Een Travellerspoint blog

De ene Quebrada is de andere niet

sunny 22 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Na de groepsfoto nemen we afscheid van onze vrienden in Cafayate. Ons plan, en ook dat van de anderen, om er twee dagen te blijven is iets uitgelopen. De weg naar Salta gaat door de droge en spectaculaire Quebrada de Cafayate.

20120515_Q..ate_054.jpg20120515_Q..ate_048.jpg
20120515_Q..ate_023.jpg
20120515_Q..ate_044.jpg

Weer een prachtig landschap gevormd door rijkgekleurde rotsformaties in zandsteen. Laag op laag, beige, oker, grijs, donkerrood en paars, een herfstpallet aan kleuren. Eens de canyon voorbij krijgen we een totaal ander landschap; vlak, frisgroen en gele bloemetjes.

20120515_Q..ate_061.jpg20120515_Q..ate_070.jpg

We banen ons door de drukke avondspits van Salta naar het nabijgelegen San Lorenzo, een residentiële buitenwijk maar een veilige plek die Stephan ons heeft aangeraden.

Bus 7 brengt ons de volgende ochtend tot in het centrum van Salta, aan de Plaza 9 de Julio waar de roze kathedraal primeert. In de kathedraal ligt de asse opgeborgen van Generaal Martín Miguel de Güemes, de held van de onafhankelijkheid. De gaucho’s dragen hier trouwens nog altijd met trots de typische rood-zwarte Güemes poncho. Het valt ons op dat de mensen hier erg gelovig zijn. Ongeacht leeftijd of afkomst knielen ze voor het barokke altaar en bidden, het hoofd eerbiedig in de handen. Zelfs op dit uur van de dag zit de kathedraal halfvol. Op verschillende hoeken van het plein staan schoenpoetsers al of niet met klant, meestal een zakenman in tweedelig pak die de middagpauze nuttig gebruikt :-). Hoewel Salta geen grote stad is, besluiten we om een city tour te doen, de snelste manier om alle belangrijke bezienswaardigheden te zien. Er zijn weinig toeristen en we zitten dan ook alleen op de bus, een privé sightseeing tour dus.

IMG_3249.jpgIMG_3251.jpg

Salta is een romantische stad met koloniale architectuur, veel balkonnetjes, een krulletje hier een krulletje daar. Op elke hoek van de straat en zeker in de stationsbuurt is een peña, een bar-restaurant waar je kan luisteren naar folkloremuziek. De bus stopt aan de mercado artesanal waar we vriendelijk verzocht worden even uit te stappen. Tourist trap ;-) De ambachtelijke producten worden hier immers veel te duur verkocht. Daarna gaat het langs de ‘chique boulevard’ Virrey Toledo terug naar het 9 de Julio plein.

IMG_3282.jpgIMG_3248.jpg

Er is opvallend veel politie in het straatbeeld van Salta, omdat het nodig is of om de toerist een veiliger gevoel te geven? Na een hapje op de plaza nemen we een kijkje in het MAAM, het Museum of High Altitude Archeology. Tijdens een expeditie in 1999 op de 6700 m hoge Llullailaco berg gelegen in de provincie Salta werden de mummies van drie geofferde Inca kindjes gevonden. Door de extreme koude op de piek zijn ze enorm goed bewaard gebleven. Het jongetje kan je bekijken In een glazen kubus. Ik twijfel of ik op de lichtknop ga drukken. Uiteindelijk overwint mijn nieuwsgierigheid en het is echt indrukwekkend hoe goed alles geconserveerd is gebleven. Het lichaam, de haren, de kledij, ze laten een blijvende indruk na.

Via San Salvador de Jujuy, de hoofdstad van de provincie Jujuy gaat onze route verder naar de Quebrada de Humahuaca. Onder weg hebben we wel drie keer controle maar met onze Duitse nummerplaat zitten we blijkbaar altijd wel safe ;-) Meestal knikken ze gewoon eens vriendelijk en vragen waar we naartoe gaan. Meer niet. Het is al middag als we aankomen in Tilcara.

20120520_N..cia_004.jpg20120520_N..cia_006.jpg

Het is een beetje manoeuvreren om de camper door de smalle straatjes te krijgen. We gaan een hapje eten in een van de weinige plekjes die open zijn. De vensters staan open en de hoogtezon schijnt warme stralen naar binnen. We lopen nog even langs de artisanale markt op het centrale plein en van ver zien we een briefje wapperen tussen de ruitenwisser van onze auto. Hans en Alina zijn hier en laten weten waar ze verblijven. We gaan hen tegemoet en er is nog een kamer vrij in het hotelletje waar zij de nacht doorbrengen. Een heerlijk boutique hotelletje en na enkele weken camperen is dit grote luxe. Bedankt voor de tip!

De volgende dag nemen we afscheid van Hans en Alina en wij houden Tilcara nog een dagje als thuisbasis. Via kleine zanderige en stijle straatjes zoeken we onze weg uit dit stadje. We volgen een vrachtwagen over een kramakkelige brug (als hij erover kan, wij ook) tot in Pucará maar verderop belanden we in een droge rivierbedding... zonder brug. Weer een hele belevenis voor onze camper en onnodige stress voor ons maar we krijgen Antonio toch weer over de dikke stenen. Via de RN 9 rijden we verder langs de prachtige Quebrada de Humahuaca richting Bolivië. Door erosie hebben zich aan weerszijden van de canyon gelaagde bergwanden gevormd in een prachtig kleurenpallet gaande van lichtbeige over rood, paars, groen en bruin. De kleuren steken fel af tegen de knalblauwe hemel en de rotsformaties nemen soms de gekste vormen aan. Ik zie er soms stijfgeslagen slagroompieken in of is dat een onbewust verlangen naar ;-)

20120518_Q..des_147.jpg20120518_Q..des_067.jpg

Cardon cactussen, ook in de gekste vormen, staan willekeurig in de zon te pronken. En tussen al dat natuurgeweld liggen links en rechts van de weg kleine, stoffige dorpjes met pitoreske kerkjes, een opvallende begraafplaats, adobe huisjes of restanten van Inca ruïnes. Begrijpelijk dus dat deze vallei aan de Werelderfgoedlijst werd toegevoegd.

20120518_Q..050__2_.jpg

Bolivië staat niet in de planning en we keren terug naar ‘de poort’ van de quebrada, Purmamarca. Met zijn 500 inwoners ligt dit kleine dorpje aan de voet van de Cerro de los Siete Colores. Wat een luxe om elke dag op zo’n kleurrijke achtergrond te mogen kijken.

20120518_Q..des_052.jpg20120518_Q..des_054.jpg

Vanaf hier slingeren we met onvermijdelijke fotostops de hoogte in langs een imposante pas die richting Chili gaat. De lucht wordt ijler, de wind ijziger en de temperatuurmeter daalt... Eens de piek van 4170 m bereikt, gaat het hoelanger hoe trager maar hij doet het, onze Antonio!! Daarna slingert het terug naar beneden.

20120518_Q..des_087.jpg20120518_Q..des_145.jpg

Gek hoe de natuur hier altijd van het ene extreem in het andere verandert want eens beneden is alles weer plat, en in de verte zien we een grote blinkende vlakte, de Salinas Grandes of grote zoutmeren. Hoewel we de hele weg alleen reden, staan hier heel wat minibusjes en campers die vanuit Chili naar hier zijn gereden. In plaats van sneeuwblind word je hier zoutblind. Oude vrachtwagens rijden af en aan met bergen zout voor verdere productie. De chauffeurs zijn helemaal ingepakt om niet te verbranden of misschien ook wel om niet herkend te worden op de foto’s, want die worden hier natuurlijk ongelooflijk veel genomen.

large_20120518_Q..des_107.jpg

Geplaatst door Theo DM 19:03 Gearchiveerd in Argentinië Tagged salta de salinas grandes cafayate san_lorenzo quebrada maam zoutmeer

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint