Een Travellerspoint blog

Langs de Ruta 40 naar Cafayate

sunny 21 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

We nemen nog eens afscheid van Eduardo en Elvira en onze rit naar het noorden van Argentinië wordt nu hoe langer hoe concreter. Via La Rioja gaat het langs de Sierra de Velasco naar het rustige Belén waar we uiteindelijk de zon zien ondergaan en de wolken zich tussen de bergtoppen weven.

Ruta 40
Via de mooie Ruta 40 rijden we verder naar Cafayate. De ‘snelweg’ snijdt door piepkleine, schattige dorpjes.

20120511_v..ate_029.jpg20120511_v..ate_034.jpg

Als het plaatselijk fruitkarretje passeert, kunnen we niet anders dan stoppen. De fruitverkoper draait ondertussen een lokaal deuntje en het is hier de streek van het fruit dus het kan niet verser. Een gezond mens in een gezond lichaam, niet?

20120511_v..ate_019.jpg

Verderop in een ander dorpje verkoopt Donna Blanca vers brood en koekjes. We staan weer op de rem en gaan eens kijken wat Blanca allemaal heeft uitgestald. Mmmmm allerhande broodjes en diverse soorten koekjes met.... dulce de leche natuurlijk. Een gezond mens moet af en toe ook iets ongezonds snoepen :-). We mogen een kijkje nemen achter het stalletje waar twee van haar collega’s op ambachtelijke wijze brood staan te bakken. Vanaf Santa Maria probeert onze GPS ons in een richting te sturen waarvan we denken dat dit onmogelijk de snelweg kan zijn!? Een zandweg die op verschillende plaatsen onderbroken wordt door een rivier. Help, wat nu. We proberen de diepte te pijlen door enkele steentjes te gooien maar krijgen er geen idee van. Stokken liggen hier niet en we hebben even geen zin om de broekspijpen af te ritsen en met blote voeten te gaan voelen. In de verte zien we een pick-up naderen en wachten af wat die gaat doen. Die rijdt er door, banden volledig onder water. We vragen of hij kan bevestigen of dit wel degelijk de snelweg is naar Cafayate. ‘Si si’ en ‘no es problema para pasar’. Ik maak een schietgebedje, we kruisen onze vingers en hop daar splasht Antonio door het water.

20120511_v..ate_001.jpg

Slijk spettert in het rond en na nog een paar van deze doortochten ziet hij er niet uit.
Op onze weg liggen de goed bewaarde Quilmes ruïnes. Deze stad was ongeveer 30 ha groot en huisde 5000 mensen. Het vraagt wat klimwerk maar vanop de top van de heuvel hebben we een goed overzicht op de overgebleven vormen en labyrinthen waarvan de muren soms tot 3 lagen dik zijn. De Quilmes overleefden de Inca maar ondanks het strategisch uitzicht op de vallei werden ze uiteindelijk in 1667 door de Spanjaarden verdreven.

20120511_v..ate_040.jpg20120511_v..ate_045.jpg

Het is nog net licht genoeg om de camping van Cafayate die de gids ons aanbeveelde op te rijden. We zijn niet alleen! Er staat nog een camper met Duitse nummerplaat ;-)

Tegen de middag warmt het op en we trekken te voet naar het stadje Cafayate. Het valt meteen op dat hier wel meer toeristen even halt houden. Langs het centrale plein zijn verschillende restaurants, bars en artisanale winkeltjes. Minibusjes uit Salta stoppen er geregeld waarna een horde mensen de souvenirshops induiken en een dagmenu gaan eten.

20120514_C..014__2_.jpg20120514_C..020__2_.jpg

Maar desondanks doet het stadje toch heel gemoedelijk aan. Zelf slenteren we ook door de artisanale marktjes en met een zwak voor hoeden kan ik niet weerstaan om zo’n stoere lederen gaucho hoed op te zetten ;-) Als Theo en ik de passende maat en favoriete kleur vinden, brandt de verkoper onze initialen in de rand, een gewoonte hier, zegt hij.

Cafayate_m..el_vino.jpg

Het wijnmuseum in Cafayate verkoopt niet alleen heerlijke wijnen maar verrast ons met poëtische teksten van Zuid-Amerikaanse kleppers als Borgés, Saavena en Galeano. De Engelse vertalingen zijn minstens even lyrisch. Het interieur, de audio- en visuele aanpak zijn heel professioneel en een lust voor oog en oor. Op het terras genieten we na bij een verfrissende Torrontes en zo zijn al onze zintuigen bevredigd.

Cafayate.jpgIMG_3184.jpg

Op de binnenplaats van de camping staan ondertussen 4 campers en een vrachtwagen met Belgische nummerplaat! Het zijn Kurt en Cindy die zoals de Zwitsers met een MAN vrachtwagen rijden waarvan de cabine door Kurt helemaal omgebouwd is tot huis op wielen. Ze reisden per boot met hun vrachtwagen van Antwerpen naar Brazilië wat op zich al een onvergetelijke ervaring was. Stephan en Birgit nemen om de 6 jaar een jaar loopbaanonderbreking en hebben al heel wat van de wereld gezien. Ze laten hun camper iedere keer per boot overbrengen. Ook een familie uit Canada met drie kleintjes maken deel uit van de ‘clan’ :-) Zij reisden van Noord naar Zuid-Amerika nog voor de schoolplicht van hun oudste zoontje. ’s Avonds zetten we alle stoelen, wijn, bier, en koekjes bij elkaar en iedereen haalt zijn reisverhalen boven, de leuke ervaringen, de geweldige avonturen en soms minder leuke ervaringen of gevoel van onveiligheid. Ook de volgende dagen blijven we in het gezellige stadje, verkennen we de stoffige zijstraten, en genieten van het ideale klimaat. Het is gek maar iedereen komt hier een beetje tot rust. De ochtenden en avonden zijn koud maar overdag is het zalig warm. Ideaal om wat bij te lezen, te bloggen, de camper op orde te brengen, naar de kapper te gaan....En iedere avond verzamelen we rond het kampvuur om de problemen in de wereld te bespreken :-)

large_20120515_Q..ate_001.jpg

Geplaatst door Theo DM 18:19 Gearchiveerd in Argentinië Tagged cafayate

Inhoudsopgave

Reacties

Tof weer mensen met zoveel cultuur tegen te komen en dan nog verhalen mogen wisselen, geniet er maar verder van want het einde komt in't zicht. :-((
Wij gaan dit ook missen.

door pedankireentje

ge ziet de wereld is toch klein dat ge in argentinie toch ook belgen tegen komt.

door lucdm1

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint