Een Travellerspoint blog

Argentina, here we are again

sunny 7 °C
Bekijk Vamos para América del Sur op Theo DM's reiskaart.

De wind waait door de pampa
Vandaag staat een lange rit naar El Calafate op het programma. Marijke en Charlotte, twee Hollandse leraressen rijden met ons mee. Er staat weer ongelooflijk veel wind. Langs de weg staat het verkeersbord met hellende boom dat ik zo graag wil fotograferen. Gewapend met het fototoestel stapt Theo uit de camper maar de deur vliegt met een ruk open. Mayday mayday! Met beide handen en heel veel moeite lukt het om de deur weer dicht te krijgen. Wat was dat zeg. Dat er veel wind stond, hadden we al wel begrepen. Een geluk dat de deur er niet is uitgevlogen. Dan maar een foto van binnen uit.

Oppassen_geblazen.jpg

Het eerste deel van de rit is wel een meevaller want we hebben de wind mee, het tweede deel is verschrikkelijk. We gaan amper vooruit en iedere keer als een vrachtwagen voorbij rijdt krijgen we een ferme snok. We doen er uren over en na een vermoeiende rit zijn Marijke en Charlotte op hun bestemming. Wij halen nog gauw wat te eten voor de volgende dagen en op aanraden van Danny rijden wij verder naar Lago Roca in het Parque National Los Glaciares. 60 kilometer onverharde gravelweg in heel slechte staat :-( Ondertussen is de zon ook onder en zigzaggen we in het pikdonker rond putten en keien, over smalle bruggetjes en door grote plassen. Als we uiteindelijk aankomen op onze bestemming blijkt de camping gesloten, de bareel is dicht. Uitgeput kruipen we onder de dons, maar niet veel later worden we al terug wakker als de camper hevig heen en weer staat te schudden. Er is zoveel wind komen opzetten dat we de camper van richting moeten veranderen. Het is ijskoud en de wind blaast door deuren en spleten. We proberen de slaap terug te vatten heel benieuwd naar wat de volgende dag ons zal brengen.

Voor wat hoorde wat
Maar wat een verrassing als we wakker worden. Danny heeft gelijk, de omgeving is hier schitterend. Rondom ons koeien, paarden en een subliem zicht op de gletsjers.

Zalig_zo_w.._worden.jpgWakker_wor..go_Roca.jpg

De weg eindigt op een estancia waar gaucho’s aan het werk zijn in de paardenstallen. Wat een begerenswaardige ligging voor een stuk familiegrond. Er is momenteel niemand die ons kan vertellen of we eventueel kunnen blijven slapen maar een van de mannen zegt dat we beter deze avond terugkomen als de gastvrouw er is. We rijden een stuk van de gravelweg terug naar de noordelijke ingang van het PN Los Glaciares want we zijn hier natuurlijk ook voor de Perito Moreno. Onderweg maak ik wat close-ups van een grappig schaap als plots een groepje dieren onze aandacht trekt. Toch normaal zou je denken ware het niet dat ze allemaal op het terras van een schattig huisje voor het vensterraam staan te gluren. Het lijkt wel het huis van doctor Doolittle.

Zo_stom_als_een_geit.jpgHet_huis_v..ollitle.jpg

Echt een heel grappig beeld. De guanaco laat zich gewillig aaien en Theo die een beetje zot wil doen voor de camera, tuit zijn lippen. Plots spuwt het schattige dier met de lange wimpers in zijn gezicht. Bah, waar zijn die desinfecterende vochtige doekjes! Dit is hosteria Rio Mitre en omdat Luka de dieren af en toe wat toesteekt, zijn ze hier natuurlijk niet weg te krijgen als hij er is. Luka maakt ons een lekkere lunch en wijst de kortste weg naar de gletsjer waarvan we trouwens al een heel klein stukje kunnen zien vanuit zijn huis dat een spectaculair uitzicht heeft op de bergen. Glaciar Perito Moreno.

Perito_Moreno.jpgDe_indrukw.._Moreno.jpg

Inderdaad indrukwekkend. Je leest erover, je ziet foto’s, hij verschijnt af en toe op TV als er weer een deel naar beneden dondert maar live is hij echt imposant. We leren er Florent en Aurélie uit Grenoble kennen, die al 4 jaar rond de wereld reizen met de fiets! Respect! Voor deze uitstap hebben ze de fiets wel even op stal gezet.

Salut_Aur_..Florent.jpg

‘s Avonds keren we terug naar de estancia. De gastvrouw is thuis en de prijs voor de overnachting is eigenlijk boven ons budget. Ze ziet onze twijfel. Het avondeten en het ontbijt zijn inbegrepen... Het eten was heerlijk en alles overvloedig en huisgemaakt. Het 100-jarige huis, de antieke meubelen en het warme haardvuur deed ons de afgelopen koude en gure nacht gauw vergeten.

Het leven op een estancia
In en rond de estancia zien we de gaucho’s aan het werk en het is er ongelooflijk mooi en sereen om te wandelen. Voor de verandering hebben we deze keer een poes als metgezel. En wat voor eentje. Iedere keer als ik mijn voet wil neerzetten ligt hij op zijn rug te rollen in de hoop gestreeld te worden. Op elke foto komt hij zich er spinnend tussen nestelen.

Werken_op_de_estancia.jpgMet_de_poes_op_stap.jpg

Rond de middag zijn we terug in El Calafate en we zoeken een cafeetje met internetverbinding. Werner en Eva zijn al een heel eind verder en zijn zo ontzettend lief om ons te verwittigen dat de Ruta 40 richting noorden tot Esquel een ramp is. Van de 680 kilometer is de helft onverharde gravel in zeer slechte staat. Daar bovenop hadden ze ook nog eens te kampen met hevige rukwinden en regen. Die mail komt dus net op tijd en we beslissen om de route helemaal om te gooien want dit is echt niks voor Antonio. We hebben al zoveel ‘ripio’ zoals dat hier heet achter de rug dat we vrezen dat de camper dan uiteen valt, om nog maar te zwijgen van onze moraal want ripiorijden is supervermoeiend. We gaan een deel Ruta 3 hernemen en hogerop terug op de Ruta 40 overschakelen. We overnachten aan het tankstation van YPF in Rio Gallegos. Als een echte trucker kijk ik vanachter mijn laptop mee naar voetbal en Formule 1 ;-) Later op de avond wordt het rustiger en krijgen we de Argentijnse versie van ‘Married with children’ te zien en iedereen buldert het uit. De Argentijnen houden blijkbaar van deze humor. Buiten klinkt de achtergrondmuziek van het tankstation nog altijd door de luidsprekers. Het is een komen en gaan van vrachtwagens.

Wat een nacht. De luide muziek in het YPF tankstation is heel de nacht blijven opstaan en in een fuifkot daarnaast loeide heel de nacht keiharde AC/DC-achtige rock. De beste oordoppen konden deze decibellen niet dempen. Daar bovenop bleek ook nog eens dat de gastank net déze nacht, tot hiertoe de koudste (-7 graden), leeg was! We voelen ons miserabel. We profiteren van de Internettoegang in de kantine van het tankstation om nog wat mails uit te wisselen en naar het thuisfront te Skypen. Zo geraken we een beetje opgewarmd. Als we willen vertrekken, lopen we Marie en Jonathan tegen het lijf. Zij zijn met de fiets en willen zo ver mogelijk naar het noorden liften want hun terugvlucht is op 2 mei en dat begint heel erg dichtbij te komen. Met wat puzzelen krijgen we de fietsen en de baggage in de camper.

Met_de_fie.._camper.jpg

We rijden weer langs de ellenlange pamparoute en overbruggen op 1 dag meer dan 700 km. Marie en Jonathan fietsten Zuid-Amerika in de omgekeerde volgorde en zodoende kunnen we mekaar nog tips doorgeven. Na een gezellige avond nemen we de volgende middag afscheid als wij het binnenland induiken om aan te pikken op de beroemde Ruta 40.

Salut_Mari..onathan.jpg

Dankzij het bericht van Werner en Eva zijn we van de ripio-miserie gespaard gebleven en bovendien hebben we hierdoor enkele dagen uitgespaard. We overnachten in Gobernador Costa, een onooglijk klein dorpje maar met een megalekker artisanaal bakkertje. Ik vraag me af aan wie de schattige bakkersvrouw al dat lekkers verkocht krijgt.

Los Alerces, voor ons alleen
Ondertussen begint het landschap er helemaal anders uit te zien. Uitgestrekte vlakten maken plaats voor heuvels en Andesgebergte. Een verademing en opnieuw gaat het van ‘wow kijk hoe mooi’, ‘oh wat een prachtige kleuren’, ‘zie hier’, ‘zie daar’. Langs de weg drijft een gaucho zijn paarden door de glooiende heuvels en wuift enthousiast als we voorbij rijden. We zijn op weg naar Parque National Los Alerces, ten oosten van de Andes. Het park is gratis en we zoeken een mooie plek aan het Futalaufquen meer. We mogen vrij camperen want de campings van het park zijn al gesloten omdat het hoogseizoen voorbij is. Super. We vinden een desolaat plekje. In de verste verte geen mens te bespeuren.

In_een_ver..Alerces.jpgEen_boek_e..et_zijn.jpg

Enkele roofvogels cirkelen boven de camper en houden een oogje in het zeil. Op het keienstrand staan twee uitnodigende boomstronken te vragen om gebruikt te worden. Een grote struik ernaast zorgt voor een natuurlijke afscherming tegen de wind. Een boek, een glas wijn en meer hoeft dat niet te zijn.... ;-) ’s Anderendaags trekken we langs het glasheldere Lago Verde op zoek naar meer van dat moois.

Na alweer een zalige nacht in El Bolsón met alleen de natuur om ons heen, gaan we eerst naar de artisanale markt.

Wakker_wor.._vogels.jpgGood_morni.._Bols_n.jpg

Op het stadsplein staan verschillende stalletjes met allerlei handgemaakte producten, een vereiste om op deze markt te mogen staan. Zoete aroma’s en hartig prikkelende geuren doen ons honger krijgen. Aan het chocoladestalletje laten we ons volledig inpakken door het lieve dametje en voor we het goed en wel beseffen, zijn we met een halve kilo chocolade op stap. De plaats waar het kraampje met Belgische wafels staat, blijft leeg. Jammer, zo’n lekkere Brusselse wafel met veel slagroom zou anders wel smaken :-) We houden het bij een gezond stuk pizza, rijkelijk belegd met heel veel groentjes. Af en toe wordt de rust op het plein verstoord door een bende straathonden die met veel kabaal achter een loops teefje rennen. We kopen nog een paar leuke handgemaakte souvenirtjes, laten wat verderop een gastank bijvullen (want het gaat alleen maar kouder worden de volgende dagen) en zetten dan aan richting Bariloche. Aan de bushalte staan twee vrouwen te liften. Marijke en Charlotte, de twee Nederlandse leraressen die we eerder een lift naar El Calafate gaven. Een stelletje gelukzakken zijn het :-) Ze gaan in Bariloche voor de eerste maal couchsurfen bij ....een Belg die hier al een tijdje woont. Maar wij zijn ook gelukzakken, want de meiden tracteren ons op een ijsje in het hoofdhuis van Rapa Nui. Zij die onze blog volgen, weten dat wij in Buenos Aires verslaafd geraakten aan deze heerlijke ijscrème. Voldaan scheiden onze wegen, tenminste toch voor even.

Jummie_ijsjes.jpg

Wij rijden verder richting Villa La Angostura, het startpunt van de wondermooie route van de 7 meren. Hopelijk gaat het weer een beetje meezitten.

Geplaatst door Theo DM 14:45 Gearchiveerd in Argentinië Tagged perito_moreno los_alerces

Inhoudsopgave

Reacties

Weeral genoten van al dat moois !

Veel liefs

Christine en co

door Christine

geniet nog van die mooie ruwe en pure natuur. Het begint te korten het vakantie.

door Lucdm1

Hallo, dat verkeersbord met de waaiende boom heb ik op TV gezien in een documentaire over Argentinië ik heb direct aan jullie gedacht.

door pedankireentje

zal toch blij zijn dat ik jullie terug in mijn armen kan knuffelen volgende week; Heb echt genoten van jullie blog in Argentinie als ook de vorige reis van azie. xxx Tof

door Lucdm1

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint