Een Travellerspoint blog

Flora en fauna

sunny 22 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Een ommetje Brazilië
Op een kwartiertje wandelen ligt de veerboot naar Vera Cruz. Er is een douanekantoortje en we proberen met hand en tand uit te leggen dat we gewoon eens een bezoekje willen brengen aan de overkant. We zijn de enigen. ‘Stap maar op’ zegt de man in het Portugnol, een mengeling van Portugees en Spaans. Wij dus met ons tweetjes en drie man personeel naar Vera Cruz, een piepklein dorpje waar het woord stress niet in het woordenboek staat. Alles gebeurt hier op het dooie gemakje. We worden meteen aangesproken door de eigenares van een kledingwinkeltje want die denkt aan mijn haarkleur een Duitse te herkennen. De spulletjes die ze verkoopt, hangen al een paar seizoenen in de winkel en zien er helaas heel gedateerd uit. Alleen niet gedateerd genoeg om er cool en vintage uit te zien ;-) We bedanken vriendelijk voor het aanbod. Desondanks profiteert ze ervan om het Hochdeutsch dat ze geleerd heeft van haar ouders wat te kunnen spreken. In het zuiden van Brazilië wonen heel wat mensen met Duitse voorouders. Tijd voor een aperitiefje en wat anders zouden we drinken dan de lokale caïpirinha ;-) Het alcoholgehalte ligt hier duidelijk een pak hoger en we voelen ons dan ook genoodzaakt om onze lege maag wat te vullen. De vrouw des huizes maakt een heerlijk broodje voor ons klaar met heel veel groenten.

20120528_B..ruz_001.jpg20120528_B..017__2_.jpg

Enkele dorpelingen komen erbij zitten en we praten vooral over de gevolgen van het droge weer hier. Al 6 maanden heeft het niet meer geregend en de temperatuur is veel te hoog voor de tijd van het jaar. De gemiddelde waarde in de winter is ongeveer 12 °C maar nu wijst de thermometer gemakkelijk 25 °C aan. Vrachtwagens moeten dagelijks water uit de Rio Uruguay halen om de waterschaarste op te vangen. We leggen ons een beetje later allebei op een bank in het park en een uurtje later schrikken we uit onze slaap. Moet zeker de warmte geweest zijn :-)

20120528_B..021__2_.jpg20120528_B..023__2_.jpg

Ongelooflijk hoe rustig het hier is. Als we alle straten hebben doorlopen, varen we ’s namiddags terug naar de Argentijnse kant met het motorbootje. De hele overzet weer naar de andere kant duwen voor amper twee toeristen zou te kostelijk zijn.

20120528_B..035__2_.jpg20120528_B..036__2_.jpg

Intermezzo
Het is ontzettend vochtig en warm vandaag, het kwikt stijgt tot 30 °C. Iedereen klaagt hier. Aan een tankstation krijgen we eindelijk internetverbinding. We haasten ons naar binnen en halen onze mails op, proberen wat foto’s op te laden en een nieuwe blogpost te publiceren. Een zware opgave trouwens om in Zuid-Amerika een (snelle) internetverbinding te vinden. We willen graag nog het natuurreservaat Esteros del Iberá meepikken vooraleer we richting Uruguay gaan maar de weersvoorspelling is niet goed en de weg naar het reservaat is niet geasfalteerd, voor de verandering. Bij regen kan je er alleen met een 4x4 naartoe. We maken een omweg naar het relaxe Yapeyú en in de verte zien we inderdaad zwarte regenwolken boven de Esteros hangen. Het dorpje is enkele zandwegen groot en het stikt hier van de muggen. Aan het centrale plein trekt de spierwitte Casa San Martín alle aandacht. Het werd gebouwd rond de restanten van de ouderlijke woning van José de San Martín, de nationale held van Argentinië. Een soldaat in vol ornaat bewaakt de ruïne en de urne met de asse van Martin’s ouders.

120530_Pan..era_017.jpg120530_Pan..era_031.jpg

Als de hemel terug opgeklaard is, zetten we onze reis verder naar de veelbelovende zoetwatermeren van Colonia Carlos Pellegrini maar niet zonder de obligate stop aan de tempel van de legendarische Antonio Gauchito Gil in Mércedes. Volgens de legende werd een landarbeider, Gauchito Gil dus, verliefd op een rijke weduwe. Toen de broers van de weduwe en het hoofd van de plaatselijke politie van de verhouding hoorden, beschuldigden ze Gil van diefstal en probeerden hem te doden. Om zich te redden nam Gil dienst in het leger. Toen de burgeroorlog uitbrak weigerde hij te vechten en deserteerde. Vanaf dat moment leefde hij als een outlaw. Hij zou als een soort Robin Hood de buit van zijn rooftochten onder de armen hebben verdeeld en hen hebben beschermd. Na zekere tijd vond de politieman hem echter. Hij hing Gil aan een boom en folterde hem. Toen de politieman Antonio uiteindelijk wilde doden zei deze laatste: “uw zoon is heel ziek. Als u tijdens een gebed aan me vraagt hem te redden, dan zal hij leven. Doet u dat niet, dan sterft hij.” Daarna sneed de politieman de keel van Gil door. Toen hij thuiskwam, bleek zijn zoon inderdaad heel erg ziek. Hij viel op zijn knieën en bad tot Gauchito Gil voor het leven van zijn zoon. En...zijn zoon genas. Dankbaar als hij was voor het leven van zijn zoon, begroef hij Gauchito Gil en maakte een schrijn, terwijl hij iedereen vertelde over het mirakel.

120530_Pan..era_038.jpg120530_Pan..era_041.jpg120530_Pan..era_047.jpg
120530_Pan..era_052.jpg

Het merendeel van de Argentijnen offert hier, of in een van de vele tempeltjes die we langs de weg al zagen, allerhande dingen. Het gaat van nummerplaten over foto’s tot zelfs trouwkleren en dat allemaal om hem te bedanken voor een of ander mirakel. Maar de meeste mensen denken ook dat hij reizigers beschermt en daarom hangen ze een rood lintje aan hun wagen. De rode kleur van de kapelletjes en de andere accessoires verwijst naar het bloed dat vloeide toen de keel van Gauchito Gil werd doorgesneden. Het is in ieder geval heel speciaal om te zien en je kan het niet gek genoeg bedenken of er is wel een kraam dat een of ander prulletje verkoopt. Na dit verhelderend intermezzo rijden we richting Colonia Carlos Pellegrini, een klein dorpje dat aan het meer ligt. Aan het begin van de weg staat Claudio te liften. Hij is tandarts en werkt 1,5 dag per week in het ziekenhuis van Colonia Pellegrini. De rit naar het dorp is een belevenis op zich. Ripio, modder, grote stenen én werken maken dat we 4 uur doen over een weg van 80 kilometer! Wij zijn het ondertussen gewend maar ocharme Claudio ;-) Gelukkig blijft hij daar slapen. Volledig onder het stof vinden we een propere camping aan de rand van het meer. Voor wat, hoort wat zeker? Jammer dat de dagen zo kort zijn want niet veel later gaat de zon al onder.

Beestjes en bloempjes

We maken kennis met onze buren; beroepsfotograaf Oliver met vrouw Agnieszka en hun zoontje Elliot komen uit Wenen en reizen 8 maanden door Zuid-Amerika. Dolores, Raphaël en Antonio (niet te verwarren met onze camper ;-)) zijn sportieve Argentijnen die met hun kajak het meer bevaren. De volgende dagen vergapen we ons te land en te water aan fauna en flora. De natuurpracht is overweldigend; exotische vogels in allerlei kleuren, wilde katten, heuse kaaimannen, waterzwijnen, herten, waterlelies en nog veel meer...

20120531_E..era_096.jpg20120531_E..era_118.jpg
20120531_E..era_108.jpg20120531_E..era_012.jpg

’s Avonds genieten we van de lokale keuken in een sympathiek restaurantje in het dorp en blijven daarna nog gezellig napraten in ons ‘kamp’. Hoe meer wijn, hoe beter ons Spaans ;-) Maar allemaal hebben we een zorg: de weg terug en daarom spreken we af om vroeg te vertrekken en samen te rijden zodat we kunnen helpen als iemand een probleem ondervindt.

20120601_E..era_086.jpg20120531_E..era_113.jpg
20120601_E..era_142.jpg20120603_E..era__6_.jpg

Zaterdagochtend. De lucht ziet er grijs en regenachtig uit dus we moeten hier zo snel mogelijk weg. Iedereen pakt in en daar gaan we met zijn allen, richting Mércedes. Gelukkig blijft de regen uit en komt iedereen bijna gelijktijdig aan in het benzinestation. Dolores en haar vrienden gaan richting Bs.As. en wij trekken met Oliver en familie en een hoop stress verder naar de Termas de Chajari. Het is immers zo ver, we moeten de provincie Entre Rios binnen en gedurende heel de reis in Zuid-Amerika heeft iedereen ons gewaarschuwd voor de corrupte politie in deze provincie. Niemand ontsnapt eraan en het kost geld. Onderweg stoppen we nog om een standlicht te laten maken zodat we daar al zeker niet mee tegen de lamp lopen ;-) Tot onze grote verbazing verloopt de controle vlekkeloos en even later kunnen we ontspannen in het warme water van de thermen.

De volgende dag camperen we in het Nationaal Park ‘El Palmar’. Zoals de naam al doet uitschijnen staat dit park bekend voor de karakteristieke Yatay palmbomen die er door het gematigd-vochtig ecosysteem kunnen groeien. Onze beroepsfotograaf staat voor dag en dauw op om de zonsopgang tussen de palmen te kunnen fotograferen :-) Wij zijn ook vroeg uit de veren en doen intussen een wandeling om daarna samen te ontbijten en opnieuw te gaan trekken.

20120604_E..mar_058.jpg20120604_E..mar_086.jpg
20120604_E..mar_085.jpg20120604_E..mar_051.jpg

In Colón, aan de grens met Uruguay, scheiden onze wegen. Oliver en Co reizen via Buenos Aires naar Peru. Wij steken de Puente Internacional General Artigas over en vervullen de administratieve formaliteiten om Antonio terug in Uruguay in te schrijven. Het is donker en koud als we in Uruguay toekomen.

20120604_E..mar_102.jpg20120604_E..mar_104.jpg

Geplaatst door Theo DM 04.06.2012 7:19 Gearchiveerd in Argentinië Tagged del puerto el uruguay colon brazilie mercedes panambi vera_cruz palmar esteros ibera

Inhoudsopgave

Reacties

Wouw weer genoten van al wat jullie vertellen en nu maar aftellen :-((

22.06.2012 door pedankireentje

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint