Een Travellerspoint blog

Waar Kiwi's thuis zijn

sunny 26 °C
Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

Jo brengt ons met de wagen naar de luchthaven, wat een service en geen gesleur met rugzakken. We zoeken op het vertrekbord naar de incheckbalie maar kunnen nergens ons vluchtnummer vinden. Ik overloop een voor een alle vluchten maar er is geen enkele naar Christchurch. Even paniek, we hebben ons toch niet van datum vergist? Neen, toch niet. We gaan informeren bij de balie van Air New Zealand en blijkt dat de vlucht gewoon geschrapt is zonder dat we ervan op de hoogte zijn gebracht. Een loketbediende kan onze ticketten omboeken maar we moeten wel eerst naar Welllington vliegen en vandaar naar Christchurch. We zullen pas vanavond toekomen ipv ’s middags. We hebben een huurauto geboekt maar ook daar verloopt niet alles vlot want als we willen betalen met onze credit card wordt die geweigerd wegens overschreden limiet. Oeps....we zitten in de grijze zone, tussen het aanzuiveren van de Visa-rekening en het debiteren van onze bankrekening. Grrr, nu dat weer. Een overschrijving lukt ook niet want de boekhouder van de verhuurmaatschappij is al vertrokken en hij alleen kent het IBAN-nummer. De Limburgse bediende!!!! Jawel, een vriendelijke Limburger geeft ons een bureautje om wat rond te bellen en te computeren met onze Belgische bank, maar uiteindelijk kunnen we het euvel oplossen door het totaalbedrag te splitsen in kleinere bedragen. Vreemd, maar het lukt nu wel. Het is al acht uur als we eindelijk toekomen in het motel en er een zombie Marc aantreffen die er een reis van 36 uren heeft opzitten. We rijden de stad in op zoek naar eten maar voor een zaterdagavond is het hier heel stilletjes. Geen kat te bespeuren in de straten, en het enige restaurant dat open is, heeft geen plaats meer. Brrr het is koud en winderig en we hebben honger. We lopen een jongeman tegen het lijf die ons een pub aanbeveelt. “Volg me maar, ik ga er net naartoe.” We hebben heerlijk gegeten, een leuke afsluiter van een benarde dag.

Als we opstaan is het nog altijd grauw, grijs en koud. We maken nog snel een sightseeing tour door Christchurch. Verschillende kerken zijn door de aardbeving in februari getroffen en liggen nog steeds in puin. Het is zondag en er valt niets te beleven, dus rijden we maar meteen door want we hebben een lange rit voor de boeg naar Dunedin. We maken het onszelf niet gemakkelijk en kiezen ervoor om via Geraldine landinwaarts te trekken langs de meren. Onderweg tanken we wat cafeïne bij een schattig koffiecaravannetje.

Cafe_neshot.jpg

De hemel begint ondertussen op te klaren en de zon duchtig te schijnen. Het landschap wordt er met de minuut mooier op en langs weerszijden groeien bloemen in schakeringen van purper die heerlijk ruiken.

Langs_de_weg.jpg

En dan duikt Lake Tekapo op en we worden overmand door de heldermooie blauwtinten. Wow, waauw, meer krijgen we niet gezegd. Prachtig gewoon.

Lake_Tekapo__2_.jpg3We_are_from_Belgium.jpg

Aan het meer staat een oud, klein kerkje dat vaak als achtergrond dient voor huwelijksreportages en het vraagt geduld om er een foto van te maken zonder Aziatische figuranten :-). We zouden hier nog de hele dag kunnen genieten van de zichten maar we moeten verder. Lake Pukaki is minstens even mooi, een keuze maken zou moeilijk zijn, maar we komen hier nog terug als we naar Mount Cook gaan.

Church_of_.._Tekapo.jpg

Terug richting Oostkust, bij Oamaru hopen we blauwe pinguïns te spotten. Het is valavond, dus het zou het moment moeten zijn. Het weer is helemaal omgeslagen en er waait weer een gure, ijskoude wind. Daar staan we dan, samen met nog een paar andere ‘die hards’ de koude te trotseren maar geen pinguïn te zien. We wagen opnieuw onze kans aan de Moeraki boulders maar hoe hard we het ook willen....

20111212_C..din_616.jpg

Na al dat wachten en turen verdienen we toch wel een lekker viske. In de Lonely Planet gids staat een restaurantje beschreven dat je volgens hen echt niet mag missen als je in Moeraki bent, dus wij erop af en inderdaad, Fleur’s Place mag er zijn. Met zicht op de woelige zee - buiten op het terras zou het summum geweest zijn - eten we ons buikje rond en we slapen die avond in de studentenstad Dunedin.

Dunedin combineert een mikmak aan stijlen. De ene straat doet je denken aan een arty farty buurt in New York met flats met van die karakteristieke balkonnetjes en brandladders tegen de gevelhuizen. In een andere buurt zorgen art deco gebouwen voor een 50’s sfeer, winkelstraten met vertrouwde Star Bucks- en Mc Donalds architectuur ontbreken niet maar de stad staat ook bekend voor het 100 jaar oude treinstation in ...Vlaamse Renaissance stijl! Ook al is het ochtend, wij vinden het toch maar een weinig bruisende universiteitsstad. Gelukkig is er weer die koffiecultuur en – sorry voor de herhaling – laat een funky koffiebarretje mijn dag weer goed beginnen. We trekken naar het schiereiland Otago waar je volgens de gidsen albatrossen, pinguïns, pelsrobben en zeeleeuwen kan zien. Het Royal Albatross Centre stelt ons teleur. Je kan enkel onder begeleiding een wandeling maken die stikduur is en de kans om een albatros te spotten is miniem (zo eerlijk zijn ze dan wel). Op de rotsen zitten wel enorm veel zeemeeuwen en nog veel meer zeemeeuwpoep. Een paraplu of hoofddeksel komt hier goed van pas ;-) Diep beneden liggen een paar pelsrobben wat te luieren op het droge maar je moet al heel goed kijken om ze te kunnen onderscheiden van de rotsen. Pinguïns zijn weer nergens te bespeuren dus boeken we toch maar een rondleiding in het reservaat van de familie McGrouther, de Penguin Place. Een gewonde baby geeloogpinguïn ligt er in het ‘hospitaal’ tot hij weer helemaal beter is, dus die zien we van heel dichtbij.

Daarna worden we met een busje naar het strand gereden waar we in overdekte wandelgangen via kijkgaten naar 3 broedende pinguïns mogen kijken. Zucht, is dat alles? Dan nog even langs de duinen omhoog en wat een toeval.....komt daar toch wel een pinguïn het strand opgewaggeld zeker. Wit, zwart, wit, zwart, richting duinen, die heeft nog een hele weg te gaan.

Pingu_n_in_hospitaal.jpgKijk_kijk_een_pingu_n.jpg

En heel in de verte nog eentje! Hoera, en daar beneden ligt ook nog een pelsrob. Toch een heel klein beetje waar voor ons geld.

Ondertussen komt de zon door de wolken piepen en keren we terug naar het meest gefotografeerde treinstation van Nieuw-Zeeland voor een vier uur durende schilderachtige treinrit aan boord van de Taieri Gorge.

Dunedin_treinstation.jpgTaieri_Gor..e_we_go.jpg

We staan de hele rit buiten op het platform van de oude trein uit 1920 en rijden door kloven, over bruggen, door tunnels. Het kleurenpallet wordt bepaald door blauw, groen, geel en paars. Schaapjes grazen, arenden vliegen, everzwijnen lopen, rivieren stromen... Het uitzicht is indrukwekkend.

Taieri_Gorge_Railway.jpgSchaapjes_grazen.jpg

Geplaatst door Theo DM 3:23 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged new dunedin zealand christchurch kiwi

Inhoudsopgave

Reacties

de kiwi kant is een andere natuur dan al het vorige, echt aan de foto's te zien wauw.

door Lucdm1

Het landschap wordt er met de minuut mooier op en langs weerszijden groeien bloemen LUPINEN in schakeringen van purper die heerlijk ruiken. Die zijn echt heel mooi en bij ons ook te verkrijgen dus Theo begin maar te denken aan tuin in richting. ha ha :-))

door pedankireentje

Is da Marc Wauters die bij jullie is ? Doe hem dan maar onze groetjes ! We wensen jullie alvast nog zeer fijne kerstdagen, maar zo te zien en te lezen zal dat geen probleem zijn. Geniet maar verder van al dat natuurschoon.
Lieve groetjes van ons allemaal !

door dielen

Leuk om jullie samen te zien met "den baas". Wat een mooi landschap!
Groetjes
Dominique

door dominiqueBUT

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint