Theo & Astrid on tour

Ruta de los 7 lagos
We beginnen onze 7 meren route onder een licht bewolkte hemel maar de voorspelde sneeuw is gelukkig uitgebleven. Aan het eerste meer dat we voorbij rijden zie ik een uit de kluiten gewassen Saint-Bernard over de kiezeltjes waggelen. Wij er naartoe met ons fototoestel en we schrikken als daar plots een man opduikt. Omdat we denken dat hij het baasje is, zijn we zo beleefd hem te vragen of hij er een probleem mee heeft als we de hond fotograferen. ‘Natuurlijk’ antwoordt de man en wijst naar een bestelwagen die wat verderop geparkeerd staat. Hij is beroepsfotograaf en maakt foto’s met Hector (de hond) en diens tonnetje. Lap, enthousiast als we waren, hadden we die bestelwagen helemaal niet gezien. Het beest kijkt ons smekend aan en we laten ons overtuigen om met Hector voor het meer te poseren. Bewijzen zijn voor later want deze keer kregen we geen digitale versie mee. De route kronkelt verder tussen de andere 6 meren en we cruisen van het ene naar het andere. 110 zalige kilometers en een hele dag genieten. Ook hier weer praktisch geen mens in de buurt omdat we off-season zijn. Uitschieters zijn het Lago Falkner, een uitgelezen plek om te picknicken want er is een klein zandstrandje aan en het Lago Hermoso, wat zoveel betekent als ‘prachtig meer’.

De weinige Argentino’s die we tegenkomen hebben de slechte gewoonte om de motor van hun wagen te laten draaien als ze uitstappen om wat foto’s te maken of hun maté te drinken. Onbegrijpelijk en zeeeer storend! Pas als we het laatste meer voorbij zijn, begint het te regenen. We overnachten bij het Lácar meer in San Martin de los Andes, ook weer zo’n Zwitsers aandoend skidorpje.

Goed uitgerust rijden we de volgende dag een heel stuk noordwaarts om op de Ruta 40 te geraken. Het is bewolkt, grijs en kil dus ideaal weer om in de auto door te brengen. In Chos Malal houden we het voor bekeken.

Dirt road, nice view
We hebben gisteren zitten uitzoeken hoe het nu eigenlijk zit met de rest van de Ruta 40 richting Mendoza maar alle bronnen geven iets anders weer. In ieder geval belooft het geen gemakkelijke weg te zijn want welke site we ook raadplegen, het komt altijd wel neer op ripio (gravel) rijden. Er is een alternatieve weg maar dan moeten we een heel eind terug rijden en via eentonige pampaweg naar het noorden. We besluiten vroeg genoeg te vertrekken en kiezen toch voor het Andesgebergte. En het is de juiste keuze. De weg mag dan wel vreselijk stoffig zijn, de uitzichten zijn weer om ter mooist.

Langs Payunia, met de hoogste concentratie vulkaangebergten in de wereld, sneeuwwitte toppen en een helblauwe hemel. Een eind verder klimmen en dalen we door een landschap met groene, gele en oranje tinten waar azuurblauwe rivieren in het zonlicht schitteren. Af en toe passeren we een klein Mapuche dorpje.

Flamingo’s staan elegant in het laguna Llancancelo vergezeld van ander gevogelte. Wanneer we toekomen in Malargüe zitten wij en Antonio volledig onder het stof. ‘dirt road’ is hier echt wel de gepaste omschrijving van de weg. We nemen op aanraden van de vrouw in het toerismebureautje de weg naar Castillos de Pincheira waar een camping is met prachtig uitzicht op een natuurlijk gevormd bergkasteel. 27 km extra dirt road om van de eigenaar te vernemen dat het veel te koud is ’s nachts en dat ze daarom de camping gesloten hebben. ‘Kom morgen zeker terug’, zegt hij, ‘het is hier mooi’. Grrrrr. Er zit niets anders op dan rechtsomkeer te maken. Ondertussen is het donker en enkele kilometers verder staan een paar vrouwen paniekerig met de armen in de lucht te zwaaien, lichtbundels schijnen naar alle kanten. Vader is met zijn auto uit de bocht gevlogen en gelukkig door de berg zand die langs de kant lag net voor een rots tot stilstand gekomen. Het verbaast ons niet. De Argentijnen rijden echt als gekken. We komen als geroepen want met een jeep en enkele behulpzame mannen krijgen ze het voertuig niet omhoog getrokken. Antonio en zijn behendige chauffeur ;-) krijgen het voertuig wel uit het zand. Moe maar voldaan rijden we achter de beschadigde wagen richting Malargüe.

De man heeft pech, want ook hier in Argentinië is het een verlengd weekend en alle garages zijn gesloten.

Starry starry night
Na een rustige nacht in Malargüe, rijden we toch terug naar Castillos de Pincheira. Het zonnetje schijnt, en Argentijnse families zitten gezellig bij elkaar rond de parilla of eten hun buikje rond van de lokale specialiteit, chivito (klein geitje) á volonté. Er is niet veel nodig om Theo zin te doen krijgen maar we moeten wel Argentijns geduld uitoefenen, en dat vraagt – nog altijd – wel wat moeite. Een trekking naar de castillos zorgt voor een goeie vertering achteraf en het kader fungeert als achtergrond voor een keigrappig filmpje.

We zorgen dat we tegen de avond terug in Malargüe zijn want door haar afgelegen ligging belooft het nieuwe en state-of-the-art planetarium een unieke spot te zijn om sterren te bewonderen. En dat kunnen we alleen maar beamen. Als enige buitenlandse toeristen verstaan we echter geen snars van wat de gids aan een sneltempo afratelt. We laten er niets van merken en de Argentijnen staan in bewondering :-) Wij op onze beurt bewonderen de sterrenhemel en de audiovisuele presentaties in de 360° cinema.

Ondertussen krijgen we weer zin in heerlijke Argentijnse wijn en onze route gaat verder naar Maïpu langs San Rafael, waar we een mega-tostado eten bij de lokalen in de Hot Pollo. Via Anne en Wim (we waren op zoek naar de staat van de weg en kwamen zo op hun site terecht) ontdekken we posada Cavieres van Hans en Alina.

We mogen onze camper op hun binnenplaats parkeren en besluiten er enkele dagen te blijven. Alina en Hans maken hun eigen Malbec wijn, we zitten dus aan de bron ;-)

Maïpu is de kleine zus van Mendoza en we hebben het hier naar onze zin. We nemen de fiets vandaag en gaan op wine tasting avontuur. Gezien de hoeveelheid wijn die ze hier schenken (drie volle glazen per wijnproeverij) geraken we niet verder dan twee wijnhuizen. Tempus Alba is een groot en modern wijnhuis van een Italiaanse familie. Op het terras hebben we zicht op de wijngaarden en we profiteren van het annex restaurant om een snelle lunch te nemen, kwestie van een laagje te leggen en niet van de eerste proeverij al in de wind te zijn.

In het wijnhuis CarinaE van sympathieke Franse eigenaars worden we heel persoonlijk ontvangen. Het logo en de namen van de wijnen zijn gebaseerd op sterrenconstellaties. Ja, we blijven in de sterren.

Een beetje tipsy zetten we de avond in met...... een Malbec van Alina en Hans die vanavond een asado (BBQ) organiseren. Vlees en kip liggen al op de parilla. We leren een Brits en Duits echtpaar kennen die ook in de posada overnachten en het wordt een lange, gezellige avond.

De wind waait door de pampa
Vandaag staat een lange rit naar El Calafate op het programma. Marijke en Charlotte, twee Hollandse leraressen rijden met ons mee. Er staat weer ongelooflijk veel wind. Langs de weg staat het verkeersbord met hellende boom dat ik zo graag wil fotograferen. Gewapend met het fototoestel stapt Theo uit de camper maar de deur vliegt met een ruk open. Mayday mayday! Met beide handen en heel veel moeite lukt het om de deur weer dicht te krijgen. Wat was dat zeg. Dat er veel wind stond, hadden we al wel begrepen. Een geluk dat de deur er niet is uitgevlogen. Dan maar een foto van binnen uit.

Het eerste deel van de rit is wel een meevaller want we hebben de wind mee, het tweede deel is verschrikkelijk. We gaan amper vooruit en iedere keer als een vrachtwagen voorbij rijdt krijgen we een ferme snok. We doen er uren over en na een vermoeiende rit zijn Marijke en Charlotte op hun bestemming. Wij halen nog gauw wat te eten voor de volgende dagen en op aanraden van Danny rijden wij verder naar Lago Roca in het Parque National Los Glaciares. 60 kilometer onverharde gravelweg in heel slechte staat :-( Ondertussen is de zon ook onder en zigzaggen we in het pikdonker rond putten en keien, over smalle bruggetjes en door grote plassen. Als we uiteindelijk aankomen op onze bestemming blijkt de camping gesloten, de bareel is dicht. Uitgeput kruipen we onder de dons, maar niet veel later worden we al terug wakker als de camper hevig heen en weer staat te schudden. Er is zoveel wind komen opzetten dat we de camper van richting moeten veranderen. Het is ijskoud en de wind blaast door deuren en spleten. We proberen de slaap terug te vatten heel benieuwd naar wat de volgende dag ons zal brengen.

Voor wat hoorde wat
Maar wat een verrassing als we wakker worden. Danny heeft gelijk, de omgeving is hier schitterend. Rondom ons koeien, paarden en een subliem zicht op de gletsjers.

De weg eindigt op een estancia waar gaucho’s aan het werk zijn in de paardenstallen. Wat een begerenswaardige ligging voor een stuk familiegrond. Er is momenteel niemand die ons kan vertellen of we eventueel kunnen blijven slapen maar een van de mannen zegt dat we beter deze avond terugkomen als de gastvrouw er is. We rijden een stuk van de gravelweg terug naar de noordelijke ingang van het PN Los Glaciares want we zijn hier natuurlijk ook voor de Perito Moreno. Onderweg maak ik wat close-ups van een grappig schaap als plots een groepje dieren onze aandacht trekt. Toch normaal zou je denken ware het niet dat ze allemaal op het terras van een schattig huisje voor het vensterraam staan te gluren. Het lijkt wel het huis van doctor Doolittle.

Echt een heel grappig beeld. De guanaco laat zich gewillig aaien en Theo die een beetje zot wil doen voor de camera, tuit zijn lippen. Plots spuwt het schattige dier met de lange wimpers in zijn gezicht. Bah, waar zijn die desinfecterende vochtige doekjes! Dit is hosteria Rio Mitre en omdat Luka de dieren af en toe wat toesteekt, zijn ze hier natuurlijk niet weg te krijgen als hij er is. Luka maakt ons een lekkere lunch en wijst de kortste weg naar de gletsjer waarvan we trouwens al een heel klein stukje kunnen zien vanuit zijn huis dat een spectaculair uitzicht heeft op de bergen. Glaciar Perito Moreno.

Inderdaad indrukwekkend. Je leest erover, je ziet foto’s, hij verschijnt af en toe op TV als er weer een deel naar beneden dondert maar live is hij echt imposant. We leren er Florent en Aurélie uit Grenoble kennen, die al 4 jaar rond de wereld reizen met de fiets! Respect! Voor deze uitstap hebben ze de fiets wel even op stal gezet.

‘s Avonds keren we terug naar de estancia. De gastvrouw is thuis en de prijs voor de overnachting is eigenlijk boven ons budget. Ze ziet onze twijfel. Het avondeten en het ontbijt zijn inbegrepen... Het eten was heerlijk en alles overvloedig en huisgemaakt. Het 100-jarige huis, de antieke meubelen en het warme haardvuur deed ons de afgelopen koude en gure nacht gauw vergeten.

Het leven op een estancia
In en rond de estancia zien we de gaucho’s aan het werk en het is er ongelooflijk mooi en sereen om te wandelen. Voor de verandering hebben we deze keer een poes als metgezel. En wat voor eentje. Iedere keer als ik mijn voet wil neerzetten ligt hij op zijn rug te rollen in de hoop gestreeld te worden. Op elke foto komt hij zich er spinnend tussen nestelen.

Rond de middag zijn we terug in El Calafate en we zoeken een cafeetje met internetverbinding. Werner en Eva zijn al een heel eind verder en zijn zo ontzettend lief om ons te verwittigen dat de Ruta 40 richting noorden tot Esquel een ramp is. Van de 680 kilometer is de helft onverharde gravel in zeer slechte staat. Daar bovenop hadden ze ook nog eens te kampen met hevige rukwinden en regen. Die mail komt dus net op tijd en we beslissen om de route helemaal om te gooien want dit is echt niks voor Antonio. We hebben al zoveel ‘ripio’ zoals dat hier heet achter de rug dat we vrezen dat de camper dan uiteen valt, om nog maar te zwijgen van onze moraal want ripiorijden is supervermoeiend. We gaan een deel Ruta 3 hernemen en hogerop terug op de Ruta 40 overschakelen. We overnachten aan het tankstation van YPF in Rio Gallegos. Als een echte trucker kijk ik vanachter mijn laptop mee naar voetbal en Formule 1 ;-) Later op de avond wordt het rustiger en krijgen we de Argentijnse versie van ‘Married with children’ te zien en iedereen buldert het uit. De Argentijnen houden blijkbaar van deze humor. Buiten klinkt de achtergrondmuziek van het tankstation nog altijd door de luidsprekers. Het is een komen en gaan van vrachtwagens.

Wat een nacht. De luide muziek in het YPF tankstation is heel de nacht blijven opstaan en in een fuifkot daarnaast loeide heel de nacht keiharde AC/DC-achtige rock. De beste oordoppen konden deze decibellen niet dempen. Daar bovenop bleek ook nog eens dat de gastank net déze nacht, tot hiertoe de koudste (-7 graden), leeg was! We voelen ons miserabel. We profiteren van de Internettoegang in de kantine van het tankstation om nog wat mails uit te wisselen en naar het thuisfront te Skypen. Zo geraken we een beetje opgewarmd. Als we willen vertrekken, lopen we Marie en Jonathan tegen het lijf. Zij zijn met de fiets en willen zo ver mogelijk naar het noorden liften want hun terugvlucht is op 2 mei en dat begint heel erg dichtbij te komen. Met wat puzzelen krijgen we de fietsen en de baggage in de camper.

We rijden weer langs de ellenlange pamparoute en overbruggen op 1 dag meer dan 700 km. Marie en Jonathan fietsten Zuid-Amerika in de omgekeerde volgorde en zodoende kunnen we mekaar nog tips doorgeven. Na een gezellige avond nemen we de volgende middag afscheid als wij het binnenland induiken om aan te pikken op de beroemde Ruta 40.

Dankzij het bericht van Werner en Eva zijn we van de ripio-miserie gespaard gebleven en bovendien hebben we hierdoor enkele dagen uitgespaard. We overnachten in Gobernador Costa, een onooglijk klein dorpje maar met een megalekker artisanaal bakkertje. Ik vraag me af aan wie de schattige bakkersvrouw al dat lekkers verkocht krijgt.

Los Alerces, voor ons alleen
Ondertussen begint het landschap er helemaal anders uit te zien. Uitgestrekte vlakten maken plaats voor heuvels en Andesgebergte. Een verademing en opnieuw gaat het van ‘wow kijk hoe mooi’, ‘oh wat een prachtige kleuren’, ‘zie hier’, ‘zie daar’. Langs de weg drijft een gaucho zijn paarden door de glooiende heuvels en wuift enthousiast als we voorbij rijden. We zijn op weg naar Parque National Los Alerces, ten oosten van de Andes. Het park is gratis en we zoeken een mooie plek aan het Futalaufquen meer. We mogen vrij camperen want de campings van het park zijn al gesloten omdat het hoogseizoen voorbij is. Super. We vinden een desolaat plekje. In de verste verte geen mens te bespeuren.

Enkele roofvogels cirkelen boven de camper en houden een oogje in het zeil. Op het keienstrand staan twee uitnodigende boomstronken te vragen om gebruikt te worden. Een grote struik ernaast zorgt voor een natuurlijke afscherming tegen de wind. Een boek, een glas wijn en meer hoeft dat niet te zijn.... ;-) ’s Anderendaags trekken we langs het glasheldere Lago Verde op zoek naar meer van dat moois.

Na alweer een zalige nacht in El Bolsón met alleen de natuur om ons heen, gaan we eerst naar de artisanale markt.

Op het stadsplein staan verschillende stalletjes met allerlei handgemaakte producten, een vereiste om op deze markt te mogen staan. Zoete aroma’s en hartig prikkelende geuren doen ons honger krijgen. Aan het chocoladestalletje laten we ons volledig inpakken door het lieve dametje en voor we het goed en wel beseffen, zijn we met een halve kilo chocolade op stap. De plaats waar het kraampje met Belgische wafels staat, blijft leeg. Jammer, zo’n lekkere Brusselse wafel met veel slagroom zou anders wel smaken :-) We houden het bij een gezond stuk pizza, rijkelijk belegd met heel veel groentjes. Af en toe wordt de rust op het plein verstoord door een bende straathonden die met veel kabaal achter een loops teefje rennen. We kopen nog een paar leuke handgemaakte souvenirtjes, laten wat verderop een gastank bijvullen (want het gaat alleen maar kouder worden de volgende dagen) en zetten dan aan richting Bariloche. Aan de bushalte staan twee vrouwen te liften. Marijke en Charlotte, de twee Nederlandse leraressen die we eerder een lift naar El Calafate gaven. Een stelletje gelukzakken zijn het :-) Ze gaan in Bariloche voor de eerste maal couchsurfen bij ....een Belg die hier al een tijdje woont. Maar wij zijn ook gelukzakken, want de meiden tracteren ons op een ijsje in het hoofdhuis van Rapa Nui. Zij die onze blog volgen, weten dat wij in Buenos Aires verslaafd geraakten aan deze heerlijke ijscrème. Voldaan scheiden onze wegen, tenminste toch voor even.

Wij rijden verder richting Villa La Angostura, het startpunt van de wondermooie route van de 7 meren. Hopelijk gaat het weer een beetje meezitten.

Op zoek naar de koningspinguïns
Toen we op zoek waren naar een camper voor onze Argentinië reis, leerden we via internet Joord en Evelyn kennen. Zij kenden in Chili een plek waar je een familie koningspinguïns kon zien. Vanaf de Chileense grens waar we trouwens Roberto, de charmante campingeigenaar tegen het lijf lopen (wat een toeval weeral) wacht ons een hele trip over onverharde, slechte weg. Maar we worden beloond voor de inzet: guanaco’s, vosjes, zelfs een meer met flamingo’s. Na enkele uren in onze rammelkast, vinden we eindelijk de locatie die Joord had doorgegeven. We vinden inderdaad ergens een poortje in de omheining maar daar hangt nu een bordje ‘recinto privado – Estansia Clemente’ aan en een groter paneel verwijst naar ‘Parque Pingüino Rey’. We worden meteen opgevangen door een warm ingeduffelde Hector, de natuurgids van dienst aan wie we omgerekend 40 euro moeten betalen. Hij is op zijn minst gezegd een beetje een eigenaardig figuur; een kleine, mollige, schele maar lieve kabouter met een alcoholluchtje. Hij neemt me iedere keer zo stevig bij de arm dat ik het gevoel heb dat hij me nooit meer wil lossen.

Wat later doet hij bij Theo hetzelfde dus ik zoek er verder niets meer achter en we zullen maar denken dat hij een beetje vereenzaamd is. In een omtrek van 120 km valt hier immers niks of niemand te bespeuren.

We overnachten in Porvenir, een vissersdorpje dat in de tijd is blijven stilstaan.

We nemen vandaag de ferry naar Punta Arenas en leren Werner en Eva kennen, een Braziliaans echtpaar van Duitse origine. Zij bereiden een oldtimer rally voor die vanuit Sao Paulo in Brazilië zal vertrekken. Hun route door Argentinië en Chili loopt deels gelijk met wat wij in ons hoofd hebben. De overtocht duurt 2,5 uur en in die tijd kan ik mijn Duits wat bijspijkeren ;-) want Braziliaans is net iets te hoog gegrepen. We wisselen reistips uit bij een lekkere kop koffie (zou je helemaal niet verwachten op een ferry) en dito Chileense chocolade en de tijd vliegt voorbij.
Werner en Eva blijven in Punta Arenas maar wij rijden meteen door naar Puerto Natales. De geasfalteerde weg ligt er heel goed bij, comfortabel rijden, was het maar altijd zo. Het landschap wordt stilaan bergachtig en rechts van ons liggen uitgestrekte zoutmeren. Het is al laat en donker als we aankomen in Puerto Natales. Ondertussen is het weer berekoud geworden en na lang zoeken vinden we een restaurant dat zo’n lekker eten serveert dat we er maar meteen mijn verjaardag aan koppelen. Tenslotte ben ik volgens Belgische tijd al jarig ;-). We krijgen nog een pousse-café van het huis en tot onze verbazing zingt de voltallige staf ‘happy birthday’.

Vandaag, Chileense tijd, is mijn verjaardag :-). En laten we nu net vandaag langs de beste coffee maker van Chili lopen! Mijn dag kan al niet meer stuk. We leren er David kennen, een Israëliet die al voor de derde keer Torres del Paine aandoet. Een echte Chili-lover. Het is buiten geen weer om een hond door te jagen. We spreken af om later op de dag een fles wijn te kraken in de hostel Erratic Rock waar hij logeert. Het is een gezellige hostel en elke namiddag geeft een gids er vrijblijvend een informatiesessie over de trails in het nationaal park Torres del Paine, de mooiste en de gevaarlijkste plekjes. Dat is meteen meegenomen want weer of geen weer, morgen duiken wij ook terug de natuur in.

Torres del Paine

Op onze route naar het nationaal park ligt de Cueva del Miledón. In de prehistorie leefden hier grote herbivoren. Een replica van dit dier dat een beetje op een grote beer lijkt staat aan de ingang.

Het is opgehouden met regenen en we klimmen naar de mirador in de hoop wat condors te zien vliegen maar helaas. Onze camping ligt aan het Pehoé meer.

Een schitterende locatie, helaas zonder stroom. Dat wordt weer koken bij candle light ;-). We gaan nog even genieten van het natuurschoon in de buurt en botsen op het duurste hotel van het park dat aan de waterval Salto Chico ligt. Uit de openlucht jacuzzi met zicht op meer en bergen klinken luide Noord-Amerikaanse stemmen, met de nadruk op Noord want dat ligt hier zéér gevoelig. Ze hebben het hier duidelijk naar hun zin en iedereen mag het horen.

De hele nacht giet het pijpenstelen. This is Patagonia zeggen ze hier. Maar ons gaan ze niet klein krijgen. We zijn echt op alles voorzien; geen wind die door onze jas kan, thermisch ondergoed, een regenbroek, sjaal, muts, laarzen, waterdichte rugzakhoezen en vooral veel moed. Probeer het je voor te stellen: 5 uur lang onder onophoudende regen en bij winden van 80 tot 90 km/uur (Alvaro onze buurman heeft ze gemeten met zijn windmeter). Jammer dat we dit niet op beeld kunnen vastleggen. Ik kan mezelf nauwelijks op de grond houden. De beleving is niet te omschrijven, dit moet je zelf eens meegemaakt hebben. Ondanks alle voorzieningen zijn we door en door nat. Onze Chileense buren, die dezelde trekking deden, komen iets later aan. Zij moeten overnachten in een tent en we nodigen hen uit om een glaasje wijn te komen drinken. Het wordt een gezellige avond.

Het heeft heel de nacht gegoten en gewaaid en we zijn verschillende keren wakker geweest. Ook heel de ochtend blijft het gieten en we hebben niet veel zin om uit ons tentenkamp te klauteren ;-) Na een stevig ontbijt maken we wat orde in de camper want overal hangen natte kleren van gisteren nog altijd te drogen, zonder veel succes. We zullen het vandaag moeten stellen met het weinige droge dat overblijft. Op aanraden van verschillende mensen trekken we vandaag naar Lago Grey om er met de Grey II naar de gletsjer te varen. Als we naar de pier wandelen krijgen we al een klein voorproefje van wat ons te wachten staat. Azuurblauwe ijsblokken drijven er in het water, sorbet van blue curaçao :-) We hebben tijdens de reis al vaak hevig stormweer gekend, maar vandaag kan het toch ook weer tellen.

Bij een wind van 100 km/uur varen we over het gletsjermeer. Patricio, onze gids, laat weten dat het een woeilige vaart zal worden en dat we enkel op zijn teken naar het bovendek mogen. OK, there we go. “Is het nu veilig?” vraagt iedereen zich af als hij teken doet. De ijskoude golven klotsen tot over het bovendek. Iedereen houdt zich stevig vast aan wat er te grijpen valt.

Aan de gletsjer is het beeld inderdaad ‘espectacular’ zoals ze hier zeggen. Majestueuze ijssculpturen en een wind die je bijna van het dek blaast. Maar we toasten met zijn allen op dit indrukwekkende natuurfenomeen met .... een ijskoude ‘pisco sour’. Brrrrr.

De volgende ochtend is het opgehouden met regenen. We doen een gedeelte van de Las Torres hike, maar de Torres (de towers) zitten in de wolken. We keren terug naar Puerto Natales maar bij wijze van afscheid passeren nog een paar families guanaco’s, schapen, struis- en ander gevogelte, en een stinkdier de revue.

In de verte zien we de lucht donkerder en donkerder worden.

De laatste kilometers voor Puerto Natales moeten door de sneeuw. In de B&B van de coffee maker is nog een kamer vrij. Stroom en internet ... blogtime :-). We eten bij ‘Afrigonia’, een restaurant dat uitgebaat wordt door Kamal uit Zambia en zijn Chileense vrouw Nathalie. Where Africa meets Patagonia ;-) Kamal staat aan het fornuis en man man man, wat kan die koken, we hebben lang niet zo smakelijk gegeten. We zijn de laatste en als we nog even afscheid gaan nemen, geraken we nog uren aan de praat. Het klikt meteen en als we vertrekken geeft Kamal ons een Sisansi, een typisch Zambiaans muziekinstrumentje (een soort duimpiano) cadeau. Schatjes zijn het. Tot in Zambia? Want binnen twee jaar verhuizen ze naar Afrika.

Ushuaia, tweede poging
De volgende ochtend proberen we het opnieuw, en met succes deze keer. De zon staat aan een knalblauwe hemel te schitteren. De Garibaldi pas ligt er nog besneeuwd bij en aan de mirador vliegen de sneeuwballen in het rond. Het is er aanschuiven om een foto te maken van het Escondido meer dat omringd wordt door bomen die rood of oranje kleuren.

‘4 saisons in one day’ geldt ook hier in Zuid-Amerika. Als we door de pas zijn en zicht krijgen op het Beagle Kanaal en Ushuaia, slaat het weer ineens om. Weer die gure, ijzige Patagoniëwind en gutsende regen. Ushuaia geeft een troosteloze, industriële indruk. Het is Paaszondag en de meeste zaken zijn gesloten. We besluiten om van de nood een deugd te maken en gaan ons wat opwarmen in het museo Yámana om wat meer te weten te komen over de geschiedenis van Patagonië en haar eerste bewoners, de Yámana indianen. Het is een klein maar heel leerrijk museum en de maquettes zijn, geloof het of niet, gemaakt door een Belgische ontwerpster! Moet lukken hé. Morgen trekken we met hoge verwachtingen voor enkele dagen naar het nationaal park Tierra del Fuego.

Hola amigos, estamos al fin del mundo
Hier zijn we dan, helemaal aan het einde van route 3, het einde van de wereld. Nationaal Park Tierra del Fuego is een nationaal park in het Argentijnse deel van Vuurland en strekt zich 60 km ten noorden van het Beaglekanaal uit langs de grens met Chili. Het park is echt heel groot, ongeveer 630 vierkante kilometer. We parkeren onze camper aan de zuidkust, bij de Lapataia baai.

We laten ons meeslepen door alweer de overweldigende natuur, en sorry dat we jullie stilaan vervelen, maar de diverse landschappen, watervallen, bossen, bergen, gletsjers en wilde dieren blijven ons dag na dag fascineren. Na drie dagen wildcamperen en een hele nacht regen en wind, maken we de camper schoon en vertrekkensklaar. Maar het zou Patagonië niet zijn als het na een goed uurtje de hemel weer helemaal opklaart. Veel is er niet nodig om ons te overtuigen toch nog een tocht te doen.

Via een wandelweg botsen we op een klein hutje waar de eerste minister van Isla Redonda tegen een kleine vergoeding een ‘Fin del Mundo’ stempel in onze paspoorten plaatst. Beetje kitscherig maar wel grappig en tenslotte zit die schattige, besnorde opa heel de dag in dat huisje te wachten op bezoekers.

De alta pampa track is helemaal de moeite. We worden getrakteerd op roofvogels, woody woodpeckers, en wilde paarden. Te gek gewoon.

‘s Avonds overnachten we terug in camping Hain waar het stormt. Roberto is er niet maar een vriend van hem maakt het lekker warm in de cocina zodat ik verder aan de blog kan werken :-)

Het is een gure dag vandaag en er staat ontzettend veel wind. We halen met moeite 70 km/u, de wind waait door alle spleten en we krijgen de cabine niet verwarmd. Het dakvenster trilt hevig. Als dat maar goed komt.

Na uren rijden door de eindeloze pampa stoppen we aan een eenzame hosteria die een warme dagschotel serveert. Kip met frietjes nog wel, Belgischer kan het niet. In de hosteria ontmoeten we reizigers uit Quebec. Zij hadden minder geluk en verloren onderweg de beschermhoes van de bagagedrager. Als we uiteindelijk ’s avonds toekomen in Rio Gallegos blijkt er geen camping meer te zijn. Ook dat nog. Er is wel een grote Carrefour en daar halen we alvast nog een paar bidons water en proviand voor de volgende dagen. We besluiten verder te rijden en zien wel wat we nog tegenkomen. Niet zo ver buiten de stad, moeten we door een controlepost van de politie. Misschien nog niet zo’n slechte locatie, én veilig ;-) De politiebeamte heeft er geen probleem mee, we mogen de camper naast het politiekantoortje parkeren. De spot van de controlepost schijnt door ons dakvenster en zorgt voor sfeerverlichting in de camper. Keiromantisch :-)

Gisteren was het bitter koud, vandaag ijzig koud. Het flapperende dakvenster heeft me het grootste deel van de nacht wakker gehouden. De ziedende wind gaat door merg en been. Vanuit de camper zie ik 3 mensen met pak en zak de politiepost voorbij stappen. Er passeren heel wat minibusjes en vrachtwagens vanuit Rio Gallegos langs deze controlepost. Ik vermoed dat ze meteen opgepikt worden om te gaan werken. We rijden uit onze plaats en meteen steekt een van de drie een duim in de lucht. Hier moeten we niet lang over nadenken. De gevoelstemperatuur buiten is minstens -7 graden, dat kunnen we hen echt niet aandoen. Miriam (52), Pablo (26) en Erika (31) zijn dan ook super content als ze horen dat wij naar Ushuaia gaan¬. De camper is goed gevuld, maar dicht bijeen is warm en dat is geen overbodige luxe vandaag. Miriam en Erika zijn vriendinnen en gaan naar Tolhuin waar ze samen met vrienden Semana Santa (Pasen) zullen vieren in La Iglesia Gnóstica. Pablo is afkomstig uit Rosario en is een beetje op de dool. Hij wil geld gaan verdienen in Tierra del Fuego, waar de lonen veel hoger liggen dan in de rest van het land, om zijn alleenstaande moeder te helpen die vijf kinderen moet opvoeden. Erika hoopt hem aan een adres te kunnen helpen in Rio Grande. Gezellig zo met zijn vijven en een ideale manier om weer wat Argentijns te oefenen :-).

Om 9 uur staan we al aan de Chileense grens, maar met het Paasweekeinde voor de deur is het ontzettend druk. Er staan verschillende rijen auto’s en bussen geparkeerd. Ik ga alvast met Miriam aanschuiven, proberen te weten te komen wat er moet gebeuren en wat er allemaal nodig is aan papieren. Best wel handig met haar erbij want waar mijn Spaans tekort schiet, kan zij me uit de nood helpen. Voordeel is wel dat er maar een grenspost is, Argentinië uit/Chili in. De douanbeamtes van Argentinië en Chili zitten netjes naast elkaar aan loket 1, aan loket 2 worden de papieren in orde gebracht voor de tijdelijke invoer van de camper en dan moeten we nog even langs loket 3 met het papier voor de invoer van goederen. Groenten, fruit en zuivelwaren mogen niet over de grens. Als we aan de grenspost komen, moeten onze appels en een bakje eieren eraan geloven. De baggage van onze ‘gasten’ wordt echter niet doorzocht en Erika eet achteraf met smaak haar appels op die ze onderaan in haar draagtas verstopt had. We verliezen meer dan twee uur en we zijn allemaal verkleumd.

Onderweg is de wind niet te harden en we vrezen voor het dakvenster dat weer akelig hard staat te flapperen. Miriam haalt haar zangtalent boven en entertaint ons met enkele liedjes. Als we eindelijk de Straat van Magellaan naderen, staat er weer een ellenlange file. De man die voor ons in de rij staat, komt vertellen dat de boten niet varen omdat er teveel wind staat en het te gevaarlijk is. De volgende zal pas om vijf uur vertrekken. Het is twaalf uur!! Wat een dag zeg. Gelukkig is er een kleine kantine langs de weg waar een dame rustig Jeroen Meusgewijs heerlijke sandwiches staat te maken. En dat doet ze met heel veel zorg ongeacht de lange rij hongerige wachtenden. Verser kan het niet, ze rolt brooddeeg waar je bijstaat en op de versgebakken focaccia komen een smeuïge snede kaas en een dikke lap ham. We kunnen jullie verzekeren, het was het wachten meer dan waard. Rond vijf uur beginnen de ferryboten inderdaad aan te meren en het duurt niet zo lang of het is onze beurt. De golven klotsen met geweld over de boot, overtocht inclusief carwash :-).

Het is nog niet gedaan met de ellende. 110 km onverharde weg in zeer slechte staat aan ongeveer 30 km/u :-( Na de grenspost van Chili, rijden we een tiental kilometer in nomansland vooraleer we het douanekantoor van Argentinië bereiken. In Rio Grande blijkt de man waar Pablo zou overnachten niet thuis te zijn. We worden nog twee maal doorverwezen maar ondanks alle hulp van Erika wil niemand Pablo aan logement helpen. Er zit niets anders op dan hem mee te nemen tot in Tolhuin. Erika weet daar misschien nog wel iemand die Pablo kan helpen. Als we daar uiteindelijk dooreen gerammeld aankomen is het al ver voorbij middernacht. We zetten onze lifters af aan de kerkgemeenschap Gnosis en wij overnachten die avond in een hosteria die Erika voor ons kon regelen (echt een schatje). Een vermoeide man laat ons, uitgeput, om een uur ’s nachts binnen.

Na een warme nachtrust gaan we op verkenning in het kleine dorpje en zoeken de camping op waar we vannacht niet meer terecht konden. De ligging alleen al is fantastisch, uitzicht op het Lago Fagnano. Roberto, de charmante eigenaar, ontvangt ons hartelijk en wijst ons de tofste plek aan. De camping munt uit in creativiteit. Alles wordt er op een ludieke manier gerecycleerd en in de cocina waar alle gasten een kunstwerk op boomschors achterlaten is het oergezellig. ’s Avonds maakt Theo een kampvuur. Roberto komt een kijkje nemen en knipoogt “que romantico!”

Hard to get to the end of the world
Het is guur buiten en er vallen kleine sneeuwvlokjes. We moeten vandaag door de Garibaldi pas. Onderweg staan heel wat auto’s, een brandweerwagen en een ambulance op de zijberm. Mannen in fluopak staan op een heuvel naast de weg. Vandaag wordt rond het Fagnanomeer de Paasrally voor quad en motorcross gereden. Het heeft heel de nacht geregend en het parcours is een modderpoel. Enthousiaste mannen, jong en oud, de mijne inbegrepen, verzamelen bij het zwaarste punt van het parcours terwijl vrouwen en kinderen zich proberen op te warmen in de auto, een kop hete maté in de hand. De veiligheid op het parcours laat te wensen over. Als de eerste quads en motorcrossers aan het kritieke punt in de modder blijven steken, snellen toeschouwers te hulp met kabels, touwen, en zelfs met de blote hand. Mensen staan als gekken te trekken, te duwen, te supporteren of uit te jouwen. De modder vliegt in het rond maar dat kan niemand deren. Alles voor de sport zeker? ;-) Twee uur later, ondertussen ben ik bijgeblogt, rijden we richting Ushuaia. Onderweg begint het alsmaar heviger te sneeuwen en als we de Garibaldi pas bereiken, zien we geen hand meer voor onze ogen. We hebben Antonio niet meer onder controle en hij begint gevaarlijk te slippen. Aan de andere kant van de weg is een auto in de gracht gesukkeld tegen de rotsen. De inzittenden kijken hulpeloos naar het gestrande voertuig. Een beetje verder is een tractor bezig om een autobus door de pas te slepen. Zelf geraken we ook in de problemen, onze camper is niet meer te besturen. De pas loopt smal en steil naar beneden met soms geen vangrails dus als we de camper al terug in beweging zouden krijgen, is de rit naar beneden veel te gevaarlijk. De man van de wegenpolitie krijgt onze camper uiteindelijk gedraaid en we keren helaas heel de weg uiterst langzaam en voorzichtig terug. Als we beneden toekomen staat een lange rij auto’s te wachten, de pas is ondertussen gesloten voor alle verkeer.