Een Travellerspoint blog

Een nieuw(jaar) in Nieuw-Zeeland

rain 20 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

De weergoden blijven grote kuis houden daarboven. Het is de hele nacht blijven gieten en het wil maar niet ophouden. Onze kleren van gisteren zijn nog niet droog en zullen zo mee moeten naar Rotorua. Lieve Joe is zo vriendelijk om zijn auto te verzetten zodat wij onder het afdak kunnen staan om de auto in te laden. We leven mee met alle Kiwi’s die vanavond hun oudejaarsavond buiten wilden vieren... En natuurlijk ook met onszelf want wij zijn ook gedoemd om onderdaks te blijven. En dan wil ik vooral niet ondankbaar of verwaand overkomen maar dan rijden we nog eens heel de weg in ROTweer om in ROTorua aan te komen waar het ruikt (in mijn geval stinkt) naar ROTte eieren. De parking van het motel staat onder water en maakt het uitladen er niet makkelijker op. En toch zullen we vanavond oudejaarsavond vieren ;-) We proberen er de moed in te houden en trekken naar de supermarkt om wat bubbels en ander lekkers te halen. Hoe meer het blijft regenen hoe sterker de rotte eieren geur. Ach, we laten het niet aan ons hart komen en profiteren van een namiddagje ‘thuis’ om een badje te pakken, kleren en schoenen droog te krijgen met de haardroger en een typisch zeemzoet nieuwjaarsfilmpje uit te kijken. In het lokale krantje lazen we dat er vanavond een New Year’s Eve openluchtconcert wordt gehouden en als afsluiter zou een vuurwerk afgestoken worden. Een vuurwerk met dit weer? Een openluchtconcert terwijl alles hier onderstaat? Na ‘ons feestje’ wagen Theo en ik het er toch op en gaan we eens kijken of er in de stad iets te doen valt. Aan het meer is het podium leeg en de wegen errond zijn om veiligheidsredenen afgezet want het water loopt al over de oever. We volgen enkele auto’s die parkeren aan het events center. Hier is duidelijk toch iets te doen. Het concert is naar hier verplaatst en het is een gezelllige, vooral Maori, avond. Verschillende bands coveren voornamelijk 80s-90s muziek en veel is er niet nodig om mij in de stemming te brengen. Het is geleden van Cambodja dat we nog gedanst hebben. De mensen zijn heel gemoedelijk en het is een bonte verzameling van lokale Kiwi’s, Maori en ‘outsiders’. Het vuurwerk is vervroegd naar 11.45 uur maar het is er!

Happy 2012 iedereen xxxxxx

Whakatane__1_.jpg

We besluiten naar de zonnigste stad van NZ, Whakatane, te rijden in de hoop dat het daar een beetje droger is. In Nelson beweren ze ook dat het de zonnigste stad van Nieuw-Zeeland is, we zullen het meteen ondervinden. Onderweg er naartoe niets dan regen maar geloof het of niet, op wat fijne regen na, is het hier dus inderdaad best te doen. We profiteren ervan om een strandwandeling te maken en lopen daarna naar het centrum van het stadje binnen richting jachthaven. We zijn niet de enigen, heel wat mensen wandelen in dezelfde richting. Maar het wordt heel gauw duidelijk wat hen aantrekt. De Whakatane rivier is door het aanhoudende regenweer buiten haar oevers getreden en verschillende restaurants aan de kade zijn ondergelopen en de straten staan blank. De Eastern bay of Plenty heeft het blijkbaar ook zwaar te verduren gehad.

Wanneer_ga..anderen.jpg

De volgende dag staat de krant vol van het noodweer in Whakatane maar ondertussen is het hier in Rotorua iets beter en we vertrekken richting Coromandel en hopen dat het regenen nu eindelijk gaat ophouden. We zijn zo verwend geweest de laatste weken dat we dit weer echt niet meer gewoon zijn. De route naar Whitianga is enorm bochtig maar wel mooi en heel groen. We kunnen ons bijna niet voorstellen dat zich naast deze groene bossen een zee bevindt. Het is ook de lievelingsplek van vele Aucklanders en dat voelen we meteen aan het verkeer. In Whitianga nemen we de ferry naar het schiereilandje en ondertussen komt toch een flauw zonnetje opzetten; het is hoog tijd om te wassen en als al het linnengoed aan de draad hangt, kleurt de hemel blauw en is het tijd voor een aperitiefje.... in de zon! Zalig, dat doet nog eens deugd. ’s Avonds staan er sterren aan de hemel, joehoe dat ziet er goed uit voor morgen want we gaan met de boot van Daryll op de Pacific varen.

Kleine misrekening, het giet pijpenstelen als we opstaan. De was die nog hing te drogen hangt te sijpelen. De boottocht naar Cathedral’s Cove....? Gelukkig is de schipper zo eerlijk om te zeggen dat het echt geen zin heeft om op zee te gaan want we zullen niks zien en alleen maar drijfnat worden. We kunnen eventueel in de namiddag met hem meevaren als het weer wat gekeerd is. Intussentijd stellen we onze hoop op Coromandel en rijden volle moed naar ginder. Onderweg markeren bordjes de mooiste uitkijkposten maar het is kiezen: kijken vanuit de auto of zeiknat worden. Coromandel is een heuvelachtig schiereiland en heeft een adembenemende natuur met aan beide kanten prachtige zandstranden. De stad zelf is een paar straten groot, en vooral gekend voor haar gerookte mosselen. Daar is het iets te vroeg op de ochtend voor ;-) We blijven wat hangen aan het strand en houden vooral onze tijd in het oog. Het is gestopt met regenen dus maken we toch kans op die boottocht naar de grotten. Even in de gauwte nog wat specifieke schelpjes verzamelen en dan rijden we via de legendarische 309, een onverharde route, terug. We hebben tenslotte een jeep voor dit soort wegen. Tiens, wat is dat op en langs de weg? Hoe schattig. Zwarte varkentjes met kleintjes. Dean de varkensboer heeft ze uitgelaten en zelf houdt hij een kleintje van 5 dagen oud in zijn armen. Ik mag het ook eens vasthouden.

Kom_kindjes.jpgBaby_zwijntje_5_dagen.jpg

Wat een hevig beestje, ik doe mijn best om het vooral niet te laten vallen. Even verderop stoppen we bij de 10 meter hoge Waiau watervallen, en in hetzelfde reservaat gaan we de zelf de omvang van de 600 jaar oude bomen eens checken.

Waiau_Falls.jpg6_meter_dik.jpg

Terug in Whitianga is het gestopt met regenen en we zijn net op tijd terug bij Daryll voor de boottocht. Hij vaart met een rubberen speedboat en met ons gaat ook een Chinese familie mee. Oma, opa, de zoon en schoondochter en hun kleine meisje. Het is ruwe zee maar de opa wil toch vooraan in de boot zitten en hij zal het geweten hebben. Hij krijgt op zee een enorme golf water over zich heen en kan er nog mee lachen ook. De oma is al even sportief, die geniet duidelijk van het op en neer gaan van de boot, ze kan haar gilletjes niet onderdrukken en probeert haar schoondochter gerust te stellen die ik een pilletje gaf tegen zeeziekte. Daryll weet perfect zijn rubberboot te besturen en loodst het ding behendig langs de Shakespeare rots ... die het profiel van de gelijknamige schrijver voorstelt, langs de ‘Cathedral Cove’, een in witte rotsen uitgesleten grot die in een van de ‘Narnia’ films als locatie diende ..... en inderdaad op een kathedraal lijkt ;-) en mikt het vaartuig ook nog door een nauwe grot.

Cathedral_cove_tour.jpgDuidelijk_genietend.jpg

Het is een hele klus om tussen de grote golven door die boot erin te varen en we vragen ons af of het met dit stormweer eigenlijk wel verantwoord is. We sluiten de avond af in een visrestaurant getipt door Daryll en eten .... veel te veel.

Brr_koud_en_nat.jpgCathedral_Cove.jpg

Vandaag is onze laatste dag in Nieuw-Zeeland, de maand is weer omgevlogen :-(. We vertrekken vroeg naar Auckland zodat we nog iets van de stad kunnen meepikken. Theo staat op met keelpijn en Marc voelt zich ook al niet te super. De stad ligt op een landengte tussen twee natuurlijke havens. Auckland wordt ook wel de "City of Sails" genoemd, heel veel Aucklanders hebben een boot. We wandelen richting ‘The Waterfront’ in het volledig vernieuwde centrum van de stad dat zich heeft zich ontwikkeld tot een trendy woon- en uitgaansgebied. In contrast hiermee staat vlak bij de haven de barokke Ferry Building uit 1911. We gaan verder richting Sky Tower, de blikvanger onder de hoge gebouwen . Theo geeft forfait, hij gaat alvast inchecken en hoopt zich straks beter te voelen.

Auckland__2_.jpgAuckland__3_.jpg

Marc en ik nemen de lift naar het observatiedek, 328 meter hoog. Jammer van het weer want het is maar een grijs panorama. Een ding is zeker, Auckland is zo uitgestrekt dat we het vandaag met een proevertje zullen moeten doen. De vloeren van het observatiedek zijn op sommige plaatsen in glas. Bangelijk om daar over te stappen en zeker niets voor mensen met hoogtevrees! Voor de durvers, de veertigplussers met een midlife crisis, of de (on)gelukkigen van een weddenschap is er de SkyJump.

Auckland__1_.jpg

Auckland__5_.jpgAuckland__6_.jpg
Je kan immers vanaf de toren aan een kabel naar beneden springen. Wij kijken toe vanop het observatiedek en gewoon al bij het zien breekt ons het angstzweet uit. Aan diezelfde SkyTower nemen we de Explorer Bus die ons in ongeveer een uur een een impressie van de stad geeft. Theo ligt ondertussen met koorts in bed en we besluiten dan maar om alle restjes koeken, drank, en corn flakes die we hebben op te snoepen en ‘thuis’ te blijven. Wij vertrekken immers straks om 03.00 uur in de nacht dus we kunnen maar beter tijdig inpakken. We hadden het afscheid iets anders gezien maar we zijn het er alle drie over eens; Nieuw-Zeeland is adembenemend mooi, de natuur ongerept, het land immens wijds, maar het leven duur, heel duur.

Geplaatst door Theo DM 23:57 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged auckland rotorua whakatane whitianga

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint