Een Travellerspoint blog

Het Zuid

semi-overcast 20 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

We moeten en zullen pinguïns zien, dus we trekken vroeg in de ochtend naar Nugget Point en trotseren wind en wolken om toch maar een glimp op te vangen van die schattige beestjes in rokkostuum. Helaas, ze weten zich weer goed verborgen te houden en we krijgen alleen zeeolifanten en pelsrobben te zien... in de verre verte. We hebben een lange rit voor de boeg door Fjordland.

Onderweg_n..ordland.jpg

Het is moeilijk om niet in herhaling te vallen maar de weg er naartoe is weer adembenemend, een grillig bergachtig en bebost landschap dat we af en toe onderbreken met een korte wandeling. Dat ze dit soort routes ‘scenic route’ noemen is zeker niet gelogen. Ineens duikt daar in het niets een art gallery op in combinatie met .... goed geraden, een koffiecaravan :-). ‘The Lost Gypsy Gallery’ is echt te gek.

The_windin..gallery.jpgDoe_het_zelf_kunst.jpg

Een Engels ingenieur/artiest houdt er zich bezig met allerlei ingenieuze uitvindingen met materiaal dat hij van de schroothoop haalt. Hij heeft ook een interactief theater dat we voor een spotprijs mogen bezoeken. Die gast is echt geniaal. Wat hij allemaal in mekaar knutselt, je houdt het niet voor mogelijk. Nieuwsgierig als ik ben, kan ik het niet laten me te verleiden door op de knop “There are many temptations in life, the button below is one of them ...” te drukken en word beloond met een frisse straal water die Margaret Thatcher over me heen sprinkelt. Om maar een ludiek voorbeeld te noemen. Na dit verrassend intermezzo golft de weg rustig verder door heuvels en bossen tot Theo plots alle remmen moet dichtgooien voor een vijftal fretjes die de weg oversteken. Grappig, de pater familias kijkt nog even of iedereen veilig is overgestoken en maakt dan dat hij weg is. Het zou een scène uit een tekenfilm kunnen geweest zijn. We sluiten de avond af met een picnic aan het meer van Te Anau; flesje wijn in het koude water, frans brood en wat beleg, meer moet dat niet zijn.

Life_is_beautiful.jpgLake_Te_Anau.jpg

We hebben de Milford Sound nature cruise geboekt en alleen al de rit van Te Anau naar Milford is wondermooi en heel gevarieerd;

5We_are_from_Belgium.jpg

van vlakke weiden over dichtbegroeide bossen, langs mooie meren en doorheen de ‘Divide’ (de laagste pas in de zuidelijke Alpen) om dan te klimmen tot de Homer Tunnel. Het licht staat op rood, er is eenrichtingsverkeer in de tunnel, en terwijl we wachten trippelen een paar vrijpostige Kea’s tot aan onze auto in de hoop wat te eten te krijgen. De wagen voor ons wordt echter aangevallen. De Kea’s wippen op het dak en de zijspiegel, goed voor een close-up foto maar de papegaaiachtigen worden nogal agressief.

Onderweg_n..d_sound.jpgKea.jpg

Links en rechts van ons zorgen donkere steile rotsen, watervallen en ijsrestanten voor het decor. Milford Sound is de bekendste fjord van Fjordland en vanaf hier worden we vergezeld of beter gepest door opdringerige Sandflies die het gemunt hebben op Belgisch bloed. Kleine, vervelende en venijnige zandvliegen. Ondanks de insectenspray die we overvloedig op elk bloot stukje vel spuiten, blijven ze rondom ons hangen. Grrrrrrrr wat een rotbeesten. Maar dat kan de pret niet bederven want wat we zien op de boot is toch weer zooooo schoon. We negeren wind en regen, en laten het natuurschoon op ons afkomen.

Milford_sound__5_.jpgMilford_sound__2_.jpg
Milford_sound__3_.jpgMilford_sound__4_.jpg

Een mysterieuze nevel versluiert hoge, steile rotswanden en watervallen storten zich met geweld in de diepte van de fjord die ongeveer 16 km lang is en tot aan de Tasmaanse zee reikt. We hebben geluk want plotseling komt een familie grote dolfijnen op de golven van onze boot spelen.

Dolfijnen_..d_sound.jpg

Iedereen drumt ogenblikkelijk naar dezelfde kant van de boot om een foto te kunnen maken, de ene al wat beleefder dan de andere. Een kleine kolonie zeeleeuwen ligt te luieren op een rots en maakt onze dag helemaal compleet. Alleen de pinguïns ontbreken weer in dit verhaal...

Milford_so..srobben.jpg

We kunnen niet genoeg krijgen van de fjorden en besluiten om ook Doubtful Sound te exploreren en dus weer die vreselijke zandvliegen te tolereren. Met een kleine motorboot varen we eerst over het kristalheldere Lake Manapouri naar Deep Cove. Aan de oevers van West Arm moeten we overstappen op een bus die ons door een smalle tunnel van 2 km lang en 9 meter breed naar de ondergrondse Manapouri waterkrachtcentrale brengt, de grootste in Nieuw-Zeeland. De turbines die de energie opwekken staan in een grot die uit de rotsen 200 meter onder het oppervlak van het meer gehouwen is. Best wel indrukwekkend. Het lijkt net of we meespelen in een James Bond film.

Doubtful_Sound.jpgDoubtful_Sound__3_.jpg
Manapouri_..entrale.jpgDoubtful_Sound__4_.jpg

Een heel gedoe om de bus in de smalle tunnel gedraaid te krijgen (daar moet je toch echt ingenieur voor zijn om een tunnel uit te graven die groot genoeg is om de grootste machineonderdelen door te rijden en te vergeten dat die vrachtwagens er ook nog moeten kunnen draaien). Onze chauffeur krijgt zijn bus met veel vooruits en achteruits gedraaid maar in 1964 moesten die vrachtwagens heel de weg achteruit rijden. Een jobke van ongeveer 7 uur voor amper 2 km! Dit geheel terzijde ;-)

Vanaf de centrale gaat het verder over de Wilmot Pass tot aan Doubtful Sound. Weer een fjord denken jullie maar de Doubtful is veel langer, veel dieper en veel groener dan Milford. Omdat de meeste mensen Milford aandoen is het hier ook heel rustig en sereen. Bleef het weer ook maar zo kalm, maar het ene moment regent het pijpenstelen, enkele minuten later komt de zon voorzichtig tussen de wolken piepen. Hier noemen ze dat ‘4 seasons in one day’.

Doubtful_Sound__2_.jpg
Doubtful_S.._koffie.jpg20111215_D..ise_073.jpg

Terwijl we ons lunchpakket, dat we met veel zorg klaarmaakten vanmorgen, opeten kunnen onze kleren een beetje drogen. We hebben al een paar keer een man en een vrouw zien passeren waarvan het gezicht ons bekend voorkomt en na lang nadenken komt de herinnering terug boven. Het is het echtpaar uit Guernsey dat samen met ons de hop on-hop off bus nam in Singapore. Zo bruin getaand hadden we ze niet meteen herkend. Weer een bewijs dat de wereld klein is. Ze trekken hier al een aantal maanden rond, de gelukzakken. We laten ons niet klein krijgen door de regen en de wind en staan in bewondering voor de Jurassic Park decors, sprookjesachtige watervallen en een kolonie pelsrobben.What a day weeral.

20111215_D..ise_017.jpg20111215_D..ise_085.jpg
Pelsrobben..l_Sound.jpg

Het weer blijft roet in het eten strooien maar zolang we in de auto zitten, maken we er geen probleem van. We komen toe in Queenstown, de adrenalinestad van het Zuidereiland. De stad ligt aan Lake Wakatipu en ademt een beetje de sfeer van een Zwitsers bergstadje uit. Het is grijs en koud en we gaan in het stadje op zoek naar iets betaalbaar om te eten. Het valt ons direct op dat hier gemikt wordt op een rijker publiek. Chique winkels, hippe restaurants en activiteiten die een smak geld kosten. Je betaalt hier een bom geld om te bungy jumpen, te paragliden, te raften, te skydiven, te jetboaten enz... We houden het vandaag op rondkijken en prijzen vergelijken en hopen dat morgen de zon schijnt. Ik overtuig de mannen om onze bergschoenen aan te trekken en we klimmen door de bossen de Queenstown Hill op.

We worden wakker onder een stralende hemel en we kiezen voor een jetboat. We krijgen een lange regenjas aan en een zwemvest. Een ‘coole' piloot overloopt kort in een onverstaanbaar dialect de veiligheidsinstructies. Boodschap is vooral: hou je goed vast! En daar gaan we, eventjes allemaal naar de camera wuiven en vroaaaaamm snoeihard de Kawarau en de Shotover River op tegen 80 km/uur. De omgeving rondom het meer is prachtig maar veel tijd om echt te genieten is er niet. De piloot scheert rakelings langs boorden en bruggen, dat is best wel opwindend maar zeer tegen mijn zin steekt hij iets te veel zijn vinger in de lucht; dat is de waarschuwing dat hij weer een 360 graden spin gaat uitvoeren. Na de zoveelste spin, kan ik mijn maagoprispingen nauwelijks nog bedwingen. Had ik maar geen cappuccino gedronken daarstraks. Iedere keer als ik denk “nu zal het wel gedaan zijn” zie ik die vinger terug de lucht ingaan :-( Oh neen!! Enfin ik houd het uit maar klim wit als een blad papier terug de pier op. Terwijl Theo en Marc genieten van een uitgebreid ontbijt, kom ik terug bij mijn positieven in het lekker warme zonnetje. Met ons genieten heel wat toeristen van het plots veranderde weer en een lichtblauw hippie VW busje met dito artiesten brengt meteen sfeer in het park.

Stoomtrein.._Wanaka.jpgOnderweg_naar_Wanaka.jpg

Als drie rode kreeften rijden we verder naar Wanaka, een lange rit onderbroken door fijne toevalligheden als een authentieke stoomtrein en een kudde edelherten. Aan het meer van Wanaka zien we nog net de zon onder gaan.

Lake_Wanaka.jpg

Geplaatst door Theo DM 3:07 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged dolphins te sound milford anau doubtful seals fur pelsrob dolfijn

Inhoudsopgave

Reacties

Ik zit hier weer te watertanden ! Prachtig gewoon.
Voor Montebaldo had ik al geen woorden, maar ik denk dat dit toch nog overweldigender is.
A propos, binnen 7 uur is het hier Nieuwjaar. Bij jullie zal dat wel op een ander tijdstip zijn zeker.
We wensen jullie alvast in 2012 nog veel adembenemende momenten om te ontdekken . Het zal een jaar zijn om nooit meer te vergeten met rijke ervaringen.
We kijken er toch al naar uit om jullie eens terug te zien, 't is toch zo lang.
Dikke kusjes
Christine en co

door dielen

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint