Een Travellerspoint blog

Dreaming of a Sunny X-mas

sunny 22 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Nieuw-Zeeland is zoooo groot dat we nu al beseffen dat we met ‘maar’ vier weken nog veel tijd in de auto zullen moeten spenderen om nog een klein beetje van het noorden te kunnen meepikken. Ons plaatsje op de ferry naar het Noordereiland is geboekt. 26 december moeten we in de haven van Picton zijn. Geen tijd te verliezen dus en daarom vertrekken we al vroeg naar Westport via slingerwegen door een schilderachtig landschap.

Konijn_in_..man_zee.jpg

Net voorbij Greymouth ligt het Punakaiki & Paparoa National Park. Een ‘must-see’ in Punakaiki zijn de Pancake Rocks en de Blowholes. De Pannenkoekrotsen, klinkt lekker maar heeft dus absoluut niets met eten te maken ;-) zijn verweerde kalksteenrotsen waarbij het kalksteen in lagen op elkaar ligt zoals een stapel pannenkoeken.

Pancakes_m..te_eten.jpgPunakaiki_..cks__2_.jpg

De lagen worden veroorzaakt door enorme druk op de wisselende harde en zachte lagen van zeedieren en plantenresten. Weer zo’n knap natuurfenomeen. We hopen op wat spektakel bij de Blow Holes, want bij hoogtij en veel wind kan je soms water en damp onder hoge druk uit de gaten zien spuiten. Hoe graag we het ook willen, het zal niet voor nu zijn. Er zijn dan wel geen pinguïns te spotten in Tauranga Bay maar wel tientallen zeehonden... met pups!

Tauranga_B..jes__1_.jpgTauranga_B..jes__2_.jpg

Wat een schouwspel en zo schattig om die kleintjes bezig te zien die wiebelend op de rotsen klauteren. Om maar te zwijgen van de vechtpartij tussen een paar heetgebakerde mannetjes. In het verlengde van de baai lopen we de hele Cape Foulwind track langs de kliffen, blij dat we eens een fysieke inspanning kunnen doen.

Tauranga_Bay__1_.jpgTauranga_Bay__2_.jpg

Volgens Lonely Planet zou hier in de buurt ook een heel goed restaurantje zijn, met zicht op de baai. Hoe dikwijls we de kustweg ook op- en afrijden, nergens een restaurant te vinden tot Marc ineens een bord ziet ‘Bay House Cafe – SOLD’. Zo hadden we nog lang kunnen zoeken natuurlijk. In Westport weet de dame van het motel ons te vertellen dat het Bay House Cafe inmiddels verhuisd is naar hier. Het mag gezegd, het was inderdaad lekker, maar het heeft zooo lang geduurd dat ze uit pure schaamte? een fles wijn gratis hebben gegeven.

We slingeren verder door adembenemende groene landschappen en pauzeren aan de Buller kloof. Via de langste swingbrug van NZ kunnen we naar de White Creek breuklijn wandelen, het epicentrum van de aardbeving van 1929.

Sing_bridg..r_kloof.jpgBuller_Gorge.jpg

We moeten er wel elk 5 NZD voor neertellen. Ergerlijk, want hier is nu eens alles betalend. ’s Namiddags komen we toe in Motueka. De eigenaars van het motel hebben een dag vrij en een ‘interim manager’ staat ons te woord. De supervriendelijke man is een beetje van slag omdat net het bericht binnenliep dat er opnieuw een 5,9 aardbeving is geweest in Christchurch. Hij geeft ons heel veel informatie over wat we kunnen doen, welke de goede wijnen zijn om te kopen (we denken aan onze kerstavond ;-)) en omdat we twee nachten zullen blijven geeft hij ons een upgrade om U tegen te zeggen. We krijgen immers een volledig appartement met keuken en terras!! Enige vereiste: netjes achterlaten, maar dat hoeft hij zelfs niet te vragen. Wat een leuk kerstcadeau. We trekken naar de supermarkt en ieder van ons kiest wat lekkers om klaar te maken voor het ‘kerstdiner’. Het is nog nacht in België, en het nieuws over de aardbeving is daar nog niet geweten. We sturen gauw het thuisfront een berichtje dat ze niet ongerust moeten zijn en gaan dan op aanraden van de interim man naar het Riwaka reserve.

Rivwaka_Reserve.jpg

Bedoeling is om na onze wandeling te picknicken maar we zitten nog geen twee minuten of we worden weer langs alle kanten aangevallen door zandvliegen. “Roger, roger, sappig vlees in de aanbieding, allen erop af.” De verdomde party crashers, ze zijn weer met velen en onze insektenspray schrikt hen helaas weer niet af. We pakken alles terug in en eten later op ons terras.

Het belooft een stralende dag te worden en dat komt heel goed uit want we gaan naar het Abel Tasman National Park. Gek genoeg is dit park met zijn 22.550 hectare het kleinste nationaal park van Nieuw-Zeeland. Een zalig vooruitzicht: veel azuurblauw water, gouden stranden, granieten rotspartijen, bossen, wandelroutes, dolfijnen, pelsrobben en .... zandvliegen. We kopen een andere spray die volgens de verkoopster en het etiket heel effectief zou moeten zijn. We nemen om 09.00 uur de watertaxi die door een tractor naar de zee wordt gereden. Echt weer iets voor de Kiwi’s. De boot vaart langs baaien en lagunes en een school Hectordolfijnen komt een tijdje rond onze boot zwemmen.

Abel_Tasma..jes__1_.jpgAbel_Tasma..jes__2_.jpg

Op Tonga island treffen we een zeehondenkolonie thuis aan. De boot vaart zo rustig mogelijk dichterbij zodat we de puppies goed kunnen zien. Eentje doet zijn uiterste best om te leren zwemmen. “Ooooh look, how cute” gaat het in koor.

Abel_Tasma..ben__1_.jpgAbel_Tasma..ben__2_.jpg

We laten ons afzetten aan Tonga en van daaruit volgen we te voet de wandelroutes tot aan Anchorage Bay. Na 6 uur stappen is het heerlijk om onze voeten in de Tasmanzee te steken.

Abel_Tasman_NP__1_.jpgAbel_Tasman_NP__4_.jpg
Abel_Tasman_NP__2_.jpgAbel_Tasman_NP__3_.jpg

’s Avonds koken we voor Kerst, we zijn met zijn drietjes dus ieder staat in voor een gerecht en dankzij de moderne technologie en Skype zetten we Sylke mee aan onze feestdis.

NZ, zondagochtend, 25 december 2011: Skype-time. In België is de gevulde kalkoen nu ongeveer naar binnen gewerkt en wij zijn ondertussen wakker en klaar om kerstwensen uit te wisselen en het thuisfront jaloers te maken met verhalen over de prachtige en zonovergoten natuur. Vandaag is een feestdag en Motueka ligt er verlaten bij. We hebben voorzien om vandaag in Blennheim, in de wijnstreek, te overnachten. Het is schitterend weer en misschien is een stop in Nelson, een van de meest leefbare steden in NZ, wel de moeite waard. Ondanks de slogan “No matter the season, we have the best wheather in Nelson”, zagen we vorige week beelden op de televisie van overstromingen, aardverschuivingen en wegverzakkingen.

IMG_1649.jpg

Bij het binnenrijden van de stad zien we inderdaad verschillende plaatsen die nog afgesloten zijn en enkele hogergebouwde huizen staan soms gevaarlijk dicht aan de rand van de heuvel omdat aarde en bomen weggegleden zijn. In het stadje zelf valt er vandaag helaas niet veel te beleven. Alles is gesloten, ook het World of Wearable Art museum dat we graag bezocht hadden. Een kleine jachthaven, enkele historische gebouwen en luxueus uitziende appartementen, dat is wat we voorlopig onthouden van de stad. Ook Picton ligt er verlaten bij. Het is raar, een beetje science fiction zelfs. Een of ander (Kerst)virus dat iedereen heeft laten inslapen ;-).

Dan maar meteen door naar Blennheim zodat we nog wat wijnhuizen kunnen bezoeken. Blenheim heeft statistisch gezien het meeste aantal zonuren van NZ en dat is waarschijnlijk de reden dat de beste wijnen uit deze streek komen. Oei, de receptie van het motel ziet er ook verlaten uit maar er hangt een brief aan de deur. Ze zijn Kerstmis gaan vieren en hebben de sleutel van onze kamers onder de mat gelegd. Dat zou je in België niet moeten doen.

diverse_010.jpg

We maken onze koffer leeg en volgen daarna de Marlborough Wine Trail. Het landschap doet een beetje denken aan Zuid-Frankrijk. De eerste wijnmakerijen die we tegenkomen hebben al een bordje ‘CLOSED’ aan de poort hangen. Wie sluit er nu een WIJNhuis op een feestdag ;-)

Wineries.jpg

Een beetje verder zien we het Highfield Estate liggen, een mooie terracotta villa op een heuvel, net Toscane. En we hebben geluk deze keer, de poort staat open. Hoewel... het ziet er wel rustig uit voor een wijnproeverij. Twee wagens op de parking. Ik denk dat ik een man zie liggen in de tuin, misschien maar beter eerst beleefd vragen of ze wel open zijn? Theo stapt uit en treft inderdaad de man in zijn ligstoel aan die vrij ongegeneerd een kussen voor zijn edele delen houdt. “Sorry mate” we zijn gesloten, en hij zont rustig verder in zijn blootje. OK, geen wijnmakerijen vandaag. We vullen de namiddag met een wandeling door het park van Blennheim, in NZ heb je echt hele grote en verzorgde parken, en leggen ons ook in het zonnetje. ’s Avonds eten we vis in het enigste restaurant dat open is die avond. In een van de mosselen is een mini-krabje verzeild geraakt. “Oh how cute” zouden ze hier zeggen. We dopen het ‘Kelly’ en vanaf vandaag krijgt ze een ereplaats op het dashboard van onze auto.

IMG_1742.jpg

Geplaatst door Theo DM 3:35 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged tasman dolphin punakaiki rob blenheim abel dolfijn

Inhoudsopgave

Reacties

" Oh how cute, jullie verhaal heb er weer met VOLLE teugen van genoten.

door pedankireentje

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint