Een Travellerspoint blog

Angkor, niet voor watjes


Bekijk zeekameel on tour op Theo DM's reiskaart.

We komen ’s avonds aan op de luchthaven van Siem Reap en rijden in ongeveer 20 minuutjes met een tuk-tuk naar ons hotel dat zich in het centrum van Siem Reap bevindt. Twee weken geleden stond je hier nog tot aan de heupen in het water, maar behalve in de straten merken we daar niets meer van. We spreken af met Kream (spreek uit ‘Kram’), de tuk-tuk driver om morgen met hem het Angkor tempelcomplex te bezoeken.

Zoals afgesproken rijdt Kream ons met zijn tuk-tuk kilometers en kilometers door het Angkor archeologisch tempelcomplex dat zo indrukwekkend groot is – 400 km2 – dat je met een dag niet toekomt om het te bezoeken. We kopen een ticket dat 3 dagen geldig is binnen een termijn van een week. Al aan de eerste stop, die aan de best bewaarde Angkor Wat tempel, wordt het ons duidelijk dat dit een vermoeiende dag gaat worden. Aan de ingang van de tempel staat een bruidspaar met gevolg te poseren voor de trouwfoto. De fotograaf is geen gemakkelijke, hoofd naar links, kin omhoog, hoger, beter meer naar links, en ondertussen nemen bezoekers - ik incluis – ook een kiekje. Jammer dat die fotograaf altijd in de weg loopt ;-) Onder een brandende zon klimmen en dalen we in dit fraaie staaltje van Khmer architectuur. De Prambanan tempel in Indonesië is er niets tegen.

Angkor_Wat.jpgPoseren_vo..ouwfoto.jpg

Na de Ta Phrom en de Bayon tempel krijgen we een beetje een "deja-vu" gevoel. We onderbreken onze tour in het park met een Khmer lunch en laten Kream ons een specialiteit aanbevelen, Amok chicken, de populaire soep van Cambodja geserveerd in een kokosnoot. Kream spreekt voldoende Engels zodat we een gesprek met hem kunnen voeren. Hij verdient 70 USD per maand en werkt hiervoor 7 dagen op 7. De prijs van de rijst is sterk gestegen het laatste jaar; voor 1 US dollar kan je 1 kg goede kwaliteit rijst kopen, genoeg voor 4 dagen. De rekening is snel gemaakt... We zetten onze route verder en bezoeken nog de Banteay Kdei en de Angkor Thom tempel.

Restant_li..Boeddha.jpgAngkor_Wat__2_.jpg

Aan iedere ingang worden we meteen aangeklampt door jonge kinderen die proberen om armbandjes, zijden sjaaltjes, T-shirts en andere souvenirs te verkopen. Het zijn een voor een getalenteerde verkopertjes en of ze nu iets verkopen of niet, we krijgen altijd een prachtige glimlach. Moegetempeld laten we ons toch nog even verleiden om de zonsondergang te gaan fotograferen maar bij het zien van alle bussen, tuk-tuks en andere rijwielen die op de parking staan, is onze goesting vlug over.

Oei_waar_is_onze_papa.jpg

Na al het wandelen en klimmen van vandaag doet een traditionele Khmer massage echt deugd. We krijgen allebei een katoenen pyjama aan en twee fijne meisjes beginnen ons stevig te ‘kneden’, zonder olie. Ze leggen onze benen en armen in allerlei bochten, flexibel moet je wel zijn voor dit soort massage ;-) Een uur en een theetje later voelen we ons inderdaad weer helemaal opgekikkerd.

We pakken de fiets en gaan op verkenning in de stad. In Siem Reap zie je ongelooflijk veel (mega)hotels en guest houses. Voor elk type reiziger wat wils dus. Het straatbeeld ziet er ook wat anders uit dan we inmiddels gewend zijn, hier rijden redelijk wat auto’s rond. Wie het zich kan veroorloven rijdt met een Toyota Camry. Aan de oude markt, de Psar Chaa, zijn de meeste kleinere winkeltjes te vinden. Maar welk winkeltje of kraampje je ook voorbij stapt; iedere keer horen we hetzelfde deuntje afratelen. Hello sir, hello madame, I have nice T-shirt for you sir, madame want silk scarf, come look in my shop. En ik maar zeggen dat ik niet ‘madame’ wil genoemd worden :-) maar dat begrijpen ze niet. We vinden ook rugzakken van hetzelfde merk als de onze, alleen voor een tiende van de prijs en de verkoper beweert dat alle merken in dezelfde fabriek gemaakt worden maar aan verschillende tarieven verkocht. Naast de markt is de bekende 'Pubstreet' met restaurantjes (westers en lokaal) en barretjes. We lopen achter twee vriendinnen en we herkennen een Antwerps accent. We geraken aan de praat met Dominique en haar vriendin. Dominique is vroedvrouw, werkt al enkele jaren voor de ngo VSO. Zij geeft opleiding rond hulp tijdens of na het bevallen want er zijn helaas niet veel goede klinieken waar je terecht kan. Ze woont hier graag en spreekt zelfs Khmer, superhandig als je wil afbieden en wij krijgen alvast wat tips over restaurantjes en prijzen van tuk-tuks en massages.

Op korte tijd hebben we ook al veel mensen gezien met een handicap. Ze missen armen of benen en zijn soms blind. In de meeste gevallen zijn dit slachtoffers van landmijnen die ondanks de miserie je altijd groeten met een glimlach. De meeste Cambodjanen zien er trouwens niet alleen heel vriendelijk uit, ze zijn het ook. Het aantal kinderen dat op straat loopt te bedelen is schrijnend. Ze zijn op zoek naar dollars en zeulen soms met een babybroertje of –zusje. De dollars dienen zogezegd om er eten of melkpoeder mee te kopen. We helpen hen liever met wat eten in plaats van geld te geven want je weet nooit waar dat naartoe gaat.

De vader van Kream is gestorven en we zullen hem niet meer zien want hij is naar zijn familie in Phnom-Pehn om de begrafenis te regelen. Op aanraden van Wim B gaan we vandaag met de tuk-tuk van zijn collega, Thon, (spreek uit Town) naar het drijvend vissersdorp Kampung Phlok. En van drijvend gesproken, we geraken zelfs niet met de tuk-tuk tot aan de boot die ons er naartoe moet brengen want dit gebied is ook erg getroffen geweest door de overstromingen.

Wateroverl..ambodja.jpg20101031_K..056__2_.jpg

Maar de Cambodjanen weten op alles raad en ze schakelen een ossenkar in om ons door het water te rijden dat op sommige plaatsen nog tot een meter hoog staat. Af en toe worden we getracteerd op een klein douchke als de os weer eens met zijn staart door het water zwaait. Uiteindelijk geraken we op de longtail boot die ons naar een kleine gemeenschap van 600 mensen brengt die op het water woont in huisjes op bamboepalen. We ontmoeten een gemotiveerde man die zelf Engels heeft geleerd uit boeken en zijn kennis nu doorgeeft aan de jonge kinderen in de gemeenschap. Een jong meisje vaart met ons in een klein roeibootje langs enkele huisjes en daarna de jungle in. Het krioelt er van de meest exotische insekten dus voor alle zekerheid halen we toch maar de Deet boven...

20101031_K..lok_030.jpg20101031_K..lok_036.jpg

We rijden vandaag met Thon naar de Banteay Srei Tempel of ook wel de ‘Citadel of women’ ongeveer 34 km van Siem Reap. Van omvang niet te vergelijken met de immens grote Angkor tempel maar dit kleinere exemplaar is in rode zandsteen gebouwd en in elke muur of doorgang zitten prachtige uitsnijdingen. We eten ‘s middags bij Tohn thuis. De ouders van zijn vrouw hebben een bakstenen huis dat ze delen met hun twee dochters hun echtgenoten en kinderen. Tohn woont in een 1-kamer bamboe huisje naast zijn schoonouders met zijn vrouw en twee zoontjes, een van 6 en eentje van 2 maanden oud. We eten bij de mama van Tohn, die een klein restaurantje heeft waar op een paar uitzonderingen na, enkel lokalen eten. Er staat een curry met kip op het vuur en de zus van Tohn heeft kikkers op de BBQ gelegd die ze ook langs de straat verkoopt. Mmmmh kikkerbilletjes, denk je? Yep, maar hier eten ze de kikkers wel integraal, dus lijf en kop inbegrepen. Theo houdt het bij de billetjes en het lijf maar Tohn peuzelt met veel smaak ook de koppen op, zijn lievelingsstukjes. Ik houd het bij de curry met kip en probeer discreet de darmpjes opzij te schuiven want voor de rest is de smaak best lekker. Tohn laat trots zijn trouwalbum zien. Meestal huren jonge koppeltjes hier in Cambodja verschillende outfits – zoals we trouwens al konden zien aan de Angkor Wat tempel – en laten foto’s nemen tegen verschilllende achtergronden. We blijven nog gezellig wat kletsen en de kindjes vallen in slaap in hun hangmatje. We kopen nog wat souvenirtjes en ambandjes van enkele kindjes die ondertussen rond ons zijn komen zitten.

Slaap_kindje_slaap.jpgKikker_BBQ.jpg

Bij_Thon_thuis.jpgThon_met_zoontje.jpg

Vooraleer we terug naar Siem Reap keren, stoppen we nog voor een bezoek aan het Cambodia Landmine Museum. Dit museum werd opgericht door een ex-kindsoldaat met de bedoeling de wereld te vertellen over de horror die landmijnen hebben aangericht in zijn geboorteland en nog altijd aanrichten trouwens. Aki Rika heeft naast het museum ook een opvangcentrum waar een 30-tal kinderen wonen die gehandicapt en/of wees zijn. In Cambodja leeft 1 op de 290 mensen met een of meer geamputeerde ledematen, een cijfer waar we stil van worden. En waar we nog stiller van worden is dat er nog altijd landen zijn die het verdrag over de antipersoonsmijnen nog niet hebben ondertekend waaronder de USA, China en Rusland.

We wandelen door het oude stadsgedeelte en op de oude markt word ik aangetrokken door een klein juwelenwinkeltje ‘Garden of Desire’. Elsbeth, Annemie, Christel, als jullie dit lezen, ik weet zeker dat jullie hier ook niet zouden voorbij stappen :-) Handgemaakte zilveren juwelen met een verhaal. We gaan eens binnen piepen en als dit niet weer een ongelooflijk toeval is. Daar staat de Franse lichtkunstenaar die Theo leerde kennen in Parijs voor het ‘tour Mozart’ project van Bouygues Télécom. Als de wereld niet klein is! Maar we zijn vooral geboeid door het verhaal van de eigenaar van de winkel die op jonge leeftijd, nadat zijn familie (vader, moeder, broer en zus) uitgemoord werd door de Rode Khmer, opgevangen werd door het Rode Kruis en een opvoeding en opleiding genoot in Parijs. Ly Pisith heeft zich opgewerkt tot top designer en na enkele jaren van keihard werken in Singapore voor o.a. Philippe Starck besloot hij terug naar zijn moederland te gaan. Met deze retour probeert hij zijn verleden te verwerken en aan een nieuw hoofdstuk te beginnen. En nu ontwerpt hij dus juwelen. Een zeer leerrijke ontmoeting met een wijze leeftijdsgenoot.

Het is al onze laatste avond in Cambodja en we willen hier eens uitgaan, jong van geest als we ons voelen ;-) We stappen de Hip Hop club binnen, een lokale tent waar we de enige blanken zijn. Als we naar de kaart kijken, vallen we echter achterover van de prijzen. Dit kan toch niet?! 10 USD voor een cocktail? In dit arme land? De ober komt in ons oor roepen – want de decibels overstijgen met stip de Europese norm – dat we er beter maar een bestellen en als we even later zijn dienblad zien, begrijpen we direct waarom. De cocktails worden hier met de liter geschonken en in een karaf op je tafeltje gezet. We gaan direct op zoek naar twee slachtoffers om het blauwe vocht te delen want we willen liever met een ‘frisse kop’ op het vliegtuig stappen morgen ;-) De muziek is speciaal en af en toe roept de DJ er vanalles tussen in het Khmer waarna iedereen begint te gillen. En dat kunnen ze in ieder geval beter dan dansen want ze hebben nu eens echt geen gevoel voor ritme. Wat later op de avond begint de DJ slows te draaien... We dansen er eentje mee en dan is het tijd voor ons om naar huis te gaan ;-)

Hip_Hoppen..em_Reap.jpg

Voor we afscheid nemen van Thon gaan we nog een muskietennet kopen, want vanmiddag vertelde hij hoe moeilijk het soms is om te slapen omdat er zoveel muggen zijn. En als we dan toch aan het shoppen zijn, kunnen we het niet laten om wat speelgoed te kopen en een – ecologische –boekentas van bij Bloom bags waar ik eerder een tasje voor mezelf kocht ;-) Thon is supercontent en als hij ons de volgende ochtend afzet aan de luchthaven krijgen we allebei een hartverwarmende knuffel.

Met_Bora_b..OM_Bags.jpgMet_Tohn_e..tuktuk2.jpg

Cambodja is een van de armste Aziatische landen maar ondanks het turbulente verleden merk je dat de mensen ontzettend gemotiveerd zijn om vooruit te willen en ze moeten er meestal ook hard voor gaan, en dat doen ze met de smile.

Geplaatst door Theo DM 21:59 Gearchiveerd in Cambodja

Inhoudsopgave

Reacties

Wij zijn ondertussen weer thuis in België, maar ik ben nog steeds in Vietnam mood ... En jullie verhalen van Cambodja geven me nog meer zin om dit land samen met Laos wat meer naar boven op ons reislijstje te schuiven.
Het is toch ongelooflijk hoe groot de impact van de oorlog vandaag nog steeds is. Paul en ik waren behoorlijk onder de indruk na ons bezoek aan het Museum voor oorlogsmemorabilia (wat een naam) en hoeveel kinderen je vandaag nog ziet die de medische gevolgen dragen. En inderdaad, ze schikken zich naar hun 'toestand' en staan met de glimlach in het leven ... It makes you reflect on how lucky we are.

door Kristine

Hé ze spreken dikwijls van de wereld is klein maar hoe verder jullie reizen hoe meer ik er in geloof.
2 Antwerpse meiden & Iemand die je tegen kwam in Parijs TOF
geniet er verder van wij doen het mee.

door pedankireentje

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint