Een Travellerspoint blog

Red, red wine

sunny 20 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

Ruta de los 7 lagos
We beginnen onze 7 meren route onder een licht bewolkte hemel maar de voorspelde sneeuw is gelukkig uitgebleven. Aan het eerste meer dat we voorbij rijden zie ik een uit de kluiten gewassen Saint-Bernard over de kiezeltjes waggelen. Wij er naartoe met ons fototoestel en we schrikken als daar plots een man opduikt. Omdat we denken dat hij het baasje is, zijn we zo beleefd hem te vragen of hij er een probleem mee heeft als we de hond fotograferen. ‘Natuurlijk’ antwoordt de man en wijst naar een bestelwagen die wat verderop geparkeerd staat. Hij is beroepsfotograaf en maakt foto’s met Hector (de hond) en diens tonnetje. Lap, enthousiast als we waren, hadden we die bestelwagen helemaal niet gezien. Het beest kijkt ons smekend aan en we laten ons overtuigen om met Hector voor het meer te poseren. Bewijzen zijn voor later want deze keer kregen we geen digitale versie mee. De route kronkelt verder tussen de andere 6 meren en we cruisen van het ene naar het andere. 110 zalige kilometers en een hele dag genieten. Ook hier weer praktisch geen mens in de buurt omdat we off-season zijn. Uitschieters zijn het Lago Falkner, een uitgelezen plek om te picknicken want er is een klein zandstrandje aan en het Lago Hermoso, wat zoveel betekent als ‘prachtig meer’.

Picknick_a..Falkner.jpg0427_Ruta_..7_lagos.jpg

De weinige Argentino’s die we tegenkomen hebben de slechte gewoonte om de motor van hun wagen te laten draaien als ze uitstappen om wat foto’s te maken of hun maté te drinken. Onbegrijpelijk en zeeeer storend! Pas als we het laatste meer voorbij zijn, begint het te regenen. We overnachten bij het Lácar meer in San Martin de los Andes, ook weer zo’n Zwitsers aandoend skidorpje.

0427_Lago_Hermoso.jpg0427_Lago_Lacar.jpg

Goed uitgerust rijden we de volgende dag een heel stuk noordwaarts om op de Ruta 40 te geraken. Het is bewolkt, grijs en kil dus ideaal weer om in de auto door te brengen. In Chos Malal houden we het voor bekeken.

Dirt road, nice view
We hebben gisteren zitten uitzoeken hoe het nu eigenlijk zit met de rest van de Ruta 40 richting Mendoza maar alle bronnen geven iets anders weer. In ieder geval belooft het geen gemakkelijke weg te zijn want welke site we ook raadplegen, het komt altijd wel neer op ripio (gravel) rijden. Er is een alternatieve weg maar dan moeten we een heel eind terug rijden en via eentonige pampaweg naar het noorden. We besluiten vroeg genoeg te vertrekken en kiezen toch voor het Andesgebergte. En het is de juiste keuze. De weg mag dan wel vreselijk stoffig zijn, de uitzichten zijn weer om ter mooist.

0429_Dirt_..e_views.jpg10429_Dirt_..e_views.jpg

Langs Payunia, met de hoogste concentratie vulkaangebergten in de wereld, sneeuwwitte toppen en een helblauwe hemel. Een eind verder klimmen en dalen we door een landschap met groene, gele en oranje tinten waar azuurblauwe rivieren in het zonlicht schitteren. Af en toe passeren we een klein Mapuche dorpje.

0429_Gauch..et_werk.jpg0429_Op_we..alarg_e.jpg

Flamingo’s staan elegant in het laguna Llancancelo vergezeld van ander gevogelte. Wanneer we toekomen in Malargüe zitten wij en Antonio volledig onder het stof. ‘dirt road’ is hier echt wel de gepaste omschrijving van de weg. We nemen op aanraden van de vrouw in het toerismebureautje de weg naar Castillos de Pincheira waar een camping is met prachtig uitzicht op een natuurlijk gevormd bergkasteel. 27 km extra dirt road om van de eigenaar te vernemen dat het veel te koud is ’s nachts en dat ze daarom de camping gesloten hebben. ‘Kom morgen zeker terug’, zegt hij, ‘het is hier mooi’. Grrrrr. Er zit niets anders op dan rechtsomkeer te maken. Ondertussen is het donker en enkele kilometers verder staan een paar vrouwen paniekerig met de armen in de lucht te zwaaien, lichtbundels schijnen naar alle kanten. Vader is met zijn auto uit de bocht gevlogen en gelukkig door de berg zand die langs de kant lag net voor een rots tot stilstand gekomen. Het verbaast ons niet. De Argentijnen rijden echt als gekken. We komen als geroepen want met een jeep en enkele behulpzame mannen krijgen ze het voertuig niet omhoog getrokken. Antonio en zijn behendige chauffeur ;-) krijgen het voertuig wel uit het zand. Moe maar voldaan rijden we achter de beschadigde wagen richting Malargüe.

0429_Stoer..n_actie.jpg

De man heeft pech, want ook hier in Argentinië is het een verlengd weekend en alle garages zijn gesloten.

Starry starry night
Na een rustige nacht in Malargüe, rijden we toch terug naar Castillos de Pincheira. Het zonnetje schijnt, en Argentijnse families zitten gezellig bij elkaar rond de parilla of eten hun buikje rond van de lokale specialiteit, chivito (klein geitje) á volonté. Er is niet veel nodig om Theo zin te doen krijgen maar we moeten wel Argentijns geduld uitoefenen, en dat vraagt – nog altijd – wel wat moeite. Een trekking naar de castillos zorgt voor een goeie vertering achteraf en het kader fungeert als achtergrond voor een keigrappig filmpje.

0430_Casti..ncheira.jpg0430_Gauch..et_werk.jpg

We zorgen dat we tegen de avond terug in Malargüe zijn want door haar afgelegen ligging belooft het nieuwe en state-of-the-art planetarium een unieke spot te zijn om sterren te bewonderen. En dat kunnen we alleen maar beamen. Als enige buitenlandse toeristen verstaan we echter geen snars van wat de gids aan een sneltempo afratelt. We laten er niets van merken en de Argentijnen staan in bewondering :-) Wij op onze beurt bewonderen de sterrenhemel en de audiovisuele presentaties in de 360° cinema.

Ondertussen krijgen we weer zin in heerlijke Argentijnse wijn en onze route gaat verder naar Maïpu langs San Rafael, waar we een mega-tostado eten bij de lokalen in de Hot Pollo. Via Anne en Wim (we waren op zoek naar de staat van de weg en kwamen zo op hun site terecht) ontdekken we posada Cavieres van Hans en Alina.

0501_Aan_d.._Malbec.jpg0502_Ideal..bloggen.jpg

We mogen onze camper op hun binnenplaats parkeren en besluiten er enkele dagen te blijven. Alina en Hans maken hun eigen Malbec wijn, we zitten dus aan de bron ;-)

Maïpu is de kleine zus van Mendoza en we hebben het hier naar onze zin. We nemen de fiets vandaag en gaan op wine tasting avontuur. Gezien de hoeveelheid wijn die ze hier schenken (drie volle glazen per wijnproeverij) geraken we niet verder dan twee wijnhuizen. Tempus Alba is een groot en modern wijnhuis van een Italiaanse familie. Op het terras hebben we zicht op de wijngaarden en we profiteren van het annex restaurant om een snelle lunch te nemen, kwestie van een laagje te leggen en niet van de eerste proeverij al in de wind te zijn.

0502_Tempu..n_actie.jpg0502_Tempu..tasting.jpg

In het wijnhuis CarinaE van sympathieke Franse eigenaars worden we heel persoonlijk ontvangen. Het logo en de namen van de wijnen zijn gebaseerd op sterrenconstellaties. Ja, we blijven in de sterren.

0502_Wijn_..CarinaE.jpg

Een beetje tipsy zetten we de avond in met...... een Malbec van Alina en Hans die vanavond een asado (BBQ) organiseren. Vlees en kip liggen al op de parilla. We leren een Brits en Duits echtpaar kennen die ook in de posada overnachten en het wordt een lange, gezellige avond.

large_0502_Tipsy_fietsen.jpg

Geplaatst door Theo DM 8:10 Gearchiveerd in Argentinië Tagged malargüe maïpu cavieres malbec

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint