtime :-). We eten bij ‘Afrigonia’, een restaurant dat uitgebaat wordt door Kamal uit Zambia en zijn Chileense vrouw Nathalie. Where Africa meets Patagonia ;-) Kamal staat aan het fornuis en man man man, wat kan die koken, we hebben lang niet zo smakelijk gegeten. We zijn de laatste en als we nog even afscheid gaan nemen, geraken we nog uren aan de praat. Het klikt meteen en als we vertrekken geeft Kamal ons een Sisansi, een typisch Zambiaans muziekinstrumentje (een soort duimpiano) cadeau. Schatjes zijn het. Tot in Zambia? Want binnen twee jaar verhuizen ze naar Afrika.

Geplaatst door Theo DM 16:18 Gearchiveerd in Chili Tagged torres_del_paine rey lago_grey pisco_sour porvenir pinguino Reacties (0)

Al fin del mundo

semi-overcast 10 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Ushuaia, tweede poging
De volgende ochtend proberen we het opnieuw, en met succes deze keer. De zon staat aan een knalblauwe hemel te schitteren. De Garibaldi pas ligt er nog besneeuwd bij en aan de mirador vliegen de sneeuwballen in het rond. Het is er aanschuiven om een foto te maken van het Escondido meer dat omringd wordt door bomen die rood of oranje kleuren.

20120411_n..ego_016.jpg20120411_n..ego_005.jpg

‘4 saisons in one day’ geldt ook hier in Zuid-Amerika. Als we door de pas zijn en zicht krijgen op het Beagle Kanaal en Ushuaia, slaat het weer ineens om. Weer die gure, ijzige Patagoniëwind en gutsende regen. Ushuaia geeft een troosteloze, industriële indruk. Het is Paaszondag en de meeste zaken zijn gesloten. We besluiten om van de nood een deugd te maken en gaan ons wat opwarmen in het museo Yámana om wat meer te weten te komen over de geschiedenis van Patagonië en haar eerste bewoners, de Yámana indianen. Het is een klein maar heel leerrijk museum en de maquettes zijn, geloof het of niet, gemaakt door een Belgische ontwerpster! Moet lukken hé. Morgen trekken we met hoge verwachtingen voor enkele dagen naar het nationaal park Tierra del Fuego.

Hola amigos, estamos al fin del mundo
Hier zijn we dan, helemaal aan het einde van route 3, het einde van de wereld. Nationaal Park Tierra del Fuego is een nationaal park in het Argentijnse deel van Vuurland en strekt zich 60 km ten noorden van het Beaglekanaal uit langs de grens met Chili. Het park is echt heel groot, ongeveer 630 vierkante kilometer. We parkeren onze camper aan de zuidkust, bij de Lapataia baai.

20120411_n..ego_047.jpg20120411_n..040__2_.jpg

We laten ons meeslepen door alweer de overweldigende natuur, en sorry dat we jullie stilaan vervelen, maar de diverse landschappen, watervallen, bossen, bergen, gletsjers en wilde dieren blijven ons dag na dag fascineren. Na drie dagen wildcamperen en een hele nacht regen en wind, maken we de camper schoon en vertrekkensklaar. Maar het zou Patagonië niet zijn als het na een goed uurtje de hemel weer helemaal opklaart. Veel is er niet nodig om ons te overtuigen toch nog een tocht te doen.

20120411_n..ego_093.jpg20120411_n..ego_064.jpg

Via een wandelweg botsen we op een klein hutje waar de eerste minister van Isla Redonda tegen een kleine vergoeding een ‘Fin del Mundo’ stempel in onze paspoorten plaatst. Beetje kitscherig maar wel grappig en tenslotte zit die schattige, besnorde opa heel de dag in dat huisje te wachten op bezoekers.

20120411_n..114__2_.jpg

De alta pampa track is helemaal de moeite. We worden getrakteerd op roofvogels, woody woodpeckers, en wilde paarden. Te gek gewoon.

20120411_n..125__2_.jpg20120411_n..ego_165.jpg

‘s Avonds overnachten we terug in camping Hain waar het stormt. Roberto is er niet maar een vriend van hem maakt het lekker warm in de cocina zodat ik verder aan de blog kan werken :-)

4-up_on_11..mpiled_.jpg

Geplaatst door Theo DM 4:35 Gearchiveerd in Argentinië Reacties (3)

Vuurland

semi-overcast 5 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Het is een gure dag vandaag en er staat ontzettend veel wind. We halen met moeite 70 km/u, de wind waait door alle spleten en we krijgen de cabine niet verwarmd. Het dakvenster trilt hevig. Als dat maar goed komt.

20120406_n..ego_034.jpg

Na uren rijden door de eindeloze pampa stoppen we aan een eenzame hosteria die een warme dagschotel serveert. Kip met frietjes nog wel, Belgischer kan het niet. In de hosteria ontmoeten we reizigers uit Quebec. Zij hadden minder geluk en verloren onderweg de beschermhoes van de bagagedrager. Als we uiteindelijk ’s avonds toekomen in Rio Gallegos blijkt er geen camping meer te zijn. Ook dat nog. Er is wel een grote Carrefour en daar halen we alvast nog een paar bidons water en proviand voor de volgende dagen. We besluiten verder te rijden en zien wel wat we nog tegenkomen. Niet zo ver buiten de stad, moeten we door een controlepost van de politie. Misschien nog niet zo’n slechte locatie, én veilig ;-) De politiebeamte heeft er geen probleem mee, we mogen de camper naast het politiekantoortje parkeren. De spot van de controlepost schijnt door ons dakvenster en zorgt voor sfeerverlichting in de camper. Keiromantisch :-)

Gisteren was het bitter koud, vandaag ijzig koud. Het flapperende dakvenster heeft me het grootste deel van de nacht wakker gehouden. De ziedende wind gaat door merg en been. Vanuit de camper zie ik 3 mensen met pak en zak de politiepost voorbij stappen. Er passeren heel wat minibusjes en vrachtwagens vanuit Rio Gallegos langs deze controlepost. Ik vermoed dat ze meteen opgepikt worden om te gaan werken. We rijden uit onze plaats en meteen steekt een van de drie een duim in de lucht. Hier moeten we niet lang over nadenken. De gevoelstemperatuur buiten is minstens -7 graden, dat kunnen we hen echt niet aandoen. Miriam (52), Pablo (26) en Erika (31) zijn dan ook super content als ze horen dat wij naar Ushuaia gaan¬. De camper is goed gevuld, maar dicht bijeen is warm en dat is geen overbodige luxe vandaag. Miriam en Erika zijn vriendinnen en gaan naar Tolhuin waar ze samen met vrienden Semana Santa (Pasen) zullen vieren in La Iglesia Gnóstica. Pablo is afkomstig uit Rosario en is een beetje op de dool. Hij wil geld gaan verdienen in Tierra del Fuego, waar de lonen veel hoger liggen dan in de rest van het land, om zijn alleenstaande moeder te helpen die vijf kinderen moet opvoeden. Erika hoopt hem aan een adres te kunnen helpen in Rio Grande. Gezellig zo met zijn vijven en een ideale manier om weer wat Argentijns te oefenen :-).

met_onze_l..Ushuaia.jpg

Om 9 uur staan we al aan de Chileense grens, maar met het Paasweekeinde voor de deur is het ontzettend druk. Er staan verschillende rijen auto’s en bussen geparkeerd. Ik ga alvast met Miriam aanschuiven, proberen te weten te komen wat er moet gebeuren en wat er allemaal nodig is aan papieren. Best wel handig met haar erbij want waar mijn Spaans tekort schiet, kan zij me uit de nood helpen. Voordeel is wel dat er maar een grenspost is, Argentinië uit/Chili in. De douanbeamtes van Argentinië en Chili zitten netjes naast elkaar aan loket 1, aan loket 2 worden de papieren in orde gebracht voor de tijdelijke invoer van de camper en dan moeten we nog even langs loket 3 met het papier voor de invoer van goederen. Groenten, fruit en zuivelwaren mogen niet over de grens. Als we aan de grenspost komen, moeten onze appels en een bakje eieren eraan geloven. De baggage van onze ‘gasten’ wordt echter niet doorzocht en Erika eet achteraf met smaak haar appels op die ze onderaan in haar draagtas verstopt had. We verliezen meer dan twee uur en we zijn allemaal verkleumd.

20120406_n..ego_004.jpg

Onderweg is de wind niet te harden en we vrezen voor het dakvenster dat weer akelig hard staat te flapperen. Miriam haalt haar zangtalent boven en entertaint ons met enkele liedjes. Als we eindelijk de Straat van Magellaan naderen, staat er weer een ellenlange file. De man die voor ons in de rij staat, komt vertellen dat de boten niet varen omdat er teveel wind staat en het te gevaarlijk is. De volgende zal pas om vijf uur vertrekken. Het is twaalf uur!! Wat een dag zeg. Gelukkig is er een kleine kantine langs de weg waar een dame rustig Jeroen Meusgewijs heerlijke sandwiches staat te maken. En dat doet ze met heel veel zorg ongeacht de lange rij hongerige wachtenden. Verser kan het niet, ze rolt brooddeeg waar je bijstaat en op de versgebakken focaccia komen een smeuïge snede kaas en een dikke lap ham. We kunnen jullie verzekeren, het was het wachten meer dan waard. Rond vijf uur beginnen de ferryboten inderdaad aan te meren en het duurt niet zo lang of het is onze beurt. De golven klotsen met geweld over de boot, overtocht inclusief carwash :-).

20120406_n..ego_024.jpg

Het is nog niet gedaan met de ellende. 110 km onverharde weg in zeer slechte staat aan ongeveer 30 km/u :-( Na de grenspost van Chili, rijden we een tiental kilometer in nomansland vooraleer we het douanekantoor van Argentinië bereiken. In Rio Grande blijkt de man waar Pablo zou overnachten niet thuis te zijn. We worden nog twee maal doorverwezen maar ondanks alle hulp van Erika wil niemand Pablo aan logement helpen. Er zit niets anders op dan hem mee te nemen tot in Tolhuin. Erika weet daar misschien nog wel iemand die Pablo kan helpen. Als we daar uiteindelijk dooreen gerammeld aankomen is het al ver voorbij middernacht. We zetten onze lifters af aan de kerkgemeenschap Gnosis en wij overnachten die avond in een hosteria die Erika voor ons kon regelen (echt een schatje). Een vermoeide man laat ons, uitgeput, om een uur ’s nachts binnen.

Na een warme nachtrust gaan we op verkenning in het kleine dorpje en zoeken de camping op waar we vannacht niet meer terecht konden. De ligging alleen al is fantastisch, uitzicht op het Lago Fagnano. Roberto, de charmante eigenaar, ontvangt ons hartelijk en wijst ons de tofste plek aan. De camping munt uit in creativiteit. Alles wordt er op een ludieke manier gerecycleerd en in de cocina waar alle gasten een kunstwerk op boomschors achterlaten is het oergezellig. ’s Avonds maakt Theo een kampvuur. Roberto komt een kijkje nemen en knipoogt “que romantico!”

20120406_n..ego_055.jpg20120407_Tolhuin_009.jpg

Hard to get to the end of the world
Het is guur buiten en er vallen kleine sneeuwvlokjes. We moeten vandaag door de Garibaldi pas. Onderweg staan heel wat auto’s, een brandweerwagen en een ambulance op de zijberm. Mannen in fluopak staan op een heuvel naast de weg. Vandaag wordt rond het Fagnanomeer de Paasrally voor quad en motorcross gereden. Het heeft heel de nacht geregend en het parcours is een modderpoel. Enthousiaste mannen, jong en oud, de mijne inbegrepen, verzamelen bij het zwaarste punt van het parcours terwijl vrouwen en kinderen zich proberen op te warmen in de auto, een kop hete maté in de hand. De veiligheid op het parcours laat te wensen over. Als de eerste quads en motorcrossers aan het kritieke punt in de modder blijven steken, snellen toeschouwers te hulp met kabels, touwen, en zelfs met de blote hand. Mensen staan als gekken te trekken, te duwen, te supporteren of uit te jouwen. De modder vliegt in het rond maar dat kan niemand deren. Alles voor de sport zeker? ;-) Twee uur later, ondertussen ben ik bijgeblogt, rijden we richting Ushuaia. Onderweg begint het alsmaar heviger te sneeuwen en als we de Garibaldi pas bereiken, zien we geen hand meer voor onze ogen. We hebben Antonio niet meer onder controle en hij begint gevaarlijk te slippen. Aan de andere kant van de weg is een auto in de gracht gesukkeld tegen de rotsen. De inzittenden kijken hulpeloos naar het gestrande voertuig. Een beetje verder is een tractor bezig om een autobus door de pas te slepen. Zelf geraken we ook in de problemen, onze camper is niet meer te besturen. De pas loopt smal en steil naar beneden met soms geen vangrails dus als we de camper al terug in beweging zouden krijgen, is de rit naar beneden veel te gevaarlijk. De man van de wegenpolitie krijgt onze camper uiteindelijk gedraaid en we keren helaas heel de weg uiterst langzaam en voorzichtig terug. Als we beneden toekomen staat een lange rij auto’s te wachten, de pas is ondertussen gesloten voor alle verkeer.

large_20120407_Tolhuin_039.jpg

Geplaatst door Theo DM 6:46 Gearchiveerd in Argentinië Tagged tolhuin paso_garibaldi rio_gallegos Reacties (3)

Langs de kust naar Ushuaia

sunny 25 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Luna
Vandaag gebruiken we om wat uit te rusten, proviand in te slaan, een koffietje te gaan drinken :-) en onze uitstap naar Peninsula Valdés voor te bereiden. We slapen zo’n 4 km buiten de stad en een hond die op de camping rondliep wandelt met ons mee. Overal waar we stoppen, stopt ze ook, of ze gaat voor de deur zitten wachten tot we buitenkomen. Het is net of het onze hond is en mensen glimlachen omdat ze zo braaf is.

Met_Luna_op_de_koffie.jpg

We willen op Peninsula Valdés heel graag de orka’s zien en daarvoor moeten we helemaal naar het noordelijkste punt van het schiereiland over ruwe en onverharde weg, helaas niet geschikt voor onze camper :-(. Na heel wat speurwerk vinden we uiteindelijk een verhuurbedrijfje dat een 4WD wil verhuren voor een dag. De hele weg terug, blijft de hond ons volgen en we besluiten haar een naam te geven, Luna. Nu maar hopen dat ze luistert naar het beetje Argentijns dat we kennen ;-) In ieder geval blijft ze ons trouw want als we in de late avond naar het Ecocentro trekken, blijft ze ook daar netjes aan de deur zitten. Het Ecocentro is een mooi gebouw dat heel strategisch ligt op de klif van Punta Cuevas. Binnen worden we met stijl ondergedompeld in de fascinerende onderwaterwereld van Argentinië met audio, video en traditionele media. Hoog in het glazen torengebouw nestelen we ons in een comfortabele sofa met zicht op de Golfo Nuevo. De zon gaat stilaan onder, de deuren sluiten, en Luna heeft blijkbaar toch haar geduld verloren want ze staat ons niet meer op te wachten.

Peninsula Valdés
Vrijdagochtend, geen Luna meer te bespeuren. We gaan de jeep oppikken en rijden richting Peninsula Valdés. Het belooft een warme dag te worden maar het enige waar wij vandaag op hopen is zoveel mogelijk dieren te zien. Op het schiereiland geldt een snelheidsbeperking van 60 km, maar sneller gaat het toch niet op de stoffige, onverharde wegen. Het gebied is vlak, droog en schaars begroeid. Guanaco’s lopen sierlijk weg als we stilletjes voorbij rijden, het is moeilijk om een foto van dichtbij te nemen, de merino schapen blijven rustig doorgrazen.

Opgepast.jpg1Te_laat.jpg

We gaan eerst richting oosten en als we de kust bereiken valt onze mond open. Zoooveel pinguïns. De pluimpjes vliegen er in het rond. Nog even en dan hebben ze allemaal nieuwe veren en gaan ze terug de zee in. Beneden liggen zeehonden van het zonnetje te genieten. We maken nog een wandeling via de mooi aangelegde paden en vinden een prachtig plekje met dito uitzicht voor een picknick.

Fotomodelleke.jpgMe_and_my_family.jpg

Punta Norte is onze volgende stop, maar we zijn niet alleen. Gelukkig is het hoogseizoen voorbij en valt het aantal fotografen nog mee. Fototoestellen met megalenzen en videocamera’s staan netjes opgesteld op statieven, iedereen hoopt natuurlijk op een of meerdere orka’s. Nietsvermoedende zeehonden met puppies spelen in het water of luieren op het strand. Het is hoogtij. Het klinkt gruwelijk maar orka’s komen rond deze tijd om hun vieruurtje. En ongelooflijk maar waar, in de verte snijden een vijftal vinnen door het water. Tsjiktsjiktsjiktsjiktsjiktsjik, je voelt echt de spanning in de lucht. Camera’s klikken er op los, mensen zoeken de ideale stek om DE foto van hun leven te maken. En dan is het geduldig wachten...gaan ze aanvallen of niet? Na enkele uren besluiten we om terug te rijden en zo de menigte voor te zijn.

Zonsonderg.._Vald_s.jpgGrtz_from_Argentina.jpg

We sluiten de dag af in de beste parilla van Puerto Madryn, La Estela. Theo is in de wolken en sluit meteen vriendschap met de parillaman of hoe ze zo’n vleesbakker ook noemen. Jammer dat ik geen vleeseter ben want het merendeel van de eters neemt natuurlijk een parilla mixta en dan krijg je zo’n mini parilla op je tafel.

Mmmmm_Theo.._Estela.jpg

Als ons buikje dik en rond is, schiet Theo ineens recht. Luna?! Voor het raam zit ‘onze’ hond ons aan te kijken. We vragen de keuken of ze niet wat restjes kunnen missen en we verrassen Luna met een lekker stukje vlees. Feest voor iedereen dus deze avond. In de warme wind wandelen we ’s nachts met ons drietjes naar ‘huis’.

Als we wakker worden ligt Luna aan de deur van onze camper.

Zzzzzz.jpg

Als ik naar de baños ga, volgt ze en gaat daar voor de deur liggen tot ik klaar ben met douchen. Idem dito als Theo aan de beurt is. Maar vandaag moeten we verder en dus wordt het uitgebreid afscheid nemen van Luna. Wie had ooit gedacht dat ik het er moeilijk mee zou hebben.....(knipoog naar Elsbeth).

Hola_buenos_d_as.jpg

Ik krijg de tranen in mijn ogen als ze ons aankijkt en eens diep zucht. Theo zwijgt maar hoopt stiekem dat hij me toch nog zo ver zal krijgen.... :-) Vandaag rijden we verder via de kust naar Camarones, een godvergeten dorpje waar ze ieder jaar een weekend lang het Fiesta Nacional del Salmón vieren. Er is dan gratis zalm voor heel het dorp op zondag en het feest eindigt met de verkiezing van een Miss Salmoncito. Het vakantiehuis van de familie Perón dat nu dienst doet als museum is de toeristische uitschieter.

De RN3, ook wel de routa azul genoemd, gaat door de oliestad Comodore Rivadavia, omringd door boorinstallaties, het Dallas van Argentinië. Sinds men hier in 1907 bij toeval olie uit de grond boorde in plaats van water, werd de stad verwend met een grote haven, een luchthaven en geasfalteerde wegen. De betere winkels, een flashy casino, en dure wagens sieren de straten. Een ideale plek om te tanken en gebruik te maken van het chique toilet mét slot. Een luxe want de Argentijnse toiletten laten meestal te wensen over en doorgaans ontbreekt het slot op de deur. Zeer vervelend. In Caleta Olivia verliezen we veel tijd op zoek naar een camping die niet meer blijkt te bestaan. De stad is duidelijk in volle expansie en de gronden langs de kust worden volgebouwd met vakantiehuisjes, hotels en restaurants. De plaats leent zich niet direct om te gaan wildcamperen en we nemen een kamer in het Patagonia hotel. Een sympathiek en nieuw hotel met restaurant. Na een delicieuze maaltijd opgediend door een bescheiden ober met hoogstaande gastronomische kennis, hebben we geen spijt van onze keuze. Trouwens, hoe later op de avond hoe meer Argentijnen naar dit restaurant afzakken (want die eten natuurlijk niet voor 22.00 uur). Bewijs dat de Argentijn een cullinair hoogstandje ook weet te waarderen en het niet altijd parilla en dulche de leche moet zijn ;-)

Op stap met Darwin
De volgende dagen zetten we onze route naar Ushuaia verder langs de verlaten kuststadjes Puerto Deseado en Puerto San Julián. Vandaag, 2 april, wordt de 30ste verjaardag van de oorlog rond de Islas Malvinas (The Falkland Islands) herdacht. Radio en televisie worden overheerst door propaganda. De strijd rond de eilanden is nog lang niet gedaan en Engelse toeristen worden, zeker in het zuidelijke deel van Patagonië, niet hartig ontvangen of zelfs gewoon geweigerd. De weg naar Puerto Deseado is desolaat, we cruisen door oneindig grote en dorre grasvlakten en af en toe schrikt een groepje guanaco’s op als we in de buurt komen. Ze laten zich echt niet gemakkelijk fotograferen. Wanneer we stilletjes naderen en het raampje opendraaien, keren ze ons al de rug, of beter, het achterwerk toe. Het stadje zelf is al even desolaat en sereen als de weg ernaar toe. Het hoogtepunt is het Reserva Natural Ría Deseado. We boeken een expeditie bij Darwin Expediciones. Onze gids Dany en zijn collega varen ons samen met nog twee Argentijnse families door de 40 km lange inham gevormd door de Atlantische oceaan.

Birdlife_a..Deseado.jpg

Onze hoop gaat vooral uit naar de Tonina dolfijnen, want we hebben nog altijd geen dolfijnen gezien op onze reis. Op en rond de rotsen heel wat vogelsoorten en zeeleeuwen. We mogen ook aan land op een eilandje waar heel wat pinguïns zitten.

Even_een_duik_nemen.jpgPingu_ns_Ria_Deseado.jpg

Er waait een gure wind en als we even later ronddobberen op het water in de hoop de dolfijnen te spotten, worden maté thermossen en koekjes bovengehaald.

Mat__time.jpg

Helaas, de koekjestrommel geraakt leeg maar geen dolfijnen in de buurt. Omdat de gemeentelijke camping geen auto’s toelaat, stelt Dany voor dat we op de parking, met zicht op de haven, overnachten. Een aanbod dat we niet weigeren, we staan er beschut tegen de wind.

Vroeg in de ochtend rijden we verder langs de Atlantische kust richting Puerto San Julián. Zelfde scenario als gisteren, uitgestrekt gebied met langs de weg guanaco’s en struisvogels die ons steeds te snel af zijn om een foto te kunnen nemen. Hoe verder naar het zuiden hoe kouder de dagen. Na verkenning van het stadje zoeken we onze camper terug op. Figuurlijk dan, want we zijn de enige gasten op de camping. Drie lokale jongetjes zitten aan ons picknick tafeltje grote bubbels te blazen met hun kauwgom. Ze vuren de ene vraag na de andere af. “Van waar komen jullie, zijn jullie getrouwd, tot hoeveel kunnen jullie tellen in het Engels, betalen jullie met dollars, doe de deur eens open van de camper”. Een voor een komen ze eens binnen kijken. De oudste blinkt uit in assertiviteit en de knoppen van het controlepaneel intrigeren hem. Theo kan nog net verhinderen dat hij de stroom uitschakelt. “Heb jij een GSM en mag ik hem eens zien?” Als Theo hen wat spelletjes laat spelen verandert het brutale jongensgeweld in kinderlijk enthousiasme. En als Theo over voetbal begint kan hij ze nog meer begeesteren. We zijn ervan overtuigd dat we deze mannetjes heel blij kunnen maken met de T-shirts die we meekregen van Annemie en Piet. Ze zijn door het dolle heen, en dat is niet overdreven. Vertederend om te zien. A&P, speciaal voor jullie deze leuke snapshot. Muchas gracias amigos!!

large_Muchas_gra.._y_Piet.jpg

Geplaatst door Theo DM 8:42 Gearchiveerd in Argentinië Tagged puerto peninsula ria madryn valdes deseado Reacties (1)

Argentina here we come... again

sunny 27 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

De pampas
Na een mierzoete bagel en appelsap, het ontbijt aangeboden op de boot, probeert ieder op zijn manier wat slaap in te halen. Niet zo eenvoudig als ze een paar zetels verder oorverdovend liggen te snurken.

Laat_me_slapen.jpg

In Bs.As. aangekomen, moeten we eerst langs de douane. Bij het zien van de barbieblondgeverfde douanebeamte, voel ik al aan mijn kleine teen dat ze moeilijk gaat doen. “Documentos!” een por favor is er teveel aan. We zijn wel een ‘speciaal geval’ natuurlijk. Belgen die met een huurauto uit Uruguay rijden met een Duitse nummerplaat. Alle papieren zijn echter perfect in orde en gelegaliseerd door een notaris in Uruguay. Volgens haar dus niet, ze zijn falsa, meekomen! In het douanekantoor krijgen we de tijd om aan de mannelijke collega alles rustig uit te leggen. En nadat hij alle data heeft onderzocht krijgen we het document van tijdelijke invoer.

BsAs_vanaf_de_boot.jpg

Dankzij de koelbloedigheid van mijn Theo,geraken we heelhuids uit de drukke ochtendspits van Buenos Aires en na enkele uren wordt Chascomus aan het gelijknamige meer onze eerste stop.

Chascofietsen

Het weer belooft ook de volgende dag heel zonnig te zijn en daar profiteren we van. We fietsen het meer rondomrond, een kleine 35 km, maar op een oncomfortabel zadel heeft dat wel zo zijn gevolgen. Auw ai oesje. Neen sorry, de steak is hier te overheerlijk lekker, die steek je niet in je broek :-)

Langs_het_..ascomus.jpgArt.jpg
La_capilla.._negros.jpgChascomus_..et_meer.jpg

Tandil ligt nog meer zuidelijk in de pampas en gaat prat op een ideaal klimaat; koude nachten en koele dagen, voor de porteños althans. Voor mij mag het ietsje warmer zijn maar ik zal stilaan moeten wennen aan de koude die ons nog te wachten staat. De stad wordt omringd door de Sierras de Tandil waar we in de liftjes klimmen voor een mooi overzicht van de stad. Tot onze verbazing brengt een enthousiaste fotograaf ons boven aan het lachen. Tourist trap, maar we vinden het uiteindelijk toch een leuke foto en omdat we hem ook digitaal krijgen, laten we ons verleiden ;-)

Abrazos_de_Tandil.jpgOp_de_heuv.._Tandil.jpg

Letterlijk en figuurlijk in de pampas
Meer dan zes uur rijden we in gietende regen en felle winden door de wijdse pampas. Er lijkt geen einde aan te komen. Heel af een toe passeren we een dorpje maar verder niets dan vlakten, vlakten, vlakten en regen en wind. Aan de grens met Patagonië, net voorbij Bahia Blanca, krijgen we een controlo sanitorio. Heel toevallig aten we enkele uren ervoor onze laatste banaan op en op het moment van de controle had Theo juist een mandarijntje binnen en ik wil net in een appel bijten als we moeten stoppen. De agenten, de kleine Pipo aan de leiband, inspecteren de wagen. Het schattige hondje komt overal snuffelen. We mogen geen fruit binnenbrengen in Patagonië, en ik word vriendelijk verzocht eerst mijn appel verder op te eten. Daarna mogen we tol betalen en verder rijden. Onzen Antonio wordt meteen ook gedesinfecteerd.

Bahia_Blanca.jpgPipo_de_controlehond.jpg

Na een vermoeiende rit tracteren we ons op een overnachting in een hosteria. Het gebouw ziet er vrij nieuw uit en inderdaad het blijkt net geopend te zijn. We zijn de eerste buitenlandse toeristen en worden enorm in de watten gelegd. Behalve een stukje fruit hebben we niets gegeten vandaag en er is niet veel meer over in de camper. De uitbaatster verontschuldigt zich, want ze maken geen eten, enkel ontbijt. Maar geen probleem, we kunnen altijd eten laten brengen. Omdat het allemaal de eerste keer is, moet de dame het nog een beetje uitzoeken. Prima lijkt ons een heel goed idee, dan moeten we niet meer rijden vandaag. We zetten ons in de comedor en stippelen de rest van de route uit. Ik krijg een heerlijke tas koffie aangeboden. Een van de betere die ik in Argentinië heb gedronken. Na lang wachten komt een vriendelijke man (restaurantuitbater denken we) ons vragen, of beter voorstellen, wat er zoal mogelijk is. Ondertussen is de hele familie in de weer, de kleinkinderen incluis. Ze lopen maar wat graag met een dienblad rond. De zoon des huizes komt kennismaken, de schoondochter dekt de tafels (want ondertussen heeft een groepje van 3 mensen ook besloten hier te eten), en de restauranthouder legt de moeder in detail uit hoe ze de volgende keer maaltijden kunnen bestellen. Tenslotte komt een taxi aangestoven met .... de maaltijden, kip met champignons en frietjes. Heerlijk! Als we de volgende dag vertrekken, sluit de moeder me wel 5 keer in de armen, zo’n sympathieke chicos dat we zijn :-) En wij vinden op onze beurt ‘Pampas del Sur’ in Adele, een echte aanrader met ontzettend lieve mensen.

Heilige Gauchito

Via Las Grutas , dat er nu buiten het seizoen, als een kustspookstadje uitziet, houden we onze volgende stop in Puerto Madryl. Maar eerst uren en uren en uren door de pampas. We beginnen stilaan de betekenis te begrijpen van de uitdrukking “ergens in de pampas” :-) Langs de weg zien we regelmatig met rode vlaggen gemarkeerde schrijnen en kapelletjes voor Gauchito Gil, de beschermheilige van de weggebruiker. Soms heb je er echt wel heel spectaculaire bij.

Gauchito_G.._de_weg.jpg

Geplaatst door Theo DM 10:11 Gearchiveerd in Argentinië Tagged tandil camper argentinie buquebus pampas las_grutas chascomus Reacties (3)

(Berichten 11 - 15 uit 74) « Pagina 1 2 [3] 4 5 6 7 8 9 10 .. »